Ṛgveda · Sūkta 1.37

1.37.1

क्री॒ळं वः॒ शर्धो॒ मारु॑तमन॒र्वाणं॑ रथे॒शुभ॑म् ।
कण्वा॑ अ॒भि प्र गा॑यत ॥

O Kaṇvas, singt laut hin zur spielenden, unbezwingbaren Schar der Maruts, die mit Wagenschmuck geziert ist.

ये पृष॑तीभिर्ऋ॒ष्टिभिः॑ सा॒कं वाशी॑भिर॒ञ्जिभिः॑ ।
अजा॑यन्त॒ स्वभा॑नवः ॥

Jene, die zusammen mit gefleckten Strahlen und rötlichen Zierden geboren wurden, sind selbstleuchtend.

इ॒हेव॑ शृण्व एषां॒ कशा॒ हस्ते॑षु॒ यद्वदा॑न् ।
नि याम॑ञ्चि॒त्रमृ॑ञ्जते ॥

Hier, gleichsam, hört man ihre Peitschen, wenn sie mit Peitschen in den Händen zuschlagen und auf ihrem Weg den Blitz hervorbringen.

प्र वः॒ शर्धा॑य॒ घृष्व॑ये त्वे॒षद्यु॑म्नाय शु॒ष्मिणे॑ ।
दे॒वत्तं॒ ब्रह्म॑ गायत ॥

Für jene starke, glänzende, mächtige Schar singt die von den Göttern gegebene heilige Formel.

प्र शं॑सा॒ गोष्वघ्न्यं॑ क्री॒ळं यच्छर्धो॒ मारु॑तम् ।
जम्भे॒ रस॑स्य वावृधे ॥

Unter den Kühen verkündet die unverletzliche, spielende Schar der Maruts, die im Kiefer der Wolke am Saft der Wasser erstarkte.

को वो॒ वर्षि॑ष्ठ॒ आ न॑रो दि॒वश्च॒ ग्मश्च॑ धूतयः ।
यत्सी॒मन्तं॒ न धू॑नु॒थ ॥

O Männer, Erschütterer der Welt, wer unter euch ist der Erste, wenn ihr die Grenzen von Himmel und Erde bis zu ihrem Ende erschüttert?

नि वो॒ यामा॑य॒ मानु॑षो द॒ध्र उ॒ग्राय॑ म॒न्यवे॑ ।
जिही॑त॒ पर्व॑तो गि॒रिः ॥

O Maruts, vor der Reise des Sterblichen und eurem wilden Zorn möge der Berg sich neigen und die Hügel mögen beben.

येषा॒मज्मे॑षु पृथि॒वी जु॑जु॒र्वाँ इ॑व वि॒श्पतिः॑ ।
भि॒या यामे॑षु॒ रेज॑ते ॥

In deren Bewegungen die Erde zittert, wie der Herr der Sippen; aus Furcht bebt sie auf ihren Wegen.

स्थि॒रं हि जान॑मेषां॒ वयो॑ मा॒तुर्निरे॑तवे ।
यत्सी॒मनु॑ द्वि॒ता शवः॑ ॥

Fest ist fürwahr die Geburt dieser; Kraft ist da, aus der Mutter hervorzugehen, wenn sie doppelt sich erhebt.

उदु॒ त्ये सू॒नवो॒ गिरः॒ काष्ठा॒ अज्मे॑ष्वत्नत ।
वा॒श्रा अ॑भि॒ज्ञु यात॑वे ॥

Jene Söhne erheben ihre Lieder; in ihren Bewegungen strecken sie die Wagendeichseln, leuchtend, um bis zum Knie zu gehen.

त्यं चि॑द्घा दी॒र्घं पृ॒थुं मि॒हो नपा॑त॒ममृ॑ध्रम् ।
प्र च्या॑वयन्ति॒ याम॑भिः ॥

Den langen, weiten, großen Enkel, den Unerschöpflichen, bringen sie in der Tat zum Beben; auf ihren Wegen lassen sie ihn erzittern.

मरु॑तो॒ यद्ध॑ वो॒ बलं॒ जनाँ॑ अचुच्यवीतन ।
गि॒रीँर॑चुच्यवीतन ॥

O Maruts, wenn eure Kraft die Völker wahrlich erbeben lässt, habt ihr die Berge erzittern lassen, habt sie erzittern lassen.

यद्ध॒ यान्ति॑ म॒रुतः॒ सं ह॑ ब्रुव॒तेऽध्व॒न्ना ।
शृ॒णोति॒ कश्चि॑देषाम् ॥

Wenn die Maruts gemeinsam auf dem Weg dahinziehen und miteinander sprechen, hört einer von ihnen es.

प्र या॑त॒ शीभ॑मा॒शुभिः॒ सन्ति॒ कण्वे॑षु वो॒ दुवः॑ ।
तत्रो॒ षु मा॑दयाध्वै ॥

Brecht schnell auf, o Maruts, mit euren schnellen Rossen! Euer Ruf gilt bei den Kaṇvas; dort wollen wir uns gut freuen.

अस्ति॒ हि ष्मा॒ मदा॑य वः॒ स्मसि॑ ष्मा व॒यमे॑षाम् ।
विश्वं॑ चि॒दायु॑र्जी॒वसे॑ ॥

Gewiss gibt es (Soma) für eure Freude, und gewiss gehören wir ihnen. Mögen wir ein volles Leben zum Leben haben.