ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.25.1
यच्चि॒द्धि ते॒ विशो॑ यथा॒ प्र दे॑व वरुण व्र॒तम् ।
मि॒नी॒मसि॒ द्यवि॑द्यवि ॥
ହେ ଦେବ ବରୁଣ, ଲୋକମାନେ ଯେପରି ତୁମ ବିଧାନ ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ତାହା ଲଙ୍ଘନ କରୁ।
1.25.2
मा नो॑ व॒धाय॑ ह॒त्नवे॑ जिहीळा॒नस्य॑ रीरधः ।
मा हृ॑णा॒नस्य॑ म॒न्यवे॑ ॥
ଆମକୁ ବଧ ବା ହନନ ପାଇଁ ଦେଇ ନ ଦିଅ; କ୍ରୋଧିତ ତୁମ ରୋଷର ଆମକୁ ଶିକାର କରନା।
1.25.3
वि मृ॑ळी॒काय॑ ते॒ मनो॑ र॒थीरश्वं॒ न संदि॑तम् ।
गी॒र्भिर्व॑रुण सीमहि ॥
ହେ ବରୁଣ, ତୁମ କୃପା ପାଇଁ ତୁମ ମନ ନମ୍ର କରୁ; ସାରଥି ବାନ୍ଧିଥିବା ଘୋଡା ଖୋଲିଲା ପରି, ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ।
1.25.4
परा॒ हि मे॒ विम॑न्यवः॒ पत॑न्ति॒ वस्य॑: इष्टये ।
वयो॒ न व॑स॒तीरुप॑ ॥
ମୋ ଠାରୁ ମୋର କ୍ରୋଧମୟ ଚିନ୍ତା ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ; ସୁଖ ଓ ଧନ ପାଇଁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ବସାକୁ ଉଡ଼ନ୍ତି ପରି।
1.25.5
क॒दा क्ष॑त्र॒श्रियं॒ नर॒मा वरु॑णं करामहे ।
मृ॒ळी॒कायो॑रु॒चक्ष॑सम् ॥
କେବେ ଆମେ କ୍ଷାତ୍ର ତେଜରେ ଥିବା ସେ ନେତା ବରୁଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା? ଦୂରଦର୍ଶୀ, କୃପାଳୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ?
1.25.6
तदित्स॑मा॒नमा॑शाते॒ वेन॑न्ता॒ न प्र यु॑च्छतः ।
धृ॒तव्र॑ताय दा॒शुषे॑ ॥
ସେ ଦୁହେଁ ସମାନ ଏକ ପଥ ପାଆନ୍ତି; ଚେଷ୍ଟା କରି, ଅଲଗା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ — ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ଓ ଦାତା ପାଇଁ।
1.25.7
वेदा॒ यो वी॒नां प॒दम॒न्तरि॑क्षेण॒ पत॑ताम् ।
वेद॑ ना॒वः स॑मु॒द्रियः॑ ॥
ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପଥ ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲୁଥିବା ନାବମାନଙ୍କର ପଥ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
1.25.8
वेद॑ मा॒सो धृ॒तव्र॑तो॒ द्वाद॑श प्र॒जाव॑तः ।
वेदा॒ य उ॑प॒जाय॑ते ॥
ଧୃତବ୍ରତ ବରୁଣ ସନ୍ତାନସହିତ ବାର ମାସକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମେ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।
1.25.9
वेद॒ वात॑स्य वर्त॒निमु॒रोर्ऋ॒ष्वस्य॑ बृह॒तः ।
वेदा॒ ये अ॒ध्यास॑ते ॥
ବାୟୁର ପଥ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମହାନ ଆକାଶର ପଥ ସେ ଜାଣନ୍ତି; ସେଠାରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଥିବାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।
1.25.10
नि ष॑साद धृ॒तव्र॑तो॒ वरु॑णः प॒स्त्या॑स्वा ।
साम्रा॑ज्याय सु॒क्रतुः॑ ॥
ଧୃତବ୍ରତ, ସୁକର୍ମା ବରୁଣ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜତ୍ୱ ପାଇଁ ବସତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସୀନ ହେଲେ।
1.25.11
अतो॒ विश्वा॒न्यद्भु॑ता चिकि॒त्वाँ अ॒भि प॑श्यति ।
कृ॒तानि॒ या च॒ कर्त्वा॑ ॥
ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀ ବରୁଣ ସମସ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ବିଷୟ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା କରାଯାଇଛି ଓ ଯାହା କରାଯିବ।
