உபநிடதங்கள் · Īśa
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Īśa 1
ॐ ईशा वास्यमिदँ सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् ।
तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥ १ ॥
ஓம். இந்த உலகில் நகர்வதெல்லாம் இறைவனால் மூடப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு துறந்து அனுபவி; யாருடைய செல்வத்தையும் விரும்பாதே.
Īśa 2
कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतँ समाः ।
एवं त्वयि नान्यथेतोऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे ॥ २ ॥
இவ்வுலகில் கர்மங்களைச் செய்தவாறே நூறு ஆண்டுகள் வாழ விரும்ப வேண்டும். உனக்கு இதைவிட வேறு வழி இல்லை; இவ்வாறு கர்மம் மனிதனில் ஒட்டிக்கொள்ளாது.
Īśa 3
असुर्या नाम ते लोका अन्धेन तमसाऽऽवृताः ।
ताँस्ते प्रेत्याभिगच्छन्ति ये के चात्महनो जनाः ॥ ३ ॥
அசூர்யம் என்று பெயர் பெற்ற அந்த உலகங்கள் அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டவை. தங்களையே அழித்துக்கொள்ளும் மனிதர்கள் எவரோ, அவர்கள் இறந்த பின் அவ்வுலகங்களையே அடைகின்றனர்.
Īśa 4
अनेजदेकं मनसो जवीयो नैनद्देवा आप्नुवन्पूर्वमर्षत् ।
तद्धावतोऽन्यानत्येति तिष्ठत्तस्मिन्नपो मातरिश्वा दधाति ॥ ४ ॥
அவன் ஒருவன்; அசைவற்றிருந்தாலும் மனத்தை விடவும் வேகமானவன். தேவர்கள் அவனை அடையவில்லை, ஏனெனில் அவன் அவர்களுக்கு முன்பே சென்றுவிட்டான். நிலைத்திருந்தாலும் ஓடுபவர்களை அவன் கடந்து செல்கிறான்; அவனில் மாதரிஶ்வா நீரைத் தாங்குகிறான்.
Īśa 5
तदेजति तन्नैजति तद्दूरे तद्वन्तिके ।
तदन्तरस्य सर्वस्य तदु सर्वस्यास्य बाह्यतः ॥ ५ ॥
அது அசைகிறது; அது அசையவில்லை. அது தொலைவில் உள்ளது; அது அருகிலும் உள்ளது. அது இவை அனைத்திற்கும் உள்ளே உள்ளது; அது இவை அனைத்திற்கும் வெளியேயும் உள்ளது.
Īśa 6
यस्तु सर्वाणि भूतान्यात्मन्येवानुपश्यति ।
सर्वभूतेषु चात्मानं ततो न विजुगुप्सते ॥ ६ ॥
எல்லா உயிர்களையும் தன் ஆத்மாவிலேயே காண்பவன், மேலும் எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவைக் காண்பவன் — அவன் அதன் பின் எதையும் வெறுத்து ஒதுக்குவதில்லை.
Īśa 7
यस्मिन्सर्वाणि भूतान्यात्मैवाभूद्विजानतः ।
तत्र को मोहः कः शोक एकत्वमनुपश्यतः ॥ ७ ॥
எல்லா உயிர்களும் ஆத்மாவாகவே ஆகிவிட்ட அறிந்தவனுக்கு — அந்த ஒருமையைக் காண்பவனுக்கு — அங்கே மயக்கம் ஏது? துயரம் ஏது?
Īśa 8
स पर्यगाच्छुक्रमकायमव्रण-मस्नाविरँ शुद्धमपापविद्धम् ।
कविर्मनीषी परिभूः स्वयम्भू-र्याथातथ्यतोऽर्थान् व्यदधाच्छाश्वतीभ्यः समाभ्यः ॥ ८ ॥
அவன் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான் — தூய்மையானவன், ஒளிமிக்கவன், உடலற்றவன், புண்ணற்றவன், நரம்பற்றவன், மாசற்றவன், பாவத்தால் தீண்டப்படாதவன். அவன் கவி, ஞானி, அனைத்தையும் மேவியவன், தானாகத் தோன்றியவன்; நித்திய காலங்களாக அவன் பொருட்களை அவற்றின் உண்மை நிலையில் ஒழுங்குபடுத்தியிருக்கிறான்.
Īśa 9
अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते ।
ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायाँ रताः ॥ ९ ॥
அவித்தையை உபாசிப்பவர்கள் குருட்டு இருளில் நுழைகிறார்கள்; வித்தையில் மகிழ்ந்திருப்பவர்களோ அதைவிட அதிக இருளில் செல்கிறார்கள்.
