ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.94.1
इ॒मं स्तोम॒मर्ह॑ते जा॒तवे॑दसे॒ रथ॑मिव॒ सं म॑हेमा मनी॒षया॑ ।
भ॒द्रा हि नः॒ प्रम॑तिरस्य सं॒सदि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ଜାତବେଦସ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ, ଆମେ ରଥ ପରି ମନନ ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଭଲ ଭାବରେ ଗଢ଼ୁ। ସଭାରେ ତାଙ୍କ କୃପା ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.2
यस्मै॒ त्वमा॒यज॑से॒ स सा॑धति अन॒र्वा क्षे॑ति॒ दध॑ते सु॒वीर्य॑म् ।
स तू॑ताव॒ नैन॑मश्नोत्यंह॒तिरग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ସେ ସଫଳ ହୁଏ; ସେ ଅକ୍ଷତ ରହି ବସେ ଓ ଭଲ ବଳ ଧାରଣ କରେ। ସେ ବଢ଼େ, ଦୁଃଖ ତାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.3
श॒केम॑ त्वा स॒मिधं॑ सा॒धया॒ धिय॒स्त्वे दे॒वा ह॒विर॑द॒न्त्याहु॑तम् ।
त्वमा॑दि॒त्याँ आ व॑ह॒ तान्ह्यु॑श्मसि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ଆମେ ତୁମକୁ ସମିଧ ରୂପେ ଜ୍ୱଳାଇ ପାରିବା; ଆମ ଧ୍ୟାନକୁ ସିଦ୍ଧ କର। ତୁମ ଭିତରେ ଦେବତାମାନେ ଆହୁତ ହବି ଖାନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, କାରଣ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.4
भरा॑मे॒ध्मं कृ॒णवा॑मा ह॒वींषि॑ ते चि॒तय॑न्तः॒ पर्व॑णापर्वणा व॒यम् ।
जी॒वात॑वे प्रत॒रं सा॑धया॒ धिय॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ଆମେ କାଠ ଆଣି ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ; ପ୍ରତି ପର୍ବରେ ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି। ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମ ଧ୍ୟାନକୁ ଆଗକୁ ନେଇ ସିଦ୍ଧ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.5
वि॒शां गो॒पा अ॑स्य चरन्ति ज॒न्तवो॑ द्वि॒पच्च॒ यदु॒त चतु॑ष्पद॒क्तुभिः॑ ।
चि॒त्रः प्र॑के॒त उ॒षसो॑ म॒हाँ अ॑सि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କର ତୁମେ ରକ୍ଷକ; ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି — ଦୁଇ ପାଦ ଓ ଚାରି ପାଦ ବିଶିଷ୍ଟ, ରାତ୍ରି ଦ୍ୱାରା। ତୁମେ ଉଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସ୍ପଷ୍ଟଦର୍ଶୀ ଓ ମହାନ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.6
त्वम॑ध्व॒र्युरु॒त होता॑सि पू॒र्व्यः प्र॑शा॒स्ता पोता॑ ज॒नुषा॑ पु॒रोहि॑तः ।
विश्वा॑ वि॒द्वाँ आर्त्वि॑ज्या धीर पुष्यसि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ ଓ ହୋତା; ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ। ତୁମେ ପ୍ରଶାସ୍ତା, ପୋତା, ଜନ୍ମରୁ ପୁରୋହିତ। ହେ ଧୀର, ସମସ୍ତ ଋତ୍ୱିଜ୍ୟ କର୍ମ ଜାଣି ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୋଷଣ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.7
यो वि॒श्वतः॑ सु॒प्रती॑कः स॒दृङ्ङसि॑ दू॒रे चि॒त्सन्त॒ळिदि॒वाति॑ रोचसे ।
रात्र्या॑श्चि॒दन्धो॒ अति॑ देव पश्यसि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ସବୁ ଦିଗରୁ ସୁନ୍ଦର ଦୃଷ୍ଟିବିଶିଷ୍ଟ ତୁମେ, ଦୂରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକ; ହେ ଦେବ, ରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧକାରର ପାରରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦେଖ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.8
पूर्वो॑ देवा भवतु सुन्व॒तो रथो॑ अ॒स्माकं॒ शंसो॑ अ॒भ्य॑स्तु दू॒ढ्यः॑ ।
तदा जा॑नीतो॒त पु॑ष्यता॒ वच॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ସୋମ ନିଷ୍କାଶନକାରୀଙ୍କ ରଥ ଆଗରେ ରହୁ; ଆମ ସ୍ତୁତି ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଗ ଜୟ କରୁ। ତାହା ଜାଣି ଆମ ବାଣୀକୁ ପୁଷ୍ଟ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.9
व॒धैर्दुः॒शंसाँ॒ अप॑ दू॒ढ्यो॑ जहि दू॒रे वा॒ ये अन्ति॑ वा॒ के चि॑द॒त्रिणः॑ ।
