ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.92.1
य॒ज्ञस्य॑ वो र॒थ्यं॑ वि॒श्पतिं॑ वि॒शां होता॑रम॒क्तोरति॑थिं वि॒भाव॑सुम् ।
शोच॒ञ्च्छुष्का॑सु॒ हरि॑णीषु॒ जर्भु॑र॒द्वृषा॑ के॒तुर्य॑ज॒तो द्याम॑शायत ॥
ଯଜ୍ଞର ରଥୀ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ହୋତା, ରାତ୍ରିର ଅତିଥି, ଆଲୋକଧନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତୁମେ ସମସ୍ତେ (ସ୍ତୁତି କଲ)। ଶୁଷ୍କ ଓ ସବୁଜ ସ୍ଥାନରେ ଜ୍ୱଳି ଜ୍ୱଳି ସେହି ବୃଷ, ପତାକା, ପୂଜ୍ୟ ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
10.92.2
इ॒मम॑ञ्ज॒स्पामु॒भये॑ अकृण्वत ध॒र्माण॑म॒ग्निं वि॒दथ॑स्य॒ साध॑नम् ।
अ॒क्तुं न य॒ह्वमु॒षसः॑ पु॒रोहि॑तं॒ तनू॒नपा॑तमरु॒षस्य॑ निंसते ॥
ଘିଅର ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା, ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନକାରୀ, ଯଜ୍ଞର ସାଧନ ଏହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ରାତ୍ରିପରି ପୂଜ୍ୟ, ଉଷାମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ, ତନୂନପାତ (ଅଗ୍ନି)ଙ୍କୁ ସେମାନେ ଅରୁଣ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
10.92.3
बळ॑स्य नी॒था वि प॒णेश्च॑ मन्महे व॒या अ॑स्य॒ प्रहु॑ता आसु॒रत्त॑वे ।
य॒दा घो॒रासो॑ अमृत॒त्वमाश॒तादिज्जन॑स्य॒ दैव्य॑स्य चर्किरन् ॥
ନିଶ୍ଚୟ ଆମେ ଏହାର ପଥ ଓ ପଣିଙ୍କ (ଧନର) ରହସ୍ୟ ଜାଣୁ; ଏହାର ଆହୂତ କିରଣମାନେ ଭକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର କିରଣମାନେ ଅମୃତତ୍ୱରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ସେମାନେ ଦୈବୀ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
10.92.4
ऋ॒तस्य॒ हि प्रसि॑ति॒र्द्यौरु॒रु व्यचो॒ नमो॑ म॒ह्य॑रम॑तिः॒ पनी॑यसी ।
इन्द्रो॑ मि॒त्रो वरु॑णः॒ सं चि॑कित्रि॒रेऽथो॒ भगः॑ सवि॒ता पू॒तद॑क्षसः ॥
ଋତର ପ୍ରେରକ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୟୁଲୋକ; ଏହା ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକ। ମହାନ ନମସ୍କାର, ଆନନ୍ଦର ବେଗ ଅଧିକ ଦୃଢ଼। ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏକତ୍ର ଜାଣିଲେ; ତାପରେ ଭଗ ଓ ସବିତା, ପବିତ୍ର ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ (ମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଲେ)।
10.92.5
प्र रु॒द्रेण॑ य॒यिना॑ यन्ति॒ सिन्ध॑वस्ति॒रो म॒हीम॒रम॑तिं दधन्विरे ।
येभिः॒ परि॑ज्मा परि॒यन्नु॒रु ज्रयो॒ वि रोरु॑वज्ज॒ठरे॒ विश्व॑मु॒क्षते॑ ॥
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଗତିଶୀଳ ନଦୀମାନେ ଆଗକୁ ବହନ୍ତି; ସେମାନେ ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ଆଡ଼ରେ ଦୌଡ଼ିଛନ୍ତି। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଘୂରୁଥିବା ପରିଜ୍ମା, ଚାରିଆଡ଼େ ଚାଲି, ବିସ୍ତୃତ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଗର୍ଜନ କରି ବିସ୍ତାରିତ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ।
10.92.6
क्रा॒णा रु॒द्रा म॒रुतो॑ वि॒श्वकृ॑ष्टयो दि॒वः श्ये॒नासो॒ असु॑रस्य नी॒ळयः॑ ।
तेभि॑श्चष्टे॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॑र्य॒मेन्द्रो॑ दे॒वेभि॑रर्व॒शेभि॒रर्व॑शः ॥
ରୁଦ୍ରମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି, ଆକାଶର ବାଜ ପରି ବେଗବାନ, ଅସୁରଙ୍କ ନୀଡ଼; ସେମାନଙ୍କ ସହ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଓ ଅର୍ବଶମାନଙ୍କ ସହ ଅର୍ବଶ ରୂପେ ଦେଖନ୍ତି।
10.92.7
इन्द्रे॒ भुजं॑ शशमा॒नास॑ आशत॒ सूरो॒ दृशी॑के॒ वृष॑णश्च॒ पौंस्ये॑ ।
प्र ये न्व॑स्या॒र्हणा॑ ततक्षि॒रे युजं॒ वज्रं॑ नृ॒षद॑नेषु का॒रवः॑ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରରେ ନିଜ ବାହୁ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ସେମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଓ ବୃଷର ପୌରୁଷରେ, ଏବେ ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆସନରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ବଜ୍ର ଗଢ଼ନ୍ତି, ସେହି କାରିଗରମାନେ।
10.92.8
सूर॑श्चि॒दा ह॒रितो॑ अस्य रीरम॒दिन्द्रा॒दा कश्चि॑द्भयते॒ तवी॑यसः ।
भी॒मस्य॒ वृष्णो॑ ज॒ठरा॑दभि॒श्वसो॑ दि॒वेदि॑वे॒ सहु॑रि स्त॒न्नबा॑धितः ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ହରି (ଅଶ୍ୱ) ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାହାରିଠାରୁ ଭୟ ପାଆନ୍ତି। ଭୟଙ୍କର ବୃଷର ଉଦରରୁ ନିଃଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଦିନକୁ ଦିନ, ବିଜୟୀ, ଅଜେୟ ହୋଇ ସେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି।
10.92.9
स्तोमं॑ वो अ॒द्य रु॒द्राय॒ शिक्व॑से क्ष॒यद्वी॑राय॒ नम॑सा दिदिष्टन ।
येभिः॑ शि॒वः स्ववाँ॑ एव॒याव॑भिर्दि॒वः सिष॑क्ति॒ स्वय॑शा॒ निका॑मभिः ॥
ଆଜି ତୁମର ସ୍ତୁତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ; ବଳବାନଙ୍କୁ, ଯାହାର ବୀରମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ; ନମସ୍କାର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର। ଯାହାଦ୍ୱାରା ଶିବ, ନିଜ ରକ୍ଷଣ ଥିବା, ଇଚ୍ଛିତ ସହାୟକ ସହ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ, ନିଜେ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ, କାମନା ସହ ପଠାଇବେ।
10.92.10
ते हि प्र॒जाया॒ अभ॑रन्त॒ वि श्रवो॒ बृह॒स्पति॑र्वृष॒भः सोम॑जामयः ।
य॒ज्ञैरथ॑र्वा प्रथ॒मो वि धा॑रयद्दे॒वा दक्षै॒र्भृग॑वः॒ सं चि॑कित्रिरे ॥
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଶ ଆଣିଲେ। ବୃହସ୍ପତି, ବୃଷ, ସୋମରୁ ଜାତ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା; ପ୍ରଥମ ଅଥର୍ବା ତାହା ଧାରଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ନିପୁଣତାରେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ପରିଚିତ ହେଲେ।
