உபநிடதங்கள் · Śvetāśvatara 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 2.1
युञ्जानः प्रथमं मनस्तत्त्वाय सविता धियः ।
अग्नेर्ज्योतिर्निचाय्य पृथिव्या अध्याभरत् ॥ २.१ ॥
முதலில் மனத்தை தத்துவத்திற்காக இணைத்தவராய், சவிதா புத்திகளையும் இணைத்தார். பூமியிலிருந்து அக்னியின் ஒளியைச் சேகரித்து மேலே கொண்டு வந்தார்.
Śvetāśvatara 2.2
युक्तेन मनसा वयं देवस्य सवितुः सवे ।
सुवर्गेयाय शक्त्या ॥ २.२ ॥
நாம் ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன், தேவன் சவிதாவின் ஏவுதலில் இருப்போம். சுவர்க்கத்தை அடைவதற்காக, சக்தியுடன்.
Śvetāśvatara 2.3
युक्त्वाय मनसा देवान् सुवर्यतो धिया दिवम् ।
बृहज्ज्योतिः करिष्यतः सविता प्रसुवाति तान् ॥ २.३ ॥
மனத்தால் இணைத்து, தேவர்களை, சுவர்க்கத்தை நாடுபவர்களாய், புத்தியால் வானத்தை, பெரிய ஒளியாக்குபவர்களாய்—சவிதா அவர்களை ஏவுகிறார்.
Śvetāśvatara 2.4
युञ्जते मन उत युञ्जते धियो विप्रा विप्रस्य बृहतो विपश्चितः ।
विहोत्रा दधे वयुनाविदेक इन्मही देवस्य सवितुः परिष्टुतिः ॥ २.४ ॥
ஞானிகள் மனத்தை இணைக்கிறார்கள், புத்திகளையும் இணைக்கிறார்கள்—பெரிய, எல்லாம் அறிந்த ஞானியின் (தியானத்தில்). வழிகளை அறிந்த வேள்வியாளர் ஒருவரையே தாங்குகிறார்; இது தேவன் சவிதாவின் பெரும் துதி.
Śvetāśvatara 2.5
युजे वां ब्रह्म पूर्व्यं नमोभिर्विश्लोक एतु पथ्येव सूरेः ।
शृण्वन्तु विश्वे अमृतस्य पुत्रा आ ये धामानि दिव्यानि तस्थुः ॥ २.५ ॥
நான் உங்கள் இருவரையும் பண்டைய பிரம்மத்துடன் வணக்கங்களுடன் இணைக்கிறேன்; ஞானியின் புகழ் வழியில் செல்பவரைப் போல் சென்றடையட்டும். அமிர்தத்தின் அனைத்து மகன்களும் கேட்கட்டும், தெய்வீக உலகங்களில் நிலைபெற்றிருப்பவர்கள்.
Śvetāśvatara 2.6
अग्निर्यत्राभिमथ्यते वायुर्यत्राधिरुध्यते ।
सोमो यत्रातिरिच्यते तत्र सञ्जायते मनः ॥ २.६ ॥
நெருப்பு கடையப்படும் இடத்திலும், காற்று நிறுத்தப்படும் இடத்திலும், சோமம் பொங்கி வழியும் இடத்திலும், அங்கேயே மனம் தோன்றுகிறது.
Śvetāśvatara 2.7
सवित्रा प्रसवेन जुषेत ब्रह्म पूर्व्यम् ।
यत्र योनिं कृणवसे न हि ते पूर्तमक्षिपत् ॥ २.७ ॥
சவிதாவின் தூண்டுதலால் ஒருவன் பண்டைய பிரம்மத்தில் ஈடுபடட்டும்; நீ மூலத்தை உருவாக்கும் இடத்தில் உன் நற்செயல் வீணாவதில்லை.
Śvetāśvatara 2.8
त्रिरुन्नतं स्थाप्य समं शरीरं हृदीन्द्रियाणि मनसा सन्निवेश्य ।
ब्रह्मोडुपेन प्रतरेत विद्वान्स्रोतांसि सर्वाणि भयानकानि ॥ २.८ ॥
உடலை மூன்று பகுதிகளாக நேராகவும் சமமாகவும் நிறுத்தி, புலன்களை மனத்துடன் இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, ஞானி பிரம்மமாகிய படகால் அனைத்து அச்சம் தரும் ஓட்டங்களையும் கடக்கட்டும்.
Śvetāśvatara 2.9
प्राणान्प्रपीड्येह स युक्तचेष्टः क्षीणे प्राणे नासिकयोच्छ्वसीत ।
दुष्टाश्वयुक्तमिव वाहमेनं विद्वान्मनो धारयेताप्रमत्तः ॥ २.९ ॥
இங்கு பிராணன்களை அடக்கி, அடக்கமான செயலுடையவன், பிராணன் தளரும்போது மூக்கின் வழியே மூச்சை வெளியிட வேண்டும். தீய குதிரைகளைப் பூட்டிய தேரைப் போல, அறிஞன் கவனமாக இந்த மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
Śvetāśvatara 2.10
समे शुचौ शर्करावह्निवालुकाविवर्जिते शब्दजलाश्रयादिभिः ।
मनोनुकूले न तु चक्षुपीडने गुहानिवाताश्रयणे प्रयोजयेत् ॥ २.१० ॥
சமமான, தூய்மையான இடத்தில், கல், நெருப்பு, மணல் இல்லாத, ஒலி, நீர் முதலியவற்றிலிருந்து விலகிய, மனத்துக்கு இனிய, கண்களுக்கு வருத்தம் தராத, காற்றிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட குகையில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
Śvetāśvatara 2.11
नीहारधूमार्कानिलानलानां खद्योतविद्युत्स्फटिकशशीनाम् ।
एतानि रूपाणि पुरःसराणि ब्रह्मण्यभिव्यक्तिकराणि योगे ॥ २.११ ॥
பனி, புகை, சூரியன், காற்று, நெருப்பு, மின்மினி, மின்னல், பளிங்கு, சந்திரன் ஆகியவற்றின் வடிவங்கள் யோகத்தில் பிரம்மனை வெளிப்படுத்தும் முன்னறிகுறிகளாகும்.
Śvetāśvatara 2.12
पृथिव्यप्तेजोऽनिलखे समुत्थिते पञ्चात्मके योगगुणे प्रवृत्ते ।
न तस्य रोगो न जरा न मृत्युः प्राप्तस्य योगाग्निमयं शरीरम् ॥ २.१२ ॥
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்து கூறுகளால் ஆன யோக குணங்கள் எழும்போது, யோகத்தை அடைந்தவனுக்கு நோயும் இல்லை, மூப்பும் இல்லை, மரணமும் இல்லை; அவனுடைய உடல் யோகாக்கினியால் ஆனதாகும்.
Śvetāśvatara 2.13
लघुत्वमारोग्यमलोलुपत्वं वर्णप्रसादं स्वरसौष्ठवं च ।
गन्धः शुभो मूत्रपुरीषमल्पं योगप्रवृत्तिं प्रथमां वदन्ति ॥ २.१३ ॥
இலேசான உடல், நோயற்ற நிலை, பேராசையின்மை, தெளிந்த நிறம், இனிய குரல், நல்ல மணம், குறைந்த மலமூத்திரம் ஆகியவற்றை யோகத்தின் முதல் முன்னேற்றம் என்று சொல்கிறார்கள்.
Śvetāśvatara 2.14
यथैव बिम्बं मृदयोपलिप्तं तेजोमयं भ्राजते तत्सुधान्तम् ।
तद्वाऽऽत्मतत्त्वं प्रसमीक्ष्य देही एकः कृतार्थो भवते वीतशोकः ॥ २.१४ ॥
மண்ணால் பூசப்பட்ட கண்ணாடி நன்கு தேய்த்துத் துலக்கப்பட்டால் ஒளிர்வது போல, ஆத்மதத்துவத்தை நன்கு கண்ட உடலுடையவன் தானே ஒருவனாகக் கடமை நிறைவேறி துக்கமற்றவனாகிறான்.
Śvetāśvatara 2.15
यदात्मतत्त्वेन तु ब्रह्मतत्त्वं दीपोपमेनेह युक्तः प्रपश्येत् ।
अजं ध्रुवं सर्वतत्त्वैर्विशुद्धं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपापैः ॥ २.१५ ॥
இங்கு யோகத்தில் நிலைத்தவன் ஆத்மதத்துவத்தின் வழியாக, விளக்கைப் போல, பிரம்மதத்துவத்தைக் காணும்போது, பிறப்பற்றவனும் நிலையானவனும் எல்லாத் தத்துவங்களாலும் தூய்மையானவனுமான தேவனை அறிந்து அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.
Śvetāśvatara 2.16
एषो ह देवः प्रदिशोऽनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अन्तः ।
स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सर्वतोमुखः ॥ २.१६ ॥
இந்தத் தேவன் எல்லா திசைகளிலும் வியாபித்திருக்கிறான். அவனே முதலில் பிறந்தவன்; கருவுக்குள்ளும் அவனே இருக்கிறான். அவனே பிறந்தவனும், பிறக்கப் போகிறவனும் ஆவான். எல்லா முகங்களையும் உடையவனாக அவன் மனிதர்களின் உள்ளே நிலைத்திருக்கிறான்.
Śvetāśvatara 2.17
यो देवॊऽग्नौ योऽप्सु यो विश्वं भुवनमाविवेश ।
य ओषधीषु यो वनस्पतिषु तस्मै देवाय नमो नमः ॥ २.१७ ॥
அக்னியில் இருக்கும் எந்த தேவன், நீரில் இருக்கும் எந்த தேவன், அனைத்து உலகங்களிலும் புகுந்தவன், மூலிகைகளிலும் மரங்களிலும் இருப்பவன், அந்த தேவனுக்கு வணக்கம், வணக்கம்.