ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 1.37

1.37.1

क्री॒ळं वः॒ शर्धो॒ मारु॑तमन॒र्वाणं॑ रथे॒शुभ॑म् ।
कण्वा॑ अ॒भि प्र गा॑यत ॥

കണ്വപുത്രരേ, മരുത്തുക്കളുടെ കളിയാടുന്ന, അജയ്യമായ, രഥം അലങ്കരിക്കുന്ന സൈന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ പാടുവിൻ.

ये पृष॑तीभिर्ऋ॒ष्टिभिः॑ सा॒कं वाशी॑भिर॒ञ्जिभिः॑ ।
अजा॑यन्त॒ स्वभा॑नवः ॥

പുള്ളിക്കിരണങ്ങളോടും ചുവന്ന അലങ്കാരങ്ങളോടും കൂടി ജനിച്ചവർ — അവർ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നവർ.

इ॒हेव॑ शृण्व एषां॒ कशा॒ हस्ते॑षु॒ यद्वदा॑न् ।
नि याम॑ञ्चि॒त्रमृ॑ञ्जते ॥

ഇവിടെത്തന്നെ ഇവരുടെ ചാട്ടകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു; കൈകളിൽ ചാട്ടയുമായി അടിക്കുമ്പോൾ വഴിയിൽ മിന്നൽ തെളിയുന്നു.

प्र वः॒ शर्धा॑य॒ घृष्व॑ये त्वे॒षद्यु॑म्नाय शु॒ष्मिणे॑ ।
दे॒वत्तं॒ ब्रह्म॑ गायत ॥

ശക്തവും തേജസ്സുള്ളതുമായ ആ സൈന്യത്തിനായി ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച പവിത്രമന്ത്രം പാടുവിൻ.

प्र शं॑सा॒ गोष्वघ्न्यं॑ क्री॒ळं यच्छर्धो॒ मारु॑तम् ।
जम्भे॒ रस॑स्य वावृधे ॥

പശുക്കൾക്കിടയിൽ വധിക്കാനാവാത്ത, കളിയാടുന്ന മരുത്തുക്കളുടെ സൈന്യത്തെ പുകഴ്ത്തുവിൻ; അത് മേഘത്തിന്റെ വായിൽ രസത്താൽ വളർന്നു.

को वो॒ वर्षि॑ष्ठ॒ आ न॑रो दि॒वश्च॒ ग्मश्च॑ धूतयः ।
यत्सी॒मन्तं॒ न धू॑नु॒थ ॥

ഹേ നരന്മാരേ, ലോകത്തെ കുലുക്കുന്നവരേ, നിങ്ങളിൽ ഉത്തമൻ ആരാണ്? നിങ്ങൾ ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും അതിരുകളെ അവസാനം വരെ കുലുക്കുമ്പോൾ?

नि वो॒ यामा॑य॒ मानु॑षो द॒ध्र उ॒ग्राय॑ म॒न्यवे॑ ।
जिही॑त॒ पर्व॑तो गि॒रिः ॥

മരുത്തുക്കളേ, മനുഷ്യന്റെ യാത്രയ്ക്കും ഉഗ്രമായ കോപത്തിനും മുമ്പിൽ പർവതം കുനിയട്ടെ; കുന്നുകൾ വിറയ്ക്കട്ടെ.

येषा॒मज्मे॑षु पृथि॒वी जु॑जु॒र्वाँ इ॑व वि॒श्पतिः॑ ।
भि॒या यामे॑षु॒ रेज॑ते ॥

അവരുടെ ചലനങ്ങളിൽ ഭൂമി വിറയ്ക്കുന്നു, കുലപതി വിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ; അവരുടെ വഴികളിൽ ഭയത്താൽ അത് കുലുങ്ങുന്നു.

स्थि॒रं हि जान॑मेषां॒ वयो॑ मा॒तुर्निरे॑तवे ।
यत्सी॒मनु॑ द्वि॒ता शवः॑ ॥

ഇവരുടെ ജന്മം സ്ഥിരമാണ്; അമ്മയിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാൻ ശക്തിയുണ്ട്; അത് ഇരട്ടി ബലത്തോടെ ഉയരുമ്പോൾ.

उदु॒ त्ये सू॒नवो॒ गिरः॒ काष्ठा॒ अज्मे॑ष्वत्नत ।
वा॒श्रा अ॑भि॒ज्ञु यात॑वे ॥

ആ പുത്രന്മാർ ആ സ്തുതികളെ ഉയർത്തുന്നു; ചലനങ്ങളിൽ രഥദണ്ഡുകൾ നീട്ടുന്നു; മുട്ടുവരെ തിളങ്ങി പോകാൻ.

त्यं चि॑द्घा दी॒र्घं पृ॒थुं मि॒हो नपा॑त॒ममृ॑ध्रम् ।
प्र च्या॑वयन्ति॒ याम॑भिः ॥

ആ ദീർഘവും വിശാലവുമായ മഹാന്റെ പൗത്രനെ, ക്ഷയമില്ലാത്തവനെ, അവർ ഇളക്കുന്നു; തങ്ങളുടെ വഴികളാൽ അവനെ വിറപ്പിക്കുന്നു.

मरु॑तो॒ यद्ध॑ वो॒ बलं॒ जनाँ॑ अचुच्यवीतन ।
गि॒रीँर॑चुच्यवीतन ॥

മരുത്തുക്കളേ, നിങ്ങളുടെ ബലം മനുഷ്യരെ ഇളക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ പർവതങ്ങളെയും വിറപ്പിച്ചു.

यद्ध॒ यान्ति॑ म॒रुतः॒ सं ह॑ ब्रुव॒तेऽध्व॒न्ना ।
शृ॒णोति॒ कश्चि॑देषाम् ॥

മരുത്തുകൾ വഴിയിൽ ഒന്നിച്ചു പോകുമ്പോൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു; അവരിൽ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ അത് കേൾക്കുന്നു.

प्र या॑त॒ शीभ॑मा॒शुभिः॒ सन्ति॒ कण्वे॑षु वो॒ दुवः॑ ।
तत्रो॒ षु मा॑दयाध्वै ॥

ഹേ മരുത്തുകളേ, വേഗത്തിൽ വരൂ! കണ്വന്മാരുടെ അടുത്ത് നിങ്ങൾക്കുള്ള വിളി ഉണ്ട്; അവിടെ നാം നന്നായി സന്തോഷിക്കാം.

अस्ति॒ हि ष्मा॒ मदा॑य वः॒ स्मसि॑ ष्मा व॒यमे॑षाम् ।
विश्वं॑ चि॒दायु॑र्जी॒वसे॑ ॥

നിങ്ങളുടെ ആനന്ദത്തിനായി (സോമം) ഉണ്ട്; ഞങ്ങളും തീർച്ചയായും അവരുടേതാണ്. ജീവിക്കുവാൻ പൂർണ്ണ ആയുസ്സ് ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.