Ṛgveda · Sūkta 5.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.52.1
प्र श्या॑वाश्व धृष्णु॒यार्चा॑ म॒रुद्भि॒र्ऋक्व॑भिः ।
ये अ॑द्रो॒घम॑नुष्व॒धं श्रवो॒ मद॑न्ति य॒ज्ञियाः॑ ॥
O Śyāvāśva, singe mit den ṛc das Lob den kühnen Marut. Die Marut, des Opfers würdig, freuen sich am trügerlosen, ordnungsgemäß dargebrachten Ruhm.
5.52.2
ते हि स्थि॒रस्य॒ शव॑सः॒ सखा॑यः॒ सन्ति॑ धृष्णु॒या ।
ते याम॒न्ना धृ॑ष॒द्विन॒स्त्मना॑ पान्ति॒ शश्व॑तः ॥
Sie sind wahrlich Gefährten der festen Kraft; sie sind kühn. Durch ihre eigene Macht schützen sie unterwegs die Bleibenden.
5.52.3
ते स्य॒न्द्रासो॒ नोक्षणोऽति॑ ष्कन्दन्ति॒ शर्व॑रीः ।
म॒रुता॒मधा॒ महो॑ दि॒वि क्ष॒मा च॑ मन्महे ॥
Strömend wie regenspendende Stiere springen sie über die Nächte hinweg. Dann sinnen wir über die große Herrlichkeit der Marut nach, im Himmel und mit der Erde.
5.52.4
म॒रुत्सु॑ वो दधीमहि॒ स्तोमं॑ य॒ज्ञं च॑ धृष्णु॒या ।
विश्वे॒ ये मानु॑षा यु॒गा पान्ति॒ मर्त्यं॑ रि॒षः ॥
Unter den Marut bringen wir euch Lob und Opfer dar, o Kühnen. Alle Marut, die die menschlichen Zeitalter schützen, bewahren den Sterblichen vor Schaden.
5.52.5
अर्ह॑न्तो॒ ये सु॒दान॑वो॒ नरो॒ असा॑मिशवसः ।
प्र य॒ज्ञं य॒ज्ञिये॑भ्यो दि॒वो अ॑र्चा म॒रुद्भ्यः॑ ॥
Für die Marut, würdige, freigebige Helden, deren Kraft nicht versagt, des Opfers würdig, singe das Lob des Ritus vom Himmel her.
5.52.6
आ रु॒क्मैरा यु॒धा नर॑ ऋ॒ष्वा ऋ॒ष्टीर॑सृक्षत॒ अन्वे॑नाँ॒ अह॑ वि॒द्युतो॑ ।
म॒रुतो॒ जज्झ॑तीरिव भा॒नुर॑र्त॒ त्मना॑ दि॒वः ॥
Mit goldenen Zierden und mit Kraft schleuderten die heldenhaften Marut ihre glänzenden Geschosse, und der Blitz leuchtete ihnen nach. Das Licht der Marut strömt, wie ein Glanz, durch den Himmel aus eigener Kraft.
5.52.7
ये वा॑वृ॒धन्त॒ पार्थि॑वा॒ य उ॒राव॒न्तरि॑क्ष॒ आ ।
वृ॒जने॑ वा न॒दीनां॑ स॒धस्थे॑ वा म॒हो दि॒वः ॥
Die Irdischen, die im weiten Luftraum erstarkt sind, in der Kraft der Flüsse, in ihrem gemeinsamen Sitz oder im großen Himmel.
5.52.8
शर्धो॒ मारु॑त॒मुच्छं॑स स॒त्यश॑वस॒मृभ्व॑सम् ।
उ॒त स्म॒ ते शु॒भे नरः॒ प्र स्य॒न्द्रा यु॑जत॒ त्मना॑ ॥
Preise laut die Schar der Maruts, von wahrer Kraft und Geschick. Und jene heldenhaften Männer spannen aus eigener Macht ihre schnellen Wagen an, für den Glanz.
5.52.9
उ॒त स्म॒ ते परु॑ष्ण्या॒मूर्णा॑ वसत शु॒न्ध्यवः॑ ।
उ॒त प॒व्या रथा॑ना॒मद्रिं॑ भिन्द॒न्त्योज॑सा ॥
Und jene Reiniger hüllen sich in das Vlies der gefleckten Wolke, und mit dem Donnerkeil spalten sie mit ihrer Kraft den Stein der Wagen.
5.52.10
आप॑थयो॒ विप॑थ॒योऽन्त॑स्पथा॒ अनु॑पथाः ।
ए॒तेभि॒र्मह्यं॒ नाम॑भिर्य॒ज्ञं वि॑ष्टा॒र ओ॑हते ॥
Die auf dem Pfad, die abseits des Pfades, die innerhalb des Pfades, die entlang des Pfades: mit diesen Namen ruft sie der Ausbreiter des Opfers für mich herbei.
5.52.11
अधा॒ नरो॒ न्यो॑ह॒तेऽधा॑ नि॒युत॑ ओहते ।
अधा॒ पारा॑वता॒ इति॑ चि॒त्रा रू॒पाणि॒ दर्श्या॑ ॥
Dann rufen die Männer herab; dann rufen sie die Gespanne; dann aus der Ferne, unter dem Namen der Pārāvatas, rufen sie die bunten, sichtbaren Gestalten.
5.52.12
छ॒न्द॒स्तुभः॑ कुभ॒न्यव॒ उत्स॒मा की॒रिणो॑ नृतुः ।
ते मे॒ के चि॒न्न ता॒यव॒ ऊमा॑ आसन्दृ॒शि त्वि॒षे ॥
Die Sänger der Metren, die Kubhanya-Sänger, die Kīrin-Sänger: sie tanzten zur Quelle hin. Jene waren nicht meine Beschützer oder Verwandten; sie waren für das Sehen und für den Glanz.
5.52.13
य ऋ॒ष्वा ऋ॒ष्टिवि॑द्युतः क॒वयः॒ सन्ति॑ वे॒धसः॑ ।
तमृ॑षे॒ मारु॑तं ग॒णं न॑म॒स्या र॒मया॑ गि॒रा ॥
Verehre mit Ehrfurcht jene Schar der Marut, kraftvoll, mit Regenblitz, weise und geschickte Sänger; o Seher, erfreue sie mit dem Lied.
5.52.14
अच्छ॑ ऋषे॒ मारु॑तं ग॒णं दा॒ना मि॒त्रं न यो॒षणा॑ ।
दि॒वो वा॑ धृष्णव॒ ओज॑सा स्तु॒ता धी॒भिरि॑षण्यत ॥
Zu der Schar der Marut, mit der Gabe, wie ein Freund oder eine Gattin, o Seher; o Kühne, mit Kraft gepriesen, oder vom Himmel, mögt ihr durch Gedanken angetrieben werden.
5.52.15
नू म॑न्वा॒न ए॑षां दे॒वाँ अच्छा॒ न व॒क्षणा॑ ।
दा॒ना स॑चेत सू॒रिभि॒र्याम॑श्रुतेभिर॒ञ्जिभिः॑ ॥
Nun, sinnend, zu ihren Göttern, wie einer, der des Lobes wert ist, mit der Gabe, möge er sich den Weisen, den Yamaśruta und den Gesalbten anschließen.
5.52.16
प्र ये मे॑ बन्ध्वे॒षे गां वोच॑न्त सू॒रयः॒ पृश्निं॑ वोचन्त मा॒तर॑म् ।
अधा॑ पि॒तर॑मि॒ष्मिणं॑ रु॒द्रं वो॑चन्त॒ शिक्व॑सः ॥
Mögen die Sänger, die von der Kuh an meiner Fessel sprechen, von der Kuh sprechen; mögen sie von der gefleckten Mutter sprechen; dann mögen sie vom pfeilführenden Vater Rudra sprechen; sie sind die Mächtigen.
5.52.17
स॒प्त मे॑ स॒प्त शा॒किन॒ एक॑मेका श॒ता द॑दुः य॒मुना॑या॒मधि॑ श्रु॒तम् ।
उद्राधो॒ गव्यं॑ मृजे॒ नि राधो॒ अश्व्यं॑ मृजे ॥
Sieben Bogenschützen, je sieben, gaben mir je hundert, berühmt an der Yamunā; ich erlange den Reichtum an Rindern; ich erlange den Reichtum an Pferden.