1.25.12
स नो॑ वि॒श्वाहा॑ सु॒क्रतु॑रादि॒त्यः सु॒पथा॑ करत् ।
प्र ण॒ आयूं॑षि तारिषत् ॥
ସେହି ସୁକର୍ମା ଆଦିତ୍ୟ ସର୍ବଦା ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ ଆୟୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
1.25.13
बिभ्र॑द्द्रा॒पिं हि॑र॒ण्ययं॒ वरु॑णो वस्त नि॒र्णिज॑म् ।
परि॒ स्पशो॒ नि षे॑दिरे ॥
ବରୁଣ ସୁନା ପାଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଚରମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ବସିଛନ୍ତି।
1.25.14
न यं दिप्स॑न्ति दि॒प्सवो॒ न द्रुह्वा॑णो॒ जना॑नाम् ।
न दे॒वम॒भिमा॑तयः ॥
ଯାହାକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକମାନେ ପୀଡ଼ା ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟଦ୍ରୋହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଦେବତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
1.25.15
उ॒त यो मानु॑षे॒~ष्वा यश॑श्च॒क्रे असा॒म्या ।
अ॒स्माक॑मु॒दरे॒ष्वा ॥
ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଶ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆମ ଉଦରରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦୋଷତା ରଖନ୍ତୁ।
1.25.16
परा॑ मे यन्ति धी॒तयो॒ गावो॒ न गव्यू॑ती॒रनु॑ ।
इ॒च्छन्ती॑रुरु॒चक्ष॑सम् ॥
ମୋ ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଦୂରକୁ ଚାଲି ଯାଏ, ଗାଈ ଚରାଣି ଆଡ଼କୁ ଯିବା ପରି; ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରି।
1.25.17
सं नु वो॑चावहै॒ पुन॒र्यतो॑ मे॒ मध्वाभृ॑तम् ।
होते॑व॒ क्षद॑से प्रि॒यम् ॥
ଆସ ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ପୁଣି କଥା କହିବା, ଯେଉଁଠୁ ମୋର ମଧୁ ଆଣିଯାଇଥିଲା; ହୋତା ପରି ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।
1.25.18
दर्शं॒ नु वि॒श्वद॑र्शतं॒ दर्शं॒ रथ॒मधि॒ क्षमि॑ ।
ए॒ता जु॑षत मे॒ गिरः॑ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ରଥକୁ ତାଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନରେ; ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
1.25.19
इ॒मं मे॑ वरुण श्रुधी॒ हव॑म॒द्या च॑ मृळय ।
त्वाम॑व॒स्युरा च॑के ॥
ହେ ବରୁଣ, ଆଜି ମୋ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା କର। ସାହାଯ୍ୟ ଖୋଜି ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।
1.25.20
त्वं विश्व॑स्य मेधिर दि॒वश्च॒ ग्मश्च॑ राजसि ।
स याम॑नि॒ प्रति॑ श्रुधि ॥
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ସର୍ବବସ୍ତୁର ଏବଂ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜା; ଅତଏବ ତୁମ ପଥରେ ମୋ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।
1.25.21
उदु॑त्त॒मं मु॑मुग्धि नो॒ वि पाशं॑ मध्य॒मं चृ॑त ।
अवा॑ध॒मानि॑ जी॒वसे॑ ॥
ଉପରର ବନ୍ଧନ ଖୋଲ; ଆମ ମଝିର ଫାଶ ଢିଲା କର; ତଳର ବନ୍ଧନ ଦୂର କରି ଆମକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦିଅ।