Ṛgveda · Sūkta 4.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.2.1
यो मर्त्ये॑ष्व॒मृत॑ ऋ॒तावा॑ दे॒वो दे॒वेष्व॑र॒तिर्नि॒धायि॑ ।
होता॒ यजि॑ष्ठो म॒ह्ना शु॒चध्यै॑ ह॒व्यैर॒ग्निर्मनु॑ष ईर॒यध्यै॑ ॥
Er, der unter den Sterblichen unsterblich ist, Hüter des ṛta, Gott unter den Göttern, Agni, der Unbesiegte, ist als Hotṛ eingesetzt, der durch seine Größe am meisten opferwürdig ist, damit er aufflamme und durch die Opfergaben der Manu-Nachkommen angetrieben werde.
4.2.2
इ॒ह त्वं सू॑नो सहसो नो अ॒द्य जा॒तो जा॒ताँ उ॒भयाँ॑ अ॒न्तर॑ग्ने ।
दू॒त ई॑यसे युयुजा॒न ऋ॑ष्व ऋजुमु॒ष्कान्वृष॑णः शु॒क्रांश्च॑ ॥
Hier heute bist du geboren, o Sohn der Kraft; o Agni, du gehst als unser Bote zwischen den Geborenen und den Ungeborenen, und du spannst die geradlinig Eilenden, die Stiere und die Glänzenden an, o Starker.
4.2.3
अत्या॑ वृध॒स्नू रोहि॑ता घृ॒तस्नू॑ ऋ॒तस्य॑ मन्ये॒ मन॑सा॒ जवि॑ष्ठा ।
अ॒न्तरी॑यसे अरु॒षा यु॑जा॒नो यु॒ष्मांश्च॑ दे॒वान्विश॒ आ च॒ मर्ता॑न् ॥
Diese beiden Wachsenden, Roten, Butter tragenden — mit dem Geist achte ich auf das Gebot des ṛta; jene beiden sind die Schnellsten. Diese beiden Rötlichen anspannend, gehst du dazwischen, erreichst dich, die Götter, die Völker und sogar die Sterblichen.
4.2.4
अ॒र्य॒मणं॒ वरु॑णं मि॒त्रमे॑षा॒मिन्द्रा॒विष्णू॑ म॒रुतो॑ अ॒श्विनो॒त ।
स्वश्वो॑ अग्ने सु॒रथः॑ सु॒राधा॒ एदु॑ वह सुह॒विषे॒ जना॑य ॥
Aryaman, Varuṇa und Mitra — bringe sie aus diesen herbei; Indra-Viṣṇu, die Maruts und auch die Aśvins. O Agni, du mit guten Pferden, gutem Wagen und guten Opfergaben, bringe sie hierher für den Menschen, der gut ruft.
4.2.5
गोमाँ॑ अ॒ग्नेऽवि॑माँ अ॒श्वी य॒ज्ञो नृ॒वत्स॑खा॒ सद॒मिद॑प्रमृ॒ष्यः ।
इळा॑वाँ ए॒षो अ॑सुर प्र॒जावा॑न्दी॒र्घो र॒यिः पृ॑थुबु॒ध्नः स॒भावा॑न् ॥
O Agni, dieses Opfer reich an Rindern, reich an Schafen, reich an Pferden, Freund der Menschen und nie zu verletzen, reich an Futter, o Asura, reich an Nachkommenschaft — möge es reich an dauerhaftem Reichtum, breit gegründet und reich an Versammlung sein.
4.2.6
यस्त॑ इ॒ध्मं ज॒भर॑त्सिष्विदा॒नो मू॒र्धानं॑ वा त॒तप॑ते त्वा॒या ।
भुव॒स्तस्य॒ स्वत॑वाँः पा॒युर॑ग्ने॒ विश्व॑स्मात्सीमघाय॒त उ॑रुष्य ॥
Wer dir Brennstoff bringt, eifrig, oder durch dich sein Haupt erhitzt — sei du der Beschützer seines Wohlergehens, o Agni. Vor allem Schaden, vor dem Übel der Bösartigen beschütze ihn.
