ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.37

1.37.1

क्री॒ळं वः॒ शर्धो॒ मारु॑तमन॒र्वाणं॑ रथे॒शुभ॑म् ।
कण्वा॑ अ॒भि प्र गा॑यत ॥

ହେ କଣ୍ବପୁତ୍ରଗଣ, ମରୁତଙ୍କର ସେହି ଖେଳପ୍ରିୟ, ଅଜେୟ, ରଥ ସଜାଉଥିବା ସେନା ଦିଗରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରରେ ଗାନ କର।

ये पृष॑तीभिर्ऋ॒ष्टिभिः॑ सा॒कं वाशी॑भिर॒ञ्जिभिः॑ ।
अजा॑यन्त॒ स्वभा॑नवः ॥

ଚିତ୍ରିତ ରଶ୍ମି ଓ ଲାଲ ଅଳଙ୍କାର ସହ ଜନ୍ମିତ ସେମାନେ ସ୍ବୟଂ ଦୀପ୍ତ।

इ॒हेव॑ शृण्व एषां॒ कशा॒ हस्ते॑षु॒ यद्वदा॑न् ।
नि याम॑ञ्चि॒त्रमृ॑ञ्जते ॥

ଏଠାରେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଚାବୁକର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ; ହାତରେ ଚାବୁକ ଧରି ଆଘାତ କଲେ ପଥରେ ବିଜୁଳି ଝଲସେ।

प्र वः॒ शर्धा॑य॒ घृष्व॑ये त्वे॒षद्यु॑म्नाय शु॒ष्मिणे॑ ।
दे॒वत्तं॒ ब्रह्म॑ गायत ॥

ବଳବାନ, ତେଜସ୍ବୀ, ଦୀପ୍ତ ସେହି ସେନା ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଗାନ କର।

प्र शं॑सा॒ गोष्वघ्न्यं॑ क्री॒ळं यच्छर्धो॒ मारु॑तम् ।
जम्भे॒ रस॑स्य वावृधे ॥

ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବଧ୍ୟ, ଖେଳପ୍ରିୟ ମରୁତ୍-ସେନାର ପ୍ରଶଂସା କର; ସେ ମେଘର ଜହ୍ନରେ ରସରେ ବଢ଼ିଲା।

को वो॒ वर्षि॑ष्ठ॒ आ न॑रो दि॒वश्च॒ ग्मश्च॑ धूतयः ।
यत्सी॒मन्तं॒ न धू॑नु॒थ ॥

ହେ ନରଗଣ, ଜଗତ-କମ୍ପନକାରୀଗଣ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଏ? ତୁମେମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ସୀମାକୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପାଇବା ବେଳେ?

नि वो॒ यामा॑य॒ मानु॑षो द॒ध्र उ॒ग्राय॑ म॒न्यवे॑ ।
जिही॑त॒ पर्व॑तो गि॒रिः ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ମନୁଷ୍ୟର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଓ ଉଗ୍ର କ୍ରୋଧ ସାମ୍ନାରେ ପର୍ବତ ନତ ହେଉ; ପାହାଡ଼ ସବୁ କମ୍ପୁ।

येषा॒मज्मे॑षु पृथि॒वी जु॑जु॒र्वाँ इ॑व वि॒श्पतिः॑ ।
भि॒या यामे॑षु॒ रेज॑ते ॥

ସେମାନଙ୍କ ଗତିରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପେ, ଯେପରି କୁଳପତି କମ୍ପେ; ସେମାନଙ୍କ ପଥରେ ଭୟରେ ତାହା ଥରିଥାଏ।

स्थि॒रं हि जान॑मेषां॒ वयो॑ मा॒तुर्निरे॑तवे ।
यत्सी॒मनु॑ द्वि॒ता शवः॑ ॥

ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସ୍ଥିର; ମାତାଙ୍କଠାରୁ ବାହାରିବାର ବଳ ଅଛି; ଦ୍ୱିଗୁଣ ବଳରେ ଉଠିଲେ।

उदु॒ त्ये सू॒नवो॒ गिरः॒ काष्ठा॒ अज्मे॑ष्वत्नत ।
वा॒श्रा अ॑भि॒ज्ञु यात॑वे ॥

ସେହି ପୁତ୍ରମାନେ ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ଉଠାନ୍ତି; ଗତିରେ ରଥ-ଦଣ୍ଡ ଟାନନ୍ତି; ଆଣ୍ଠୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଯିବାକୁ।

त्यं चि॑द्घा दी॒र्घं पृ॒थुं मि॒हो नपा॑त॒ममृ॑ध्रम् ।
प्र च्या॑वयन्ति॒ याम॑भिः ॥

ସେହି ଦୀର୍ଘ, ବିଶାଳ, ମହାନଙ୍କ ନାତିକୁ, ଅକ୍ଷୟକୁ, ସେମାନେ ହଲାନ୍ତି; ନିଜ ପଥରେ ତାହାକୁ କମ୍ପାନ୍ତି।

मरु॑तो॒ यद्ध॑ वो॒ बलं॒ जनाँ॑ अचुच्यवीतन ।
गि॒रीँर॑चुच्यवीतन ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ତୁମର ବଳ ଲୋକଙ୍କୁ ହଲାଇଲେ, ତୁମେମାନେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପାଇଲ।

यद्ध॒ यान्ति॑ म॒रुतः॒ सं ह॑ ब्रुव॒तेऽध्व॒न्ना ।
शृ॒णोति॒ कश्चि॑देषाम् ॥

ମରୁତମାନେ ପଥରେ ଏକତ୍ର ଯାଉଥିବା ବେଳେ ପରସ୍ପର ସହ କଥା ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଜଣେ ତାହା ଶୁଣନ୍ତି।

प्र या॑त॒ शीभ॑मा॒शुभिः॒ सन्ति॒ कण्वे॑षु वो॒ दुवः॑ ।
तत्रो॒ षु मा॑दयाध्वै ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ଶୀଘ୍ର ଆସ! କଣ୍ୱମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ଅଛି; ସେଠାରେ ଆମେ ଭଲ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।

अस्ति॒ हि ष्मा॒ मदा॑य वः॒ स्मसि॑ ष्मा व॒यमे॑षाम् ।
विश्वं॑ चि॒दायु॑र्जी॒वसे॑ ॥

ତୁମମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ (ସୋମ) ଅଛି; ନିଶ୍ଚୟ ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର। ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ଆମକୁ ମିଳୁ।