ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು · Śvetāśvatara 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 2.1
युञ्जानः प्रथमं मनस्तत्त्वाय सविता धियः ।
अग्नेर्ज्योतिर्निचाय्य पृथिव्या अध्याभरत् ॥ २.१ ॥
ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸನ್ನು ತತ್ತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಸವಿತೃ ಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನೂ ಜೋಡಿಸಿದನು. ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು.
Śvetāśvatara 2.2
युक्तेन मनसा वयं देवस्य सवितुः सवे ।
सुवर्गेयाय शक्त्या ॥ २.२ ॥
ನಾವು ಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವ ಸವಿತೃವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರೋಣ. ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪಲು, ಶಕ್ತಿಯಿಂದ.
Śvetāśvatara 2.3
युक्त्वाय मनसा देवान् सुवर्यतो धिया दिवम् ।
बृहज्ज्योतिः करिष्यतः सविता प्रसुवाति तान् ॥ २.३ ॥
ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ದ್ಯುಲೋಕವನ್ನು, ಮಹಾ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವವರನ್ನು—ಸವಿತೃ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸುತ್ತಾನೆ.
Śvetāśvatara 2.4
युञ्जते मन उत युञ्जते धियो विप्रा विप्रस्य बृहतो विपश्चितः ।
विहोत्रा दधे वयुनाविदेक इन्मही देवस्य सवितुः परिष्टुतिः ॥ २.४ ॥
ವಿಪ್ರರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನೂ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ—ಮಹಾನ್, ಸರ್ವಜ್ಞ ವಿಪ್ರನ (ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ). ದಾರಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ವಿಹೋತ್ರರು ಒಬ್ಬನನ್ನೇ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದು ದೇವ ಸವಿತೃವಿನ ಮಹಾ ಸ್ತುತಿ.
Śvetāśvatara 2.5
युजे वां ब्रह्म पूर्व्यं नमोभिर्विश्लोक एतु पथ्येव सूरेः ।
शृण्वन्तु विश्वे अमृतस्य पुत्रा आ ये धामानि दिव्यानि तस्थुः ॥ २.५ ॥
ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಪುರಾತನ ಬ್ರಹ್ಮದೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ಜ್ಞಾನಿಯ ಕೀರ್ತಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನಂತೆ ತಲುಪಲಿ. ದಿವ್ಯ ಧಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅಮೃತದ ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರೂ ಕೇಳಲಿ.
Śvetāśvatara 2.6
अग्निर्यत्राभिमथ्यते वायुर्यत्राधिरुध्यते ।
सोमो यत्रातिरिच्यते तत्र सञ्जायते मनः ॥ २.६ ॥
ಅಗ್ನಿ ಮಥಿಸಲ್ಪಡುವಲ್ಲಿ, ವಾಯು ತಡೆಯಲ್ಪಡುವಲ್ಲಿ, ಸೋಮ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
Śvetāśvatara 2.7
सवित्रा प्रसवेन जुषेत ब्रह्म पूर्व्यम् ।
यत्र योनिं कृणवसे न हि ते पूर्तमक्षिपत् ॥ २.७ ॥
ಸವಿತೃವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪುರಾತನ ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲಿ; ನೀನು ಮೂಲವನ್ನು ರಚಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು.
Śvetāśvatara 2.8
त्रिरुन्नतं स्थाप्य समं शरीरं हृदीन्द्रियाणि मनसा सन्निवेश्य ।
ब्रह्मोडुपेन प्रतरेत विद्वान्स्रोतांसि सर्वाणि भयानकानि ॥ २.८ ॥
ದೇಹವನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಸಮವಾಗಿ ಇರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ವಿದ್ವಾಂಸನು ಬ್ರಹ್ಮವೆಂಬ ತೆಪ್ಪದಿಂದ ಭಯಂಕರ ಪ್ರವಾಹಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಟಲಿ.
Śvetāśvatara 2.9
प्राणान्प्रपीड्येह स युक्तचेष्टः क्षीणे प्राणे नासिकयोच्छ्वसीत ।
दुष्टाश्वयुक्तमिव वाहमेनं विद्वान्मनो धारयेताप्रमत्तः ॥ २.९ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಸಂಯಮಿತ ಚೇಷ್ಟೆಯುಳ್ಳವನು, ಪ್ರಾಣವು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ ಮೂಗಿನಿಂದ ಉಚ್ಛ್ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ದುಷ್ಟ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ರಥದಂತೆ, ವಿದ್ವಾಂಸನು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಈ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಬೇಕು.
Śvetāśvatara 2.10
समे शुचौ शर्करावह्निवालुकाविवर्जिते शब्दजलाश्रयादिभिः ।
मनोनुकूले न तु चक्षुपीडने गुहानिवाताश्रयणे प्रयोजयेत् ॥ २.१० ॥
ಸಮವಾದ, ಶುಚಿಯಾದ, ಕಲ್ಲು, ಬೆಂಕಿ, ಮರಳು ಇಲ್ಲದ, ಶಬ್ದ, ನೀರು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ನೋವು ನೀಡದ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿತ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.
Śvetāśvatara 2.11
नीहारधूमार्कानिलानलानां खद्योतविद्युत्स्फटिकशशीनाम् ।
एतानि रूपाणि पुरःसराणि ब्रह्मण्यभिव्यक्तिकराणि योगे ॥ २.११ ॥
ಮಂಜು, ಹೊಗೆ, ಸೂರ್ಯ, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ, ಮಿಂಚುಹುಳು, ಮಿಂಚು, ಸ್ಫಟಿಕ, ಚಂದ್ರ — ಇವು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಮುನ್ನೋಟ ರೂಪಗಳು.
Śvetāśvatara 2.12
पृथिव्यप्तेजोऽनिलखे समुत्थिते पञ्चात्मके योगगुणे प्रवृत्ते ।
न तस्य रोगो न जरा न मृत्युः प्राप्तस्य योगाग्निमयं शरीरम् ॥ २.१२ ॥
ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ ಎಂಬ ಐದು ಅಂಶಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಯೋಗಗುಣಗಳು ಎದ್ದು ಪ್ರವರ್ತಿಸಿದಾಗ, ಯೋಗ ಪಡೆದವನಿಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ, ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಮೃತ್ಯುವಿಲ್ಲ; ಅವನ ದೇಹ ಯೋಗಾಗ್ನಿಮಯವಾಗುತ್ತದೆ.
Śvetāśvatara 2.13
लघुत्वमारोग्यमलोलुपत्वं वर्णप्रसादं स्वरसौष्ठवं च ।
गन्धः शुभो मूत्रपुरीषमल्पं योगप्रवृत्तिं प्रथमां वदन्ति ॥ २.१३ ॥
ಹಗುರತೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಲೋಲುಪತೆಯ ಅಭಾವ, ವರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನತೆ, ಸ್ವರದ ಸೌಷ್ಠವ, ಶುಭ ಗಂಧ, ಮಲಮೂತ್ರ ಅಲ್ಪವಾಗಿರುವುದು — ಇವುಗಳನ್ನು ಯೋಗದ ಮೊದಲ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Śvetāśvatara 2.14
यथैव बिम्बं मृदयोपलिप्तं तेजोमयं भ्राजते तत्सुधान्तम् ।
तद्वाऽऽत्मतत्त्वं प्रसमीक्ष्य देही एकः कृतार्थो भवते वीतशोकः ॥ २.१४ ॥
ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ ಕನ್ನಡಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದಾಗ ತೇಜೋಮಯವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವಂತೆ, ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಂಡು ದೇಹಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕೃತಾರ್ಥನಾಗಿ ಶೋಕರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Śvetāśvatara 2.15
यदात्मतत्त्वेन तु ब्रह्मतत्त्वं दीपोपमेनेह युक्तः प्रपश्येत् ।
अजं ध्रुवं सर्वतत्त्वैर्विशुद्धं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपापैः ॥ २.१५ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಯೋಗಯುಕ್ತನು ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಮೂಲಕ, ದೀಪದಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದವನೂ ಶಾಶ್ವತನೂ ಎಲ್ಲ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನೂ ಆದ ದೇವನನ್ನು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Śvetāśvatara 2.16
एषो ह देवः प्रदिशोऽनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अन्तः ।
स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सर्वतोमुखः ॥ २.१६ ॥
ಈ ದೇವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟಿದವನು; ಗರ್ಭದೊಳಗೂ ಅವನೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಅವನೇ ಹುಟ್ಟಲಿರುವವನು. ಸರ್ವತೋಮುಖನಾಗಿ ಅವನು ಜನರ ಒಳಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.
Śvetāśvatara 2.17
यो देवॊऽग्नौ योऽप्सु यो विश्वं भुवनमाविवेश ।
य ओषधीषु यो वनस्पतिषु तस्मै देवाय नमो नमः ॥ २.१७ ॥
ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿರುವ, ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ, ಸಮಸ್ತ ಭುವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ, ಓಷಧಿಗಳಲ್ಲಿ, ವೃಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ.