ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.43.1
आ धे॒नवः॒ पय॑सा॒ तूर्ण्य॑र्था॒ अम॑र्धन्ती॒रुप॑ नो यन्तु॒ मध्वा॑ ।
म॒हो रा॒ये बृ॑ह॒तीः स॒प्त विप्रो॑ मयो॒भुवो॑ जरि॒ता जो॑हवीति ॥
ଦୁଧ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧାବମାନ, କେବେ ବି କ୍ଳାନ୍ତ ନ ହେଉଥିବା ଧେନୁମାନେ ମଧୁ ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ। ମହାନ ଧନ ପାଇଁ, କଲ୍ୟାଣକାରୀ ବିସ୍ତୃତ ସାତ (ଦେବୀମାନଙ୍କୁ) ଜ୍ଞାନୀ କବି, ସ୍ତୋତା ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।
5.43.2
आ सु॑ष्टु॒ती नम॑सा वर्त॒यध्यै॒ द्यावा॒ वाजा॑य पृथि॒वी अमृ॑ध्रे ।
पि॒ता मा॒ता मधु॑वचाः सु॒हस्ता॒ भरे॑भरे नो य॒शसा॑वविष्टाम् ॥
ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଓ ନମସ୍କାରରେ, ବଳ ପାଇଁ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ଅକ୍ଷୟ ଦୁଇଜଣ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ। ପିତା ଓ ମାତା, ମଧୁରଭାଷୀ, ଉତ୍ତମ ହାତବିଶିଷ୍ଟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆହୁତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଦୁହେଁ ଯଶସ୍ୱୀ।
5.43.3
अध्व॑र्यवश्चकृ॒वांसो॒ मधू॑नि॒ प्र वा॒यवे॑ भरत॒ चारु॑ शु॒क्रम् ।
होते॑व नः प्रथ॒मः पा॑ह्य॒स्य देव॒ मध्वो॑ ररि॒मा ते॒ मदा॑य ॥
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁଗଣ, ମଧୁର ପାନୀୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ବାୟୁ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ (ସୋମ) ଆଣ। ହୋତା ପରି ଆମର ପ୍ରଥମ ରକ୍ଷକ ହୋଇ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଦେବ, ଏହି ମଧୁର ରସ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି।
5.43.4
दश॒ क्षिपो॑ युञ्जते बा॒हू अद्रिं॒ सोम॑स्य॒ या श॑मि॒तारा॑ सु॒हस्ता॑ ।
मध्वो॒ रसं॑ सु॒गभ॑स्तिर्गिरि॒ष्ठां चनि॑श्चदद्दुदुहे शु॒क्रम॒ंशुः ॥
ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳି ଦୁଇ ବାହୁକୁ ସୋମ ପଥରରେ ନିଯୁକ୍ତ କରେ; ସେହି ଦୁଇ ଚାପଣକାରୀ ଉତ୍ତମ ହାତବିଶିଷ୍ଟ। ମଧୁରତାର ରସ, ଉତ୍ତମ ବଳବାନ (ସେ) ପର୍ବତରେ ସ୍ଥିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ (ସୋମରୁ) ଦୋହନ କଲା; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ-ବିନ୍ଦୁ।
5.43.5
असा॑वि ते जुजुषा॒णाय॒ सोमः॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य बृह॒ते मदा॑य ।
हरी॒ रथे॑ सु॒धुरा॒ योगे॑ अ॒र्वागिन्द्र॑ प्रि॒या कृ॑णुहि हू॒यमा॑नः ॥
ତୁମ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ପ୍ରଜ୍ଞା, କୌଶଳ, ମହାନ ବଳ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହି ସୋମ ନିଚୋଡ଼ାଯାଇଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ଯୁଆଳି-ଦଣ୍ଡ ବିଶିଷ୍ଟ ରଥର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁଆଳି ନିକଟକୁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆଣ; ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ, ସେହି ଦୁଇ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ (ଆମ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ) କର।
5.43.6
आ नो॑ म॒हीम॒रम॑तिं स॒जोषा॒ ग्नां दे॒वीं नम॑सा रा॒तह॑व्याम् ।
मधो॒र्मदा॑य बृह॒तीमृ॑त॒ज्ञामाग्ने॑ वह प॒थिभि॑र्देव॒यानैः॑ ॥
ଆମ ସହିତ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ମହାନ, ଧେନୁରୂପା ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଉଦାର ଦାନବତୀ ତାଙ୍କୁ, ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ବିସ୍ତୃତା, ଋତ ଜାଣୁଥିବା ତାଙ୍କୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବଯାନ ପଥରେ।
5.43.7
अ॒ञ्जन्ति॒ यं प्र॒थय॑न्तो॒ न विप्रा॑ व॒पाव॑न्तं॒ नाग्निना॒ तप॑न्तः ।
पि॒तुर्न पु॒त्र उ॒पसि॒ प्रेष्ठ॒ आ घ॒र्मो अ॒ग्निमृ॒तय॑न्नसादि ॥
ଅଗ୍ନିରେ ଚର୍ବିଯୁକ୍ତକୁ ତପାଇ, ବିପ୍ରମାନେ ତାହାକୁ ବିସ୍ତାର କରି ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି; ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ବସିଲା ପରି, ଋତ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞତାପ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଲା।
5.43.8
अच्छा॑ म॒ही बृ॑ह॒ती शंत॑मा॒ गीर्दू॒तो न ग॑न्त्व॒श्विना॑ हु॒वध्यै॑ ।
म॒यो॒भुवा॑ स॒रथा या॑तम॒र्वाग्ग॒न्तं नि॒धिं धुर॑मा॒णिर्न नाभि॑म् ॥
ମହାନ, ଉଚ୍ଚ, ଅତି ମଧୁର ସ୍ତୁତି ଦୂତ ପରି ଅଶ୍ୱିନଙ୍କ ପାଖେ ପହଞ୍ଚୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ; ମଧୁ ଆଣୁଥିବା, ଏକ ରଥରେ ଚାଲୁଥିବା ଅଶ୍ୱିନଗଣ, ଏଠାକୁ ଆସ — ଧନ ଓ ଧୁରା, ଆଣି ନାଭିକୁ ଯେପରି, ସେପରି ଆଣ।
5.43.9
प्र तव्य॑सो॒ नम॑:उक्तिं तु॒रस्या॒हं पू॒ष्ण उ॒त वा॒योर॑दिक्षि ।
या राध॑सा चोदि॒तारा॑ मती॒नां या वाज॑स्य द्रविणो॒दा उ॒त त्मन् ॥
ଅତି ଉତ୍ସାହୀ ତୁରର, ପୂଷଣଙ୍କର ଓ ବାୟୁଙ୍କର ନାମ-ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କଲି; ଧନ ସହିତ ଚିନ୍ତାର ପ୍ରେରକ ଯେ ଦୁଇଜଣ, ବଳ ଦାତା ଯେ ଦୁଇଜଣ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ମଧ୍ୟ।
5.43.10
आ नाम॑भिर्म॒रुतो॑ वक्षि॒ विश्वा॒ना रू॒पेभि॑र्जातवेदो हुवा॒नः ।
य॒ज्ञं गिरो॑ जरि॒तुः सु॑ष्टु॒तिं च॒ विश्वे॑ गन्त मरुतो॒ विश्व॑ ऊ॒ती ॥
ନାମ ସହିତ ମରୁତ୍ମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରୂପ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆଣ, ହେ ଜାତବେଦ, ଆହ୍ୱାନ କରି; ଯଜ୍ଞକୁ, ଗୀତକୁ, ଗାୟକର ଭଲ ସ୍ତୁତିକୁ — ହେ ମରୁତ୍ଗଣ, ସମସ୍ତେ ଆସ, ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
5.43.11
आ नो॑ दि॒वो बृ॑ह॒तः पर्व॑ता॒दा सर॑स्वती यज॒ता ग॑न्तु य॒ज्ञम् ।
हवं॑ दे॒वी जु॑जुषा॒णा घृ॒ताची॑ श॒ग्मां नो॒ वाच॑मुश॒ती शृ॑णोतु ॥
ସ୍ୱର୍ଗରୁ, ବିଶାଳ ପର୍ବତରୁ, ଏଠାକୁ ପୂଜନୀୟା ସରସ୍ୱତୀ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଦେବୀ, ଆହ୍ୱାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଘୃତଧାରା ଯୁକ୍ତା, ଆମର ସୁଖଦ ବାଣୀ ଶୁଣନ୍ତୁ, ତାହା ଇଚ୍ଛା କରି।
5.43.12
आ वे॒धसं॒ नील॑पृष्ठं बृ॒हन्तं॒ बृह॒स्पतिं॒ सद॑ने सादयध्वम् ।
सा॒दद्यो॑निं॒ दम॒ आ दी॑दि॒वांसं॒ हिर॑ण्यवर्णमरु॒षं स॑पेम ॥
ଜ୍ଞାନୀ, ନୀଳପୃଷ୍ଠ, ମହାନ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆସନରେ ବସାଅ; ଗର୍ଭରେ ଥିବା, ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ରକ୍ତିମ ତେଜ ଥିବା — ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
5.43.13
आ ध॑र्ण॒सिर्बृ॒हद्दि॑वो॒ ररा॑णो॒ विश्वे॑भिर्ग॒न्त्वोम॑भिर्हुवा॒नः ।
ग्ना वसा॑न॒ ओष॑धी॒रमृ॑ध्रस्त्रि॒धातु॑शृङ्गो वृष॒भो व॑यो॒धाः ॥
ବିଶାଳ ଆକାଶର ଧାରକ ଓ ଦାତା ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆସନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଡକାଯାଇଥିବା, ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ଓ ଔଷଧିମାନଙ୍କୁ ଆବୃତକାରୀ, ଅବ୍ୟର୍ଥ, ତିନି ଧାତୁର ଶୃଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ବୃଷ, ଜୀବନଦାତା।
5.43.14
मा॒तुष्प॒दे प॑र॒मे शु॒क्र आ॒योर्वि॑प॒न्यवो॑ रास्पि॒रासो॑ अग्मन् ।
सु॒शेव्यं॒ नम॑सा रा॒तह॑व्याः॒ शिशुं॑ मृजन्त्या॒यवो॒ न वा॒से ॥
ମାତାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ, ଆୟୁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆସନରେ, ଉତ୍ସାହୀ ଦାତାମାନେ ଆସିଲେ; ନମସ୍କାରରେ ସେବନୀୟଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ହବି ଦିଆଯାଇଛି ସେମାନେ, ଶିଶୁକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବସ୍ତ୍ର ପରି ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
5.43.15
बृ॒हद्वयो॑ बृह॒ते तुभ्य॑मग्ने धिया॒जुरो॑ मिथु॒नासः॑ सचन्त ।
दे॒वोदे॑वः सु॒हवो॑ भूतु॒ मह्यं॒ मा नो॑ मा॒ता पृ॑थि॒वी दु॑र्म॒तौ धा॑त् ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମହାନ ଆୟୁ ମହାନଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମ ପାଇଁ; ପ୍ରାର୍ଥନାପ୍ରିୟ ଯୁଗଳମାନେ ଲାଗି ରହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ମୋ ପାଇଁ ସହଜରେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ହେଉ; ମାତା ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଦୁର୍ମତିରେ ନ ରଖନ୍ତୁ।
5.43.16
उ॒रौ दे॑वा अनिबा॒धे स्या॑म ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ବାଧାହୀନ ସ୍ଥାନରେ ଆମେ ରହିବା।
5.43.17
सम॒श्विनो॒रव॑सा॒ नूत॑नेन मयो॒भुवा॑ सु॒प्रणी॑ती गमेम ।
आ नो॑ र॒यिं व॑हत॒मोत वी॒राना विश्वा॑न्यमृता॒ सौभ॑गानि ॥
ନୂତନ ଅଶ୍ୱିନଙ୍କ ସହାୟତାରେ, ସୁଖଦାତା ଓ ଉତ୍ତମ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ ସହ ଆମେ ଆଗକୁ ଯିବା। ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ବୀର ପୁତ୍ର ଆଣ; ହେ ଅମର ଦେବଗଣ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣ।