Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 6.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 6.2.1
द्वितीयं ब्राह्मण् (पञ्चाग्निविद्याब्राह्मणं वा श्वेतकेतुब्राह्मणम्)
श्वेतकेतुर्वा आरुणेयः पन्चालानां परिषदमाजगाम ।
स आजगाम जैवलिं प्रवाहणं परिचारयमाणम् ।
तमुदीक्ष्याभ्युवाद कुमारा३ इति ।
स भो३ इति प्रतिशुश्राव ।
अनुशिष्टो न्वसि पित्रेति ।
ओमिति होवाच ॥ ६.२.१ ॥
Zweites Brāhmaṇa (das Brāhmaṇa über die Lehre von den fünf Feuern, oder das Śvetaketu-Brāhmaṇa). Śvetaketu, der Sohn des Aruṇa, kam zur Versammlung der Pañcāla. Als er Pravāhaṇa, den Sohn des Jīvala, erblickte, der bedient wurde, sprach er ihn an: »Junge!« Er antwortete: »Herr!« Er fragte: »Hat dich dein Vater unterwiesen?« Er sagte: »Ja.«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.2
वेत्थ यथेमाः प्रजाः प्रयत्यो विप्रतिपद्यन्ता३ इति ।
नेति होवाच ।
वेत्थो यथेमं लोकं पुनरापद्यन्ता३ इति ।
नेति हैवोवाच ।
वेत्थो यथासौ लोक एवं बहुभिः पुनः पुनः प्रयद्भिर्न संपूर्यता३ इति ।
नेति हैवोवाच ।
वेत्थो यतिथ्यामाहुत्यां हुतायामापः पुरुषवाचो भूत्वा समुत्थाय वदन्ती३ इति ।
नेति हैवोवाच ।
वेत्थो देवयानस्य वा पथः प्रतिपदं पितृयाणस्य वा ।
यत्कृत्वा देवयानं वा पन्थानं प्रतिपद्यन्ते पितृयाणं वा ।
अपि हि न ऋषेर्वचः श्रुतं
द्वे सृती अशृणवं पितॄणामहं देवानामुत मर्त्यानाम् ।
ताभ्यामिदं विश्वमेजत्समेति यदन्तरा पितरं मातरं चेति ।
नाहमत एकं चन वेदेति होवाच ॥ ६.२.२ ॥
Pravāhaṇa Jaivali sprach: Weißt du, wie diese Wesen auf verschiedenen Wegen davongehen? Gautama: Nein. Weißt du, wie sie wieder in diese Welt zurückkehren? Nein. Weißt du, wie jene Welt nicht gefüllt wird, obwohl viele immer wieder dorthin gehen? Nein. Weißt du, dass, wenn das fünfte Opfer dargebracht wird, die Wasser menschliche Sprache annehmen, sich erheben und sprechen? Nein. Kennst du den Anfang des Weges der Götter (devayāna) oder des Weges der Väter (pitṛyāṇa), und durch welche Handlung man sie betritt? Ich habe das Wort eines Sehers gehört: »Zwei Wege habe ich gehört, den der Väter und den der Götter und der Sterblichen; durch diese beiden kommt diese ganze bewegte Welt zusammen, die zwischen Vater und Mutter liegt.« Davon kenne ich nicht einen einzigen, sagte er.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.3
अथैनं वसत्योपमन्त्रयां चक्रे ।
अनादृत्य वसतिं कुमारः प्रदुद्राव ।
स आजगाम पितरम् ।
तं होवाच इति वाव किल नो भवान् पुरानुशिष्टानवोच इति ।
कथं सुमेध इति ।
पञ्च मा प्रश्नान् राजन्यबन्धुरप्राक्षीत् ।
ततो नैकं चन वेदेति ।
कतमे त इति ।
इम इति ह प्रतीकान्युदाजहार ॥ ६.२.३ ॥
Dann lud er ihn ein, sich in die Wohnung zu setzen. Der Jüngling aber lief, ohne die Wohnung zu achten, davon und kam zu seinem Vater. Er sprach zu ihm: »Du hast uns doch früher belehrt...« Wie, o Weiser? Ein Verwandter der Könige hat mir fünf Fragen gestellt, und davon kenne ich nicht eine einzige. Welche sind es? So sprach er und rezitierte die Anfangsworte (pratīka) davon.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.4
स होवाच तथा नस्त्वं तत जानीथा यथा यदहं किंच वेद सर्वमहं तत्तुभमवोचम् ।
प्रेहि तु तत्र ।
प्रतीत्य ब्रह्मचर्यं वत्स्याव इति ।
भवानेव गच्छत्विति ।
स आजगाम गौतमो यत्र प्रवाहणस्य जैवलेरास ।
तस्मा आसनमाहृत्योदकमाहारयां चकार ।
अथ हास्मा अर्घ्यं चकार ।
तं होवाच वरं भगवते गौतमाय दद्म इति ॥ ६.२.४ ॥
Er sprach: »So mögest du uns erkennen: Was ich weiß, das habe ich dir alles gesagt. Komm, lass uns dort im Leben des Schülers (des Brahman) wohnen. Geh du selbst.« Gautama kam dorthin, wo Pravāhaṇa Jaivali war. Er ließ einen Sitz für ihn bringen und Wasser holen. Dann empfing er ihn mit der Ehrengabe (arghya). Er sprach zu ihm: »Wir gewähren dem ehrwürdigen Gautama eine Gunst.«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.5
स होवाच प्रतिज्ञतो म एष वरः ।
यां तु कुमारस्यान्ते वाचमभाषथास्तां मे ब्रूहीति ॥ ६.२.५ ॥
Er sprach: »Du hast mir dieses Versprechen als Gunst gegeben: Sag mir das Wort, das du in Gegenwart des Jünglings gesprochen hast.«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.6
स होवाच दैवेषु वै गौतम तद्वरेषु ।
मानुषाणां ब्रूहीति ॥ ६.२.६ ॥
Er sprach: »O Gautama, wünsche dir einen Gunsterweis unter den Göttern; nenne einen unter den Menschen.«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.7
स होवाच विज्ञायते हास्तिहिरण्यस्यापात्तं गोअश्वानां दासीनां प्रवाराणां परिधानस्य ।
मा नो भवान् बहोरनन्तस्यापर्यन्तस्याभ्यवदान्यो भूदिति ।
स वै गौतम तीर्थेनेच्छसा इति ।
उपैम्यहं भवन्तमिति ।
वाचा ह स्मैव पूर्व उपयन्ति ।
स होपायनकीर्त्योवास ॥ ६.२.७ ॥
Er sprach: »Man weiß, dass du einen Vorrat an Elefanten, Gold, Kühen, Pferden, Dienerinnen, feinen Gewändern und Decken besitzt. Mögest du uns gegenüber nicht geizig sein in deinem endlosen, grenzenlosen Reichtum. O Gautama, bitte auf die rechte Weise.« (Gautama:) »Ich komme zu dir.« Die Alten näherten sich nur mit Worten. Er blieb, dem Brauch der Gabe folgend.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.8
स होवाच तथा नस्त्वं गौतम मापराधास्तव च पितामहाः ।
यथेयं विद्येतः पूर्वं न कस्मिंश्चन ब्राह्मन उवास ।
तां त्वहं तुभ्यं वक्ष्यामि ।
को हि त्वैवं ब्रुवन्तमर्हति प्रत्याख्यातुमिति ॥ ६.२.८ ॥
Er sprach: »So sei, o Gautama, du kein Beleidiger gegen uns, und auch nicht deine Vorfahren. Dieses Wissen hat zuvor nie bei einem Brahmanen gewohnt. Ich werde es dir sagen. Wer könnte denn einen zurückweisen, der so spricht wie du?«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.9
असौ वै लोकोऽग्निर्गौतम ।
तस्यादित्य एव समित् ।
रश्मयो धूमः ।
अहरर्चिः ।
दिशोऽङ्गाराः ।
अवान्तरदिशो विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवाः श्रद्धां जुह्वति ।
तस्या आहुत्यै सोमो राजा संभवति ॥ ६.२.९ ॥
»Jene Welt, o Gautama, ist wahrlich Feuer. Ihr Brennholz ist nur die Sonne; ihr Rauch sind die Strahlen; ihre Flamme der Tag; ihre Glut die Himmelsrichtungen; ihre Funken die Zwischenrichtungen. In diesem Feuer opfern die Götter den Glauben als Opfergabe; aus jener Opfergabe entsteht König Soma.«
Bṛhadāraṇyaka 6.2.10
पर्जन्यो वा अग्निर्गौतम ।
तस्य संवत्सर एव समित् ।
अभ्राणि धूमः ।
विद्युदर्चिः ।
अशनिरङ्गाराः ।
ह्रादुनयो विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवाः सोमं राजानं जुह्वति ।
तस्या आहुत्यै वृष्टिः संभवति ॥ ६.२.१० ॥
O Gautama, die Regenwolke ist wahrlich das Feuer. Ihr Brennholz ist das Jahr. Die Wolken sind ihr Rauch, der Blitz ihre Flamme, der Donnerkeil ihre Glut, die Donnerschläge ihre Funken. In diesem Feuer opfern die Götter den König Soma als Opfergabe, und aus dieser Opfergabe entsteht der Regen.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.11
अयं वै लोकोऽग्निर्गौतम ।
तस्य पृथिव्येव समित् ।
अग्निर्धूमः ।
रात्रिरर्चिः ।
चन्द्रमा अङ्गाराः ।
नक्षत्राणि विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवा वृष्टिं जुह्वति ।
तस्या आहुत्या अन्नं संभवति ॥ ६.२.११ ॥
O Gautama, diese Welt ist wahrlich das Feuer. Ihr Brennholz ist allein die Erde. Das Feuer ist ihr Rauch, die Nacht ihre Flamme, der Mond ihre Glut und die Sterne ihre Funken. In diesem Feuer opfern die Götter den Regen als Opfergabe, und aus dieser Opfergabe entsteht die Nahrung.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.12
पुरुषो वा अग्निर्गौतम ।
तस्य व्यात्तमेव समित् ।
प्राणो धूमः ।
वागर्चिः ।
चक्षुरङ्गाराः ।
श्रोत्रं विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवा अन्नं जुह्वति ।
तस्या आहुत्यै रेतः संभवति ॥ ६.२.१२ ॥
O Gautama, der Mensch ist wahrlich das Feuer. Sein offener Mund ist sein Brennholz. Der Atem ist sein Rauch, die Rede seine Flamme, das Auge seine Glut und das Ohr seine Funken. In diesem Feuer opfern die Götter die Speise als Opfergabe, und aus dieser Opfergabe entsteht der Same (retas).
Bṛhadāraṇyaka 6.2.13
योषा वा अग्निर्गौतम ।
तस्या उपस्थ एव समित् ।
लोमानि धूमः ।
योनिरर्चिः ।
यदन्तः करोति तेऽङ्गाराः ।
अभिनन्दा विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवा रेतो जुह्वति ।
तस्या आहुत्यै पुरुषः संभवति ।
स जीवति यावज्जीवति ।
अथ यदा म्रियते ॥ ६.२.१३ ॥
O Gautama, die Frau ist wahrlich das Feuer. Ihr Schoß ist ihr Brennholz. Ihre Körperhaare sind ihr Rauch, der Mutterleib ihre Flamme, was im Innern geschieht ihre Glut, und die Lust der Vereinigung ihre Funken. In diesem Feuer opfern die Götter den Samen (retas) als Opfergabe, und aus dieser Opfergabe entsteht ein Mensch (puruṣa). Er lebt, solange er lebt. Dann, wenn er stirbt
Bṛhadāraṇyaka 6.2.14
अथैनमग्नये हरन्ति ।
तस्याग्निरेवाग्निर्भवति ।
समित्समित् ।
धूमो धूमः ।
अर्चिरर्चिः ।
अङ्गारा अङ्गाराः ।
विष्फुलिङ्गा विष्फुलिङ्गाः ।
तस्मिन्नेतस्मिन्नग्नौ देवाः पुरुषं जुह्वति ।
