ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.11.1
श्रु॒धी हव॑मिन्द्र॒ मा रि॑षण्यः॒ स्याम॑ ते दा॒वने॒ वसू॑नाम् ।
इ॒मा हि त्वामूर्जो॑ व॒र्धय॑न्ति वसू॒यवः॒ सिन्ध॑वो॒ न क्षर॑न्तः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ତୁମ ଦାନରେ ଧନ ପାଇ ଆମେ ଉପେକ୍ଷିତ ନ ହେଉ। ଧନକାମୀ ଏହି ସ୍ତୋତାମାନେ ବଳରେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ପରି।
2.11.2
सृ॒जो म॒हीरि॑न्द्र॒ या अपि॑न्वः॒ परि॑ष्ठिता॒ अहि॑ना शूर पू॒र्वीः ।
अम॑र्त्यं चिद्दा॒सं मन्य॑मान॒मवा॑भिनदु॒क्थैर्वा॑वृधा॒नः ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘେରାଯାଇଥିବା ମହାନ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲ; ହେ ବୀର, ସର୍ପ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ପ୍ରାଚୀନକୁ ଭାଙ୍ଗିଲ। ସ୍ତୋତ୍ରରେ ବଢ଼ି, ନିଜକୁ ବଳବାନ ଭାବୁଥିବା ସେହି ଅମର ଦାସକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପକାଇଲ।
2.11.3
उ॒क्थेष्विन्नु शू॑र॒ येषु॑ चा॒कन्त्स्तोमे॑ष्विन्द्र रु॒द्रिये॑षु च ।
तुभ्येदे॒ता यासु॑ मन्दसा॒नः प्र वा॒यवे॑ सिस्रते॒ न शु॒भ्राः ॥
ହେ ବୀର, ଯେଉଁ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ ସେଥିରେ, ଏବଂ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର-ଗୀତରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ତୁମ ପାଇଁ ଏସବ; ଏଥିରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ, ବାୟୁ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳ ପରି ଧାରା ଢାଳନ୍ତି।
2.11.4
शु॒भ्रं नु ते॒ शुष्मं॑ व॒र्धय॑न्तः शु॒भ्रं वज्रं॑ बा॒ह्वोर्दधा॑नाः ।
शु॒भ्रस्त्वमि॑न्द्र वावृधा॒नो अ॒स्मे दासी॒र्विशः॒ सूर्ये॑ण सह्याः ॥
ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଳକୁ ବଢ଼ାଇ, ତୁମ ବାହୁରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଜ୍ର ଧରି (ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ)। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୁମେ ବଢ଼ି ଆମ ପାଇଁ ଦାସ ଓ ଜନଗଣକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବଶ କର।
2.11.5
गुहा॑ हि॒तं गुह्यं॑ गू॒ळ्हम॒प्सु अपी॑वृतं मा॒यिनं॑ क्षि॒यन्त॑म् ।
उ॒तो अ॒पो द्यां त॑स्त॒भ्वांस॒मह॒न्नहिं॑ शूर वी॒र्ये॑ण ॥
ଗୁମ୍ଫାରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା, ଗୁପ୍ତ, ଜଳରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ମାୟାବୀ ରୂପେ ରହୁଥିବା (ସର୍ପକୁ), ହେ ବୀର, ତୁମେ ପରାକ୍ରମରେ ବଧ କଲ; ଜଳ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧରିଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ।
2.11.6
स्तवा॒ नु त॑ इन्द्र पू॒र्व्या म॒हानि॑ उ॒त स्त॑वाम॒ नूत॑ना कृ॒तानि॑ ।
स्तवा॒ वज्रं॑ बा॒ह्वोरु॒शन्तं॒ स्तवा॒ हरी॒ सूर्य॑स्य के॒तू ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ମହାନ କର୍ମର ସ୍ତୁତି କର; ଆମେ ତୁମ ନୂତନ କୃତ କର୍ମର ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରୁ। ତୁମ ବାହୁରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଜ୍ରର ସ୍ତୁତି କର; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଦୁଇ କେତୁର ସ୍ତୁତି କର।
2.11.7
हरी॒ नु त॑ इन्द्र वा॒जय॑न्ता घृत॒श्चुतं॑ स्वा॒रम॑स्वार्ष्टाम् ।
वि स॑म॒ना भूमि॑रप्रथि॒ष्टारं॑स्त॒ पर्व॑तश्चित्सरि॒ष्यन् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇ ଅଶ୍ୱ ବଳ ଇଚ୍ଛା କରି, ଘୃତ ଝରାଇ, ଆଲୋକମୟ ଲୋକ ପାଇଲେ। ପୃଥିବୀ ନିଜ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର ହେଲା।
2.11.8
नि पर्व॑तः सा॒द्यप्र॑युच्छ॒न्त्सं मा॒तृभि॑र्वावशा॒नो अ॑क्रान् ।
दू॒रे पा॒रे वाणीं॑ व॒र्धय॑न्त॒ इन्द्रे॑षितां ध॒मनिं॑ पप्रथ॒न्नि ॥
ପର୍ବତ ତଳେ ବସିଲା; ଜଳ ନ ଛାଡ଼ି, ମାତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି ଗର୍ଜନ କଲା। ଦୂରରେ ଓ ପାରିରେ ବାଣୀ ବଢ଼ାଉ ଉଠି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରେରିତ ନାଡ଼ୀ ସେମାନେ ବିସ୍ତାର କଲେ।
2.11.9
इन्द्रो॑ म॒हां सिन्धु॑मा॒शया॑नं माया॒विनं॑ वृ॒त्रम॑स्फुर॒न्निः ।
अरे॑जेतां॒ रोद॑सी भिया॒ने कनि॑क्रदतो॒ वृष्णो॑ अस्य॒ वज्रा॑त् ॥
ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ମାୟାବୀ ବୃତ୍ରକୁ ପାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ବଜ୍ରର ଗର୍ଜନରୁ, ବୃଷଭର ଭୟରେ, ଦୁଇ ଲୋକ କମ୍ପି ଉଠିଲେ।
2.11.10
अरो॑रवी॒द्वृष्णो॑ अस्य॒ वज्रोऽमा॑नुषं॒ यन्मानु॑षो नि॒जूर्वा॑त् ।
नि मा॒यिनो॑ दान॒वस्य॑ मा॒या अपा॑दयत्पपि॒वान्त्सु॒तस्य॑ ॥
ସେହି ବୃଷଭର ବଜ୍ର ମନୁଷ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା ଅମାନୁଷକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା। ସୋମ ପାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ମାୟାବୀ ଦାନବର ମାୟାକୁ ତଳେ ପକାଇଲେ।
2.11.11
पिबा॑पि॒बेदि॑न्द्र शूर॒ सोमं॒ मन्द॑न्तु त्वा म॒न्दिनः॑ सु॒तासः॑ ।
पृ॒णन्त॑स्ते कु॒क्षी व॑र्धयन्तु इ॒त्था सु॒तः पौ॒र इन्द्र॑माव ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ବୀର, ସୋମ ବାରମ୍ବାର ପାନ କର! ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ। ସେମାନେ ତୁମ ଦୁଇ ଉଦର ପୂର୍ଣ କରି ବଢ଼ାଉ। ଏହିପରି ପ୍ରାଚୀନ ଋଷି, ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ସହ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
2.11.12
त्वे इ॒न्द्राप्य॑भूम॒ विप्रा॒ धियं॑ वनेम ऋत॒या सप॑न्तः ।
अ॒व॒स्यवो॑ धीमहि॒ प्रश॑स्तिं स॒द्यस्ते॑ रा॒यो दा॒वने॑ स्याम ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରେରିତ ଜ୍ଞାନୀ କବି ହୋଇଛୁ। ଋତ ଅନୁସାରେ ଆମ ଚିନ୍ତା-ସ୍ତୁତିକୁ ସେବା କରିବା। ସାହାଯ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା ଆମେ ତୁମ ସ୍ତୁତିକୁ ତୁରନ୍ତ ଧାରଣ କରିବା; ତୁମ ଧନର ଦାନରେ ଆମେ ଅଂଶୀ ହେଉ।
2.11.13
स्याम॒ ते त॑ इन्द्र॒ ये त॑ ऊ॒ती अ॑व॒स्यव॒ ऊर्जं॑ व॒र्धय॑न्तः ।
शु॒ष्मिन्त॑मं॒ यं चा॒कना॑म देवा॒स्मे र॒यिं रा॑सि वी॒रव॑न्तम् ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ରକ୍ଷା ଇଚ୍ଛା କରି ବଳ ବଢ଼ାନ୍ତି। ହେ ଦେବ, ଯେଉଁ ଅତି ବଳବାନ ଧନ ଆମେ ଚିହ୍ନିଛୁ, ବୀରମାନଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
2.11.14
रासि॒ क्षयं॒ रासि॑ मि॒त्रम॒स्मे रासि॒ शर्ध॑ इन्द्र॒ मारु॑तं नः ।
स॒जोष॑सो॒ ये च॑ मन्दसा॒नाः प्र वा॒यवः॑ पा॒न्त्यग्र॑णीतिम् ॥
ଆମକୁ ବାସସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଆମକୁ ମିତ୍ର ଦିଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କର ବଳ ଦିଅ। ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ହର୍ଷିତ ହେଉଥିବା ବାୟୁର ସାଥୀମାନେ ଅଗ୍ରଣୀ ନେତାକୁ ପାନ କରନ୍ତୁ।
2.11.15
व्यन्त्विन्नु येषु॑ मन्दसा॒नस्तृ॒पत्सोमं॑ पाहि द्र॒ह्यदि॑न्द्र ।
अ॒स्मान्त्सु पृ॒त्स्वा त॑रु॒त्राव॑र्धयो॒ द्यां बृ॒हद्भि॑र॒र्कैः ॥
ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବର୍ତ୍ତମାନ ସୋମ ପାନ କର, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଭଲ ରକ୍ଷା କର; ହେ ତରୁତ୍ର, ବଡ଼ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ବଢ଼ାଇଛ।
2.11.16
बृ॒हन्त॒ इन्नु ये ते॑ तरुत्रो॒क्थेभि॑र्वा सु॒म्नमा॒विवा॑सान् ।
स्तृ॒णा॒नासो॑ ब॒र्हिः प॒स्त्या॑व॒त्त्वोता॒ इदि॑न्द्र॒ वाज॑मग्मन् ॥
ମହାନମାନେ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ତରୁତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଧନ ଇଚ୍ଛାରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ କୁଶ ବିଛାଇ, ଯଜ୍ଞଭୂମି ସହିତ, ତୁମକୁ ରକ୍ଷକ ରଖି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
2.11.17
उ॒ग्रेष्विन्नु शू॑र मन्दसा॒नस्त्रिक॑द्रुकेषु पाहि॒ सोम॑मिन्द्र ।
प्र॒दोधु॑व॒च्छ्मश्रु॑षु प्रीणा॒नो या॒हि हरि॑भ्यां सु॒तस्य॑ पी॒तिम् ॥
ହେ ବୀର, ବର୍ତ୍ତମାନ ଉଗ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତ୍ରିକଦ୍ରୁକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୋମ ପାନ କର। ଦାଢ଼ିରେ ଦୋଳୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୁଇ ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସ, ନିଙ୍ଡାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାନ କର।
2.11.18
धि॒ष्वा शवः॑ शूर॒ येन॑ वृ॒त्रम॒वाभि॑न॒द्दानु॑मौर्णवा॒भम् ।
अपा॑वृणो॒र्ज्योति॒रार्या॑य॒ नि स॑व्य॒तः सा॑दि॒ दस्यु॑रिन्द्र ॥
ହେ ବୀର, ଯେଉଁ ବଳରେ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲ, ସେହି ବଳ ଧାରଣ କର; ଔର୍ଣ୍ଣବାଭର ଦାନୁର ଦୁର୍ଗ ଭେଦ କରିଥିଲ। ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଖୋଲିଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦସ୍ୟୁ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତଳେ ବସିଗଲା।
2.11.19
सने॑म॒ ये त॑ ऊ॒तिभि॒स्तर॑न्तो॒ विश्वा॒ स्पृध॒ आर्ये॑ण॒ दस्यू॑न् ।
अ॒स्मभ्यं॒ तत्त्वा॒ष्ट्रं वि॒श्वरू॑प॒मर॑न्धयः सा॒ख्यस्य॑ त्रि॒ताय॑ ॥
ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁସେନା ପାର ହୋଇ, ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଜିତିବା। ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ତ୍ୱଷ୍ଟାର ପୁତ୍ରର ବିଶ୍ୱରୂପକୁ ଭାଙ୍ଗିଲ, ତ୍ରିତଙ୍କ ମିତ୍ରତା ହେତୁ।
2.11.20
अ॒स्य सु॑वा॒नस्य॑ म॒न्दिन॑स्त्रि॒तस्य॒ न्यर्बु॑दं वावृधा॒नो अ॑स्तः ।
अव॑र्तय॒त्सूर्यो॒ न च॒क्रं भि॒नद्व॒लमिन्द्रो॒ अङ्गि॑रस्वान् ॥
ସୋମ ନିଙ୍ଗୁଡ଼ିଥିବା, ହର୍ଷିତ ତ୍ରିତଙ୍କ ପାଇଁ, ବଢ଼ୁଥିବା ସେ ଅର୍ବୁଦକୁ ତଳକୁ ପକାଇଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ଘୁରାଇବା ପରି ସେ ଘୁରାଇଲା; ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ବଲକୁ ଭାଙ୍ଗିଲା।
2.11.21
नू॒नं सा ते॒ प्रति॒ वरं॑ जरि॒त्रे दु॑ही॒यदि॑न्द्र॒ दक्षि॑णा म॒घोनी॑ ।
शिक्षा॑ स्तो॒तृभ्यो॒ माति॑ ध॒ग्भगो॑ नो बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ସେ ବର ସ୍ତୋତାକୁ ଫଳ ବର୍ଷାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ସେ ଦକ୍ଷିଣା ଧନସମୃଦ୍ଧ ହେଉ। ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କୁ ଦିଅ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଳ ନାହିଁ; ଭଗ ଆମ ପାଇଁ ମହାନ ସ୍ତୁତି କହୁ, ସଭାରେ ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ।