ऋग्वेद · सूक्त 4.31

4.31.1

कया॑ नश्चि॒त्र आ भु॑वदू॒ती स॒दावृ॑धः॒ सखा॑ ।
कया॒ शचि॑ष्ठया वृ॒ता ॥

कोणत्या उपायाने तो तेजस्वी सखा, सदा वाढणारा इंद्र, रक्षणासाठी आमच्याकडे येईल? कोणत्या अत्यंत सामर्थ्यशाली बलाने वेढलेला होऊन येईल?

कस्त्वा॑ स॒त्यो मदा॑नां॒ मंहि॑ष्ठो मत्स॒दन्ध॑सः ।
दृ॒ळ्हा चि॑दा॒रुजे॒ वसु॑ ॥

कोणता सत्यनिष्ठ उपासक तुला त्या मादक सोमरसांनी संतुष्ट करील? अत्यंत हर्ष देणारा तू या सोमरसाने आनंदित होऊन, दृढ किल्ले फोडून धन दे.

अ॒भी षु णः॒ सखी॑नामवि॒ता ज॑रितॄ॒णाम् ।
श॒तं भ॑वास्यू॒तिभिः॑ ॥

हे इंद्रा, तू आमच्या मित्रांचा आणि स्तोत्र गाणाऱ्यांचा उत्तम रक्षक हो. तुझ्या शेकडो संरक्षणांसह तू आमच्याजवळ असो.

अ॒भी न॒ आ व॑वृत्स्व च॒क्रं न वृ॒त्तमर्व॑तः ।
नि॒युद्भि॑श्चर्षणी॒नाम् ॥

आमच्याकडे परत ये, घोड्याचे चाक फिरते तसे. लगाम घातलेल्या वेगवान घोड्यांच्या गतीने तू ये.

प्र॒वता॒ हि क्रतू॑ना॒मा हा॑ प॒देव॒ गच्छ॑सि ।
अभ॑क्षि॒ सूर्ये॒ सचा॑ ॥

कारण तू यज्ञकर्मांच्या वेगाने येतोस, जणू पायांनी चालून; सूर्यासोबत तू भाग घेतला आहेस.

सं यत्त॑ इन्द्र म॒न्यवः॒ सं च॒क्राणि॑ दधन्वि॒रे ।
अध॒ त्वे अध॒ सूर्ये॑ ॥

हे इंद्रा, जेव्हा तुझे क्रोध एकत्र झाले आणि तुझी कर्मेही एकत्र झाली, तेव्हा तुझ्यामध्ये, मग सूर्यात (ते बल स्थिरावले).

उ॒त स्मा॒ हि त्वामा॒हुरिन्म॒घवा॑नं शचीपते ।
दाता॑र॒मवि॑दीधयुम् ॥

आणि खरोखर ते तुला दानशूर धनवान म्हणतात, हे शचीपती — दाता, तेजस्वी.

उ॒त स्मा॑ स॒द्य इत्परि॑ शशमा॒नाय॑ सुन्व॒ते ।
पु॒रू चि॑न्मंहसे॒ वसु॑ ॥

आणि खरोखर तू सदैव स्तुती करणाऱ्या आणि सोम पिळणाऱ्याजवळ असतोस — तू विपुल धन देतोस.

न॒हि ष्मा॑ ते श॒तं च॒न राधो॒ वर॑न्त आ॒मुरः॑ ।
न च्यौ॒त्नानि॑ करिष्य॒तः ॥

खरोखर तुझे शंभरपट दानही कोणी दाता इच्छित नाही; कर्मही करत नाही.

अ॒स्माँ अ॑वन्तु ते श॒तम॒स्मान्त्स॒हस्र॑मू॒तयः॑ ।
अ॒स्मान्विश्वा॑ अ॒भिष्ट॑यः ॥

तुझ्या शंभर आणि हजार सहाय्यांनी आमचे रक्षण होवो; सर्व इष्ट संरक्षणांनी आमचे रक्षण होवो.

अ॒स्माँ इ॒हा वृ॑णीष्व स॒ख्याय॑ स्व॒स्तये॑ ।
म॒हो रा॒ये दि॒वित्म॑ते ॥

येथे आम्हाला निवड — मैत्री आणि कल्याणासाठी, महान धनासाठी, स्वर्गाभिलाषी आम्हासाठी.

अ॒स्माँ अ॑विड्ढि वि॒श्वहेन्द्र॑ रा॒या परी॑णसा ।
अ॒स्मान्विश्वा॑भिरू॒तिभिः॑ ॥

हे इंद्रा, सदैव तुझ्या परिपूर्ण धनाने आम्हाला समृद्ध कर; सर्व सहाय्यांनी आमचे रक्षण कर.

अ॒स्मभ्यं॒ ताँ अपा॑ वृधि व्र॒जाँ अस्ते॑व॒ गोम॑तः ।
नवा॑भिरिन्द्रो॒तिभिः॑ ॥

आमच्यासाठी ते मार्ग उघड, गायींनी भरलेले, सारथ्यासारखे; हे इंद्रा, नव्या साहाय्यांसह.

अ॒स्माकं॑ धृष्णु॒या रथो॑ द्यु॒माँ इ॒न्द्रान॑पच्युतः ।
ग॒व्युर॑श्व॒युरी॑यते ॥

आमचा रथ धाडसी, तेजस्वी, हे इंद्रा, न पडणारा आहे; गायी आणि घोडे शोधत तो पुढे जातो.

अ॒स्माक॑मुत्त॒मं कृ॑धि॒ श्रवो॑ दे॒वेषु॑ सूर्य ।
वर्षि॑ष्ठं॒ द्यामि॑वो॒परि॑ ॥

आमची कीर्ती देवांमध्ये सर्वोत्तम कर, हे सूर्या; आकाशावर पसरलेल्या विशाल द्युलोकाप्रमाणे.