Īśa 10
अन्यदेवाहुर्विद्ययाऽन्यदाहुरविद्यया ।
इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥ १० ॥
வித்தையால் வேறொன்று பெறப்படும் என்றும், அவித்தையால் வேறொன்று பெறப்படும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது; இவ்வாறு நாம் அதை விளக்கிய ஞானியரிடமிருந்து கேட்டோம்.
Īśa 11
विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयँ सह ।
अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥ ११ ॥
வித்தையையும் அவித்தையையும் இரண்டையும் ஒன்றாகவே அறிபவன், அவித்தையால் மரணத்தைக் கடந்து, வித்தையால் அமிர்தத்தை அடைகிறான்.
Īśa 12
अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽसम्भूतिमुपासते ।
ततो भूय इव ते तमो य उ सम्भूत्याँ रताः ॥ १२ ॥
அசம்பூதியை உபாசிப்பவர்கள் குருட்டு இருளில் நுழைகிறார்கள்; சம்பூதியில் மகிழ்ந்திருப்பவர்களோ அதைவிட அதிக இருளில் செல்கிறார்கள்.
Īśa 13
अन्यदेवाहुः सम्भवादन्यदाहुरसम्भवात् ।
इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥ १३ ॥
சம்பவத்திலிருந்து வேறு ஒன்று கிடைக்கும் என்று சிலர் கூறுகின்றனர்; அசம்பவத்திலிருந்து வேறு ஒன்று கிடைக்கும் என்றும் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு, நமக்கு விளக்கிய ஞானிகளிடமிருந்து நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
Īśa 14
सम्भूतिं च विनाशं च यस्तद्वेदोभयँ सह ।
विनाशेन मृत्युं तीर्त्वा सम्भूत्याऽमृतमश्नुते ॥ १४ ॥
சம்பூதியையும் அழிவையும் இரண்டையும் ஒன்றாக அறிபவன், அழிவின் மூலம் மரணத்தைக் கடந்து, சம்பூதியின் மூலம் அமிர்தத்தை அடைகிறான்.
Īśa 15
हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्यापिहितं मुखम् ।
तत्त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय दृष्टये ॥ १५ ॥
பொன்மயமான பாத்திரத்தால் சத்தியத்தின் முகம் மூடப்பட்டுள்ளது. ஓ பூஷன், சத்தியமே தர்மமாக கொண்ட நான் காண்பதற்காக அதை நீ திறந்து விடு.
Īśa 16
पूषन्नेकर्षे यम सूर्य प्राजापत्य व्यूह रश्मीन् समूह तेजः ।
यत्ते रूपं कल्याणतमं तत्ते पश्यामि योऽसावसौ पुरुषः सोऽहमस्मि ॥ १६ ॥
ஓ பூஷன், ஏகரிஷி, ஓ யமா, ஓ சூரியா, பிரஜாபதியின் மகனே! உன் கதிர்களை விரித்துப் பின்னர் ஒடுக்கு, உன் ஒளியைத் திரட்டு. உன்னுடைய மிக மங்களகரமான அந்த ரூபத்தை நான் காண்கிறேன். அங்கே தொலைவில் உள்ள அந்தப் புருஷன் நானே ஆவேன்.
Īśa 17
वायुरनिलममृतमथेदं भस्मांतँ शरीरम् ।
ॐ क्रतो स्मर कृतँ स्मर क्रतो स्मर कृतँ स्मर ॥ १७ ॥
மூச்சு காற்றில் (அனிலத்தில்) சேரட்டும்; அமிருதமான அது; இந்த உடல் இறுதியில் சாம்பலாகட்டும். ஓம். ஓ சங்கல்பமே, நினை; செய்த கர்மத்தை நினை. ஓ சங்கல்பமே, நினை; செய்த கர்மத்தை நினை.
Īśa 18
अग्ने नय सुपथा राये अस्मान् विश्वानि देव वयुनानि विद्वान् ।
युयोध्यस्मज्जुहुराणमेनो भूयिष्ठां ते नमउक्तिं विधेम ॥ १८ ॥
ஓ அக்னியே, எங்களை நல்ல வழியால் செல்வத்திற்கு நடத்து. ஓ தேவனே, நீ எல்லா வழிகளையும் அறிவாய். வஞ்சகமான பாவத்தை எங்களிடமிருந்து விலக்கு. உனக்கு மிகுந்த வணக்கச் சொற்களை நாங்கள் அர்ப்பணிக்கிறோம்.