तस्या आहुत्यै पुरुषो भास्वरवर्णः संभवति ॥ ६.२.१४ ॥
Dann tragen sie ihn zum Feuer. Sein Feuer wird wahrhaftig Feuer, sein Holz Holz, sein Rauch Rauch, seine Flamme Flamme, seine Glut Glut, seine Funken Funken. In jenes Feuer opfern die Götter den Menschen als Opfergabe, und aus dieser Opfergabe entsteht ein Mensch von leuchtender Farbe.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.15
ते य एवमेतद्विदुर्ये चामी अरण्ये श्रद्धां सत्यमुपासते तेऽर्चिरभिसंभवन्ति ।
अर्चिषोऽहः ।
अह्न आपूर्यमाणपक्षम् ।
आपूर्यमाणपक्षाद्यान् षण्मासानुदङ्ङादित्य एति ।
मासेभ्यो देवलोकम् ।
देवलोकादादित्यम् ।
आदित्याद्वैद्युतम् ।
तान् वैद्युतान् पुरुषो मानस एत्य ब्रह्मलोकान् गमयति ।
ते तेषु ब्रह्मलोकेषु पराः परावतो वसन्ति ।
तेषां न पुनरावृत्तिः ॥ ६.२.१५ ॥
Die, die dies so wissen und im Walde Glauben und Wahrheit verehren, gelangen zur Flamme; von der Flamme zum Tag; vom Tag zur zunehmenden Mondhälfte; von der zunehmenden Mondhälfte zu den sechs Monaten, in denen die Sonne nordwärts zieht; von diesen Monaten zur Welt der Götter; von der Welt der Götter zur Sonne; von der Sonne zum Blitz. Ein aus dem Geist geborenes Wesen führt sie, wenn es unter die Blitze gelangt, zu den Welten Brahmans. Sie wohnen in jenen Welten Brahmans über unermesslich lange Zeiten, und für sie gibt es keine Wiederkehr.
Bṛhadāraṇyaka 6.2.16
अथ ये यज्ञेन दानेन तपसा लोकाञ्जयन्ति ते धूममभिसंभवन्ति ।
धूमाद्रात्रिम् ।
रात्रेरपक्षीयमाणपक्षम् ।
अपक्षीयमाणपक्षाद्यान् षण्मासान् दक्षिणादित्य एति ।
मासेभ्यः पितृलोकम् ।
पितृलोकाच्चन्द्रम् ।
ते चन्द्रं प्राप्यान्नं भवन्ति ।
तांस्तत्र देवा यथा सोमं राजानमाप्यायस्वापक्षीयस्वेत्येवमेनांस्तत्र भक्षयन्ति ।
तेषां यदा तत्पर्यवैत्यथेममेवाकाशमभिनिष्पद्यन्ते ।
आकाशाद्वायुम् ।
वायोर्वृष्टिम् ।
वृष्टेः पृथिवीम् ।
ते पृथिवीं प्राप्यान्नं भवन्ति ।
ते पुनः पुरुषाग्नौ हूयन्ते ततो योषाग्नौ जायन्ते ।
लोकान् प्रत्युथायिनस्त एवमेवानुपरिवर्तन्ते ।
अथ य एतौ पन्थानौ न विदुस्ते कीटाः पतङ्गा यदिदं दन्दशूकम् ॥ ६.२.१६ ॥
Diejenigen aber, die Welten durch Opfer, Gabe und Askese gewinnen, gehen zum Rauch; vom Rauch zur Nacht; von der Nacht zur abnehmenden Mondhälfte; von der abnehmenden Mondhälfte zu den sechs Monaten, in denen die Sonne südwärts zieht; von diesen Monaten zur Welt der Väter; von der Welt der Väter zum Mond. Beim Mond angelangt, werden sie zur Speise. Dort verzehren sie die Götter und sprechen gleichsam: »O König Soma, wachse, nimm nicht ab!« Wenn das endet, erheben sie sich aus eben diesem Raum: vom Raum zum Wind, vom Wind zum Regen, vom Regen zur Erde. Auf der Erde angelangt, werden sie wieder zur Speise, werden im Feuer eines Mannes geopfert und dann im Feuer einer Frau geboren. So kehren sie zu den Welten zurück und kreisen immer wieder. Diejenigen aber, die diese zwei Wege nicht kennen, werden zu Würmern, Faltern und allen beißenden Kreaturen.