अथा॑ य॒ज्ञाय॑ गृण॒ते सु॒गं कृ॑धि॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ପ୍ରହାରରେ ଦୁର୍ବାକ୍ୟଭାଷୀ ଓ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର; ଦୂରରେ ହେଉ କି ନିକଟରେ, ଯେ କେହି ଭକ୍ଷକ ହେଉ। ତାପରେ ଯଜ୍ଞକାରୀ ସ୍ତୋତା ପାଇଁ ପଥ ସୁଗମ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.10
यदयु॑क्था अरु॒षा रोहि॑ता॒ रथे॒ वात॑जूता वृष॒भस्ये॑व ते॒ रवः॑ ।
आदि॑न्वसि व॒निनो॑ धू॒मके॑तुना॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ବାୟୁଚାଳିତ ଦୁଇ ଲାଲ ଅଶ୍ୱକୁ ଯେବେ ତୁମେ ରଥରେ ଯୋଗ କର, ତୁମ ଗର୍ଜନ ବୃଷଭ ପରି ହୁଏ; ତେବେ ଧୂଆଁକୁ ପତାକା କରି ବନର ବୃକ୍ଷ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.11
अध॑ स्व॒नादु॒त बि॑भ्युः पत॒त्रिणो॑ द्र॒प्सा यत्ते॑ यव॒सादो॒ व्यस्थि॑रन् ।
सु॒गं तत्ते॑ ताव॒केभ्यो॒ रथे॑भ्य॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ତା'ପରେ ତୁମ ଗର୍ଜନରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି; ତୁମ ତୃଣଭୋଜୀ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ପଥ ତୁମ ନିଜ ରଥ ପାଇଁ ସୁଗମ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.12
अ॒यं मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ धाय॑से अवया॒तां म॒रुतां॒ हेळो॒ अद्भु॑तः ।
मृ॒ळा सु नो॒ भूत्वे॑षां॒ मनः॒ पुन॒रग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ଏହା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ; ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଉଥିବା ମରୁତଙ୍କର କୃପାମୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଉତ୍ସାହ। ଆମ ଉପରେ କୃପା କର; ସେମାନଙ୍କ ମନ ପୁଣି ଆମ ପ୍ରତି ଅନୁକୂଳ ହେଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.13
दे॒वो दे॒वाना॑मसि मि॒त्रो अद्भु॑तो॒ वसु॒र्वसू॑नामसि॒ चारु॑रध्व॒रे ।
शर्म॑न्त्स्याम॒ तव॑ स॒प्रथ॑स्तम॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେବ, ତୁମେ ମିତ୍ର, ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ; ଯଜ୍ଞରେ ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସୁନ୍ଦର। ତୁମର ଅତି ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ରହୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.14
तत्ते॑ भ॒द्रं यत्समि॑द्धः॒ स्वे दमे॒ सोमा॑हुतो॒ जर॑से मृळ॒यत्त॑मः ।
दधा॑सि॒ रत्नं॒ द्रवि॑णं च दा॒शुष॒ अग्ने॑ स॒ख्ये मा रि॑षामा व॒यं तव॑ ॥
ତୁମ ନିଜ ଗୃହରେ ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହେଲେ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ ହେଲେ ତାହା ତୁମର ମଙ୍ଗଳ; ହେ ଅତି କୃପାମୟ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅ। ଦାତାକୁ ତୁମେ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ଦିଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।
1.94.15
यस्मै॒ त्वं सु॑द्रविणो॒ ददा॑शो अनागा॒स्त्वम॑दिते स॒र्वता॑ता ।
यं भ॒द्रेण॒ शव॑सा चो॒दया॑सि प्र॒जाव॑ता॒ राध॑सा॒ ते स्या॑म ॥
ହେ ସୁଧନ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଦାନ କର ସେ ନିର୍ଦୋଷ; ହେ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷାରେ ସେ ରହେ। କଲ୍ୟାଣ ଓ ବଳ ସହିତ ତୁମେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେରଣ କର, ପ୍ରଜାସମୃଦ୍ଧ ଧନରେ ଆମେ ତାଙ୍କ ପରି ହେଉ।
1.94.16
स त्वम॑ग्ने सौभग॒त्वस्य॑ वि॒द्वान॒स्माक॒मायुः॒ प्र ति॑रे॒ह दे॑व ।
तन्नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो मामहन्ता॒मदि॑तिः॒ सिन्धुः॑ पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସୌଭାଗ୍ୟ ଜାଣୁଥିବା; ଏଠାରେ ଆମ ଆୟୁ ବଢ଼ାଅ, ହେ ଦେବ। ସେହି କୃପା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଆମ ପ୍ରତି କରନ୍ତୁ; ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୁଲୋକ ମଧ୍ୟ ସେପରି କରନ୍ତୁ।