10.92.11
ते हि द्यावा॑पृथि॒वी भूरि॑रेतसा॒ नरा॒शंस॒श्चतु॑रङ्गो य॒मोऽदि॑तिः ।
दे॒वस्त्वष्टा॑ द्रविणो॒दा ऋ॑भु॒क्षणः॒ प्र रो॑द॒सी म॒रुतो॒ विष्णु॑रर्हिरे ॥
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଚୁର ବୀଜଯୁକ୍ତ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ନରାଶଂସ, ଚତୁରଙ୍ଗ, ଯମ, ଅଦିତିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଧନଦାତା, ଋଭୁକ୍ଷଣ, ମରୁତ ଓ ବିଷ୍ଣୁ—ଏହି ଦୁଇ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତି।
10.92.12
उ॒त स्य न॑ उ॒शिजा॑मुर्वि॒या क॒विरहिः॑ शृणोतु बु॒ध्न्यो॑ हवी॑मनि ।
सूर्या॒मासा॑ वि॒चर॑न्ता दिवि॒क्षिता॑ धि॒या श॑मीनहुषी अ॒स्य बो॑धतम् ॥
ସେହି ଅହି ବୁଧ୍ନ୍ୟ (ଗଭୀରର ସର୍ପ), ବିଶାଳ କବି, ଆମର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚରଣକାରୀ, ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ବାସକାରୀ, ବୁଦ୍ଧିରେ (ଜାଗ୍ରତ), ହେ ଶମୀନହୁଷୀ, ଏହା ଜାଣ।
10.92.13
प्र नः॑ पू॒षा च॒रथं॑ वि॒श्वदे॑व्यो अ॒पां नपा॑दवतु वा॒युरि॒ष्टये॑ ।
आ॒त्मानं॒ वस्यो॑ अ॒भि वात॑मर्चत॒ तद॑श्विना सुहवा॒ याम॑नि श्रुतम् ॥
ପୂଷା ଆମ ରଥର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ସର୍ବଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜଳର ପୌତ୍ର ବାୟୁ ଇଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ଅଶ୍ୱିଦ୍ୱୟ, ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ ଦୁହେଁ ପ୍ରିୟ ବାୟୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମେ ଯାତ୍ରାରେ ଶୁଣିଛ।
10.92.14
वि॒शामा॒सामभ॑यानामधि॒क्षितं॑ गी॒र्भिरु॒ स्वय॑शसं गृणीमसि ।
ग्नाभि॒र्विश्वा॑भि॒रदि॑तिमन॒र्वण॑म॒क्तोर्युवा॑नं नृ॒मणा॒ अधा॒ पति॑म् ॥
ଏହି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଅଭୟଦାତା, ଅଧିକାରୀ, ନିଜ ଯଶରେ ଦୀପ୍ତ ଜଣଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ ସହିତ ଅଦିତିଙ୍କୁ, ଅନୁପମଙ୍କୁ, ରାତ୍ରିର ଯୁବକଙ୍କୁ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟବଳଯୁକ୍ତ ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
10.92.15
रेभ॒दत्र॑ ज॒नुषा॒ पूर्वो॒ अङ्गि॑रा॒ ग्रावा॑ण ऊ॒र्ध्वा अ॒भि च॑क्षुरध्व॒रम् ।
येभि॒र्विहा॑या॒ अभ॑वद्विचक्ष॒णः पाथः॑ सु॒मेकं॒ स्वधि॑ति॒र्वन॑न्वति ॥
ଏଠାରେ ଜନ୍ମରୁ ପ୍ରଥମ ଅଙ୍ଗିରା ଉଠାଯାଇଥିବା ପଥରମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଆଡ଼େ ଦେଖାଇଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶାଳପଦ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ହୋଇ ସେ ପଥ ଓ ସୁନ୍ଦର ପଥ କଲେ; ବନରେ କୁରାଢ଼ି (ରାସ୍ତା କରେ)।