4.2.7
यस्ते॒ भरा॒दन्नि॑यते चि॒दन्नं॑ नि॒शिष॑न्म॒न्द्रमति॑थिमु॒दीर॑त् ।
आ दे॑व॒युरि॒नध॑ते दुरो॒णे तस्मि॑न्र॒यिर्ध्रु॒वो अ॑स्तु॒ दास्वा॑न् ॥
Wer dir Speise bringt und dich als süßen Gast zu dem Essenden sendet, der gottsuchende Mann entzündet dich im hölzernen Gefäß; dieser Gebende habe beständigen Reichtum.
4.2.8
यस्त्वा॑ दो॒षा य उ॒षसि॑ प्र॒शंसा॑त्प्रि॒यं वा॑ त्वा कृ॒णव॑ते ह॒विष्मा॑न् ।
अश्वो॒ न स्वे दम॒ आ हे॒म्यावा॒न्तमंह॑सः पीपरो दा॒श्वांस॑म् ॥
Wer dich am Abend preist, oder dich am Morgen preist, oder dich mit Opfergaben lieb macht, er sei wie ein Pferd in seinem eigenen Stall; Agni, bewahre diesen Gebenden vor Schuld.
4.2.9
यस्तुभ्य॑मग्ने अ॒मृता॑य॒ दाश॒द्दुव॒स्त्वे कृ॒णव॑ते य॒तस्रु॑क् ।
न स रा॒या श॑शमा॒नो वि यो॑ष॒न्नैन॒मंहः॒ परि॑ वरदघा॒योः ॥
Agni, wer dir für die Unsterblichkeit Opfer gibt, dir dient und die Schöpfkelle erhebt — möge er, mit Reichtum gepriesen, nicht getrennt werden; möge Sünde ihn nicht ergreifen, noch die Sünde des Bösen ihn umgeben.
4.2.10
यस्य॒ त्वम॑ग्ने अध्व॒रं जुजो॑षो दे॒वो मर्त॑स्य॒ सुधि॑तं॒ ररा॑णः ।
प्री॒तेद॑स॒द्धोत्रा॒ सा य॑वि॒ष्ठासा॑म॒ यस्य॑ विध॒तो वृ॒धासः॑ ॥
Agni, dessen Opfer du gern annimmst, o Gott, dem Sterblichen wohlgeordnete Gaben schenkend — möge jenes Hotṛ-Werk gefallen und gedeihen. O Jüngster, mögen wir unter jenen Starken sein, durch deren Ordnung sie gedeihen.
4.2.11
चित्ति॒मचि॑त्तिं चिनव॒द्वि वि॒द्वान्पृ॒ष्ठेव॑ वी॒ता वृ॑जि॒ना च॒ मर्ता॑न् ।
रा॒ये च॑ नः स्वप॒त्याय॑ देव॒ दितिं॑ च॒ रास्वादि॑तिमुरुष्य ॥
Möge der Weise Wissen und Unwissen unterscheiden, wie man einen Rücken scheidet; und die krummen Sündenwege der Sterblichen. O Gott, gib uns Reichtum und gute Kinder und Verwandte; gib Diti, und mache Aditi weit.
4.2.12
क॒विं श॑शासुः क॒वयोऽद॑ब्धा निधा॒रय॑न्तो॒ दुर्या॑स्वा॒योः ।
अत॒स्त्वं दृश्याँ॑ अग्न ए॒तान्प॒ड्भिः प॑श्ये॒रद्भु॑ताँ अ॒र्य एवैः॑ ॥
Die unfehlbaren Dichter priesen den Weisen und setzten ihn an die schwierigen Tore des Āyu; darum, Agni, sieh diese Sichtbaren mit deinen Füßen und sieh die Wunder mit den Augen des Edlen.
4.2.13
त्वम॑ग्ने वा॒घते॑ सु॒प्रणी॑तिः सु॒तसो॑माय विध॒ते य॑विष्ठ ।
रत्नं॑ भर शशमा॒नाय॑ घृष्वे पृ॒थु श्च॒न्द्रमव॑से चर्षणि॒प्राः ॥
Du, Agni, bist der gute Führer. O Jüngster, bringe weiten, strahlenden Reichtum dem, der Soma presst, das Opfer vollzieht und dich preist, zum Schutz, o strahlender Agni, der du die Menschen erfüllst.
4.2.14
अधा॑ ह॒ यद्व॒यम॑ग्ने त्वा॒या प॒ड्भिर्हस्ते॑भिश्चकृ॒मा त॒नूभिः॑ ।
रथं॒ न क्रन्तो॒ अप॑सा भु॒रिजो॑र्ऋ॒तं ये॑मुः सु॒ध्य॑ आशुषा॒णाः ॥
Dann, Agni, haben wir mit dir durch Füße, Hände und Leiber getan, und so sind wir durch Taten wie ein Wagen vorangeschritten; zwischen den vielfältigen Zweien haben wir den ṛta festgehalten, die eifrig strebenden Weisen.
4.2.15
अधा॑ मा॒तुरु॒षसः॑ स॒प्त विप्रा॒ जाये॑महि प्रथ॒मा वे॒धसो॒ नॄन् ।
दि॒वस्पु॒त्रा अङ्गि॑रसो भवे॒माद्रिं॑ रुजेम ध॒निनं॑ शु॒चन्तः॑ ॥
Dann mögen wir von der Mutter Uṣas als sieben begeisterte Dichter geboren werden, wie die ersten Führer und Seher; mögen wir Söhne des Himmels, die Aṅgiras, werden und den leuchtenden Stein des Reichen zerbrechen.
4.2.16
अधा॒ यथा॑ नः पि॒तरः॒ परा॑सः प्र॒त्नासो॑ अग्न ऋ॒तमा॑शुषा॒णाः ।
शुचीद॑य॒न्दीधि॑तिमुक्थ॒शासः॒ क्षामा॑ भि॒न्दन्तो॑ अरु॒णीरप॑ व्रन् ॥
Da zogen, wie unsere fernen, uralten Vorfahren, die nach der Wahrheit strebten, zu deinem hellen Glanz, o Agni; die Hymnensänger spalteten die dunkle Erde und öffneten die rötlichen Morgenröten.
4.2.17
सु॒कर्मा॑णः सु॒रुचो॑ देव॒यन्तोऽयो॒ न दे॒वा जनि॑मा॒ धम॑न्तः ।
शु॒चन्तो॑ अ॒ग्निं व॑वृ॒धन्त॒ इन्द्र॑मू॒र्वं गव्यं॑ परि॒षद॑न्तो अग्मन् ॥
Die guten Werke tun, von schönem Glanz, den Göttern ergeben, wie Eisen; die Götter, bei ihrer Geburt entflammt; Agni zum Leuchten bringend, Indra stärkend, zogen sie zu den weiten Kühen, sie umkreisend.
4.2.18
आ यू॒थेव॑ क्षु॒मति॑ प॒श्वो अ॑ख्यद्दे॒वानां॒ यज्जनि॒मान्त्यु॑ग्र ।
मर्ता॑नां चिदु॒र्वशी॑रकृप्रन्वृ॒धे चि॑द॒र्य उप॑रस्या॒योः ॥
Wie ein Tier in der Herde, o Gewaltiger, erschien die Geburt der Götter. Auch die weiten Morgenröten der Sterblichen wurden furchtlos, zum Wachstum der Edlen, des Āyu des Uparasa.
4.2.19
अक॑र्म ते॒ स्वप॑सो अभूम ऋ॒तम॑वस्रन्नु॒षसो॑ विभा॒तीः ।
अनू॑नम॒ग्निं पु॑रु॒धा सु॑श्च॒न्द्रं दे॒वस्य॒ मर्मृ॑जत॒श्चारु॒ चक्षुः॑ ॥
Agni, wir sind deine Verehrer geworden, die gute Werke tun; mit den leuchtenden Morgenröten sind wir den Pfad der kosmischen Ordnung (ṛta) gegangen. Vollkommen in vielen Gestalten, sehr strahlender Agni, so polieren sie das schöne Auge des Gottes.
4.2.20
ए॒ता ते॑ अग्न उ॒चथा॑नि वेधो॒ अवो॑चाम क॒वये॒ ता जु॑षस्व ।
उच्छो॑चस्व कृणु॒हि वस्य॑सो नो म॒हो रा॒यः पु॑रुवार॒ प्र य॑न्धि ॥
Agni, o Weiser, diese Lobgesänge haben wir für dich gesprochen, für den Seher; nimm sie an. Flammend auf, sei uns zugewandt, bringe die großen Reichtümer zu uns, o Held vieler Segnungen.