ଉପନିଷଦ · Śvetāśvatara 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 2.1
युञ्जानः प्रथमं मनस्तत्त्वाय सविता धियः ।
अग्नेर्ज्योतिर्निचाय्य पृथिव्या अध्याभरत् ॥ २.१ ॥
ପ୍ରଥମେ ମନକୁ ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତ କରି, ସବିତା ବୁଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତ କଲେ। ପୃଥିବୀରୁ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୟୋତି ସଂଗ୍ରହ କରି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଧାରଣ କଲେ।
Śvetāśvatara 2.2
युक्तेन मनसा वयं देवस्य सवितुः सवे ।
सुवर्गेयाय शक्त्या ॥ २.२ ॥
ଆମେ ଯୁକ୍ତ ମନ ସହିତ ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ରହିବା। ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ସହିତ।
Śvetāśvatara 2.3
युक्त्वाय मनसा देवान् सुवर्यतो धिया दिवम् ।
बृहज्ज्योतिः करिष्यतः सविता प्रसुवाति तान् ॥ २.३ ॥
ମନ ସହିତ ଯୁକ୍ତ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଖୋଜୁଥିବା, ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ, ମହାଜ୍ୟୋତି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ—ସବିତା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି।
Śvetāśvatara 2.4
युञ्जते मन उत युञ्जते धियो विप्रा विप्रस्य बृहतो विपश्चितः ।
विहोत्रा दधे वयुनाविदेक इन्मही देवस्य सवितुः परिष्टुतिः ॥ २.४ ॥
ବିପ୍ରମାନେ ମନକୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିକୁ ମଧ୍ୟ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି—ମହାନ, ସର୍ବଜ୍ଞ ବିପ୍ରଙ୍କ (ଧ୍ୟାନରେ)। ପଥ ଜାଣୁଥିବା ବିହୋତ୍ରମାନେ ଏକଙ୍କୁ ହିଁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହା ଦେବ ସବିତାଙ୍କର ମହତ୍ ସ୍ତୁତି।
Śvetāśvatara 2.5
युजे वां ब्रह्म पूर्व्यं नमोभिर्विश्लोक एतु पथ्येव सूरेः ।
शृण्वन्तु विश्वे अमृतस्य पुत्रा आ ये धामानि दिव्यानि तस्थुः ॥ २.५ ॥
ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ନମସ୍କାର ବାକ୍ୟରେ ଯୋଡ଼େ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଯଶ ପଥଚାରୀ ପରି ପହଞ୍ଚୁ। ଦିବ୍ୟ ଧାମରେ ରହିଥିବା ଅମୃତର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଶୁଣନ୍ତୁ।
Śvetāśvatara 2.6
अग्निर्यत्राभिमथ्यते वायुर्यत्राधिरुध्यते ।
सोमो यत्रातिरिच्यते तत्र सञ्जायते मनः ॥ २.६ ॥
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ମଥାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ବାୟୁ ରୋକାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ସୋମ ଉଛୁଳେ, ସେଠାରେ ହିଁ ମନ ଜନ୍ମେ।
Śvetāśvatara 2.7
सवित्रा प्रसवेन जुषेत ब्रह्म पूर्व्यम् ।
यत्र योनिं कृणवसे न हि ते पूर्तमक्षिपत् ॥ २.७ ॥
ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମରେ ନିମଗ୍ନ ହେଉ; ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଉତ୍ସ ସୃଷ୍ଟି କର, ସେଠାରେ ତୁମର ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
Śvetāśvatara 2.8
त्रिरुन्नतं स्थाप्य समं शरीरं हृदीन्द्रियाणि मनसा सन्निवेश्य ।
ब्रह्मोडुपेन प्रतरेत विद्वान्स्रोतांसि सर्वाणि भयानकानि ॥ २.८ ॥
ଶରୀରକୁ ତିନି ଭାଗରେ ସିଧା ଓ ସମ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ସହିତ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାପି, ବିଦ୍ବାନ ବ୍ରହ୍ମ ଭେଳାରେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ସ୍ରୋତ ପାର ହେଉ।
Śvetāśvatara 2.9
प्राणान्प्रपीड्येह स युक्तचेष्टः क्षीणे प्राणे नासिकयोच्छ्वसीत ।
दुष्टाश्वयुक्तमिव वाहमेनं विद्वान्मनो धारयेताप्रमत्तः ॥ २.९ ॥
ଏଠାରେ ପ୍ରାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଯମ କରି, ସଂଯତ ଚେଷ୍ଟାଯୁକ୍ତ ସେ, ପ୍ରାଣ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ନାସିକାରେ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ନେବା ଉଚିତ୍। ଦୁଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋଡ଼ା ରଥ ପରି, ବିଦ୍ୱାନ ସାବଧାନ ହୋଇ ଏହି ମନକୁ ଧାରଣ କରିବେ।
Śvetāśvatara 2.10
समे शुचौ शर्करावह्निवालुकाविवर्जिते शब्दजलाश्रयादिभिः ।
मनोनुकूले न तु चक्षुपीडने गुहानिवाताश्रयणे प्रयोजयेत् ॥ २.१० ॥
ସମତଳ, ଶୁଚି, ପଥର, ଅଗ୍ନି ଓ ବାଲିରୁ ରହିତ, ଶବ୍ଦ ଓ ଜଳ ଆଦିରୁ ଦୂର, ମନର ଅନୁକୂଳ, ଚକ୍ଷୁକୁ ପୀଡ଼ା ନ ଦେଉଥିବା, ବାୟୁରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଗୁମ୍ଫାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍।
Śvetāśvatara 2.11
नीहारधूमार्कानिलानलानां खद्योतविद्युत्स्फटिकशशीनाम् ।
एतानि रूपाणि पुरःसराणि ब्रह्मण्यभिव्यक्तिकराणि योगे ॥ २.११ ॥
ନୀହାର, ଧୂଆଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଜୁଗୁଣି, ବିଜୁଳି, ସ୍ଫଟିକ, ଚନ୍ଦ୍ର — ଏହି ରୂପଗୁଡ଼ିକ ଯୋଗରେ ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରକାଶର ପୂର୍ବସଙ୍କେତ।
Śvetāśvatara 2.12
पृथिव्यप्तेजोऽनिलखे समुत्थिते पञ्चात्मके योगगुणे प्रवृत्ते ।
न तस्य रोगो न जरा न मृत्युः प्राप्तस्य योगाग्निमयं शरीरम् ॥ २.१२ ॥
ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପବନ ଓ ଆକାଶ — ଏହି ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱାତ୍ମକ ଯୋଗଗୁଣ ଉଦିତ ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ, ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ରୋଗ ନାହିଁ, ଜରା ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଶରୀର ଯୋଗାଗ୍ନିମୟ ହୁଏ।
Śvetāśvatara 2.13
लघुत्वमारोग्यमलोलुपत्वं वर्णप्रसादं स्वरसौष्ठवं च ।
गन्धः शुभो मूत्रपुरीषमल्पं योगप्रवृत्तिं प्रथमां वदन्ति ॥ २.१३ ॥
ଲଘୁତା, ଆରୋଗ୍ୟ, ଲୋଭହୀନତା, ବର୍ଣ୍ଣର ପ୍ରସନ୍ନତା, ସ୍ୱରର ମଧୁରତା, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଏବଂ ମଳମୂତ୍ର ଅଳ୍ପ ହେବା — ଏହାକୁ ଯୋଗର ପ୍ରଥମ ପ୍ରବୃତ୍ତି କୁହାଯାଏ।
Śvetāśvatara 2.14
यथैव बिम्बं मृदयोपलिप्तं तेजोमयं भ्राजते तत्सुधान्तम् ।
तद्वाऽऽत्मतत्त्वं प्रसमीक्ष्य देही एकः कृतार्थो भवते वीतशोकः ॥ २.१४ ॥
ମାଟିରେ ଲିପ୍ତ ଦର୍ପଣ ଭଲ ଭାବେ ସଫା କଲେ ତେଜୋମୟ ହୋଇ ଝଲସେ, ସେହିପରି ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖି ଦେହୀ ଏକାକୀ କୃତାର୍ଥ ହୋଇ ଶୋକରହିତ ହୁଏ।
Śvetāśvatara 2.15
यदात्मतत्त्वेन तु ब्रह्मतत्त्वं दीपोपमेनेह युक्तः प्रपश्येत् ।
अजं ध्रुवं सर्वतत्त्वैर्विशुद्धं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपापैः ॥ २.१५ ॥
ଏଠାରେ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ପୁରୁଷ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ପରି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖେ, ତେବେ ଅଜ, ଧ୍ରୁବ, ସର୍ବତତ୍ତ୍ୱରେ ବିଶୁଦ୍ଧ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣି ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Śvetāśvatara 2.16
एषो ह देवः प्रदिशोऽनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अन्तः ।
स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सर्वतोमुखः ॥ २.१६ ॥
ଏହି ଦେବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ଜାତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଗର୍ଭ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ସେ ହିଁ। ସେ ହିଁ ଜାତ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ସେ ହିଁ ଜନ୍ମିବେ। ସର୍ବତୋମୁଖ ହୋଇ ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଅବସ୍ଥିତ।
Śvetāśvatara 2.17
यो देवॊऽग्नौ योऽप्सु यो विश्वं भुवनमाविवेश ।
य ओषधीषु यो वनस्पतिषु तस्मै देवाय नमो नमः ॥ २.१७ ॥
ଯେଉଁ ଦେବ ଅଗ୍ନିରେ ଅଛନ୍ତି, ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ସମଗ୍ର ଭୁବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଔଷଧି ଓ ବୃକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର।