Ṛgveda · Sūkta 1.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.25.1
यच्चि॒द्धि ते॒ विशो॑ यथा॒ प्र दे॑व वरुण व्र॒तम् ।
मि॒नी॒मसि॒ द्यवि॑द्यवि ॥
O Gott Varuṇa, wie die Menschen deine Ordnung brechen, so verletzen auch wir sie Tag für Tag.
1.25.2
मा नो॑ व॒धाय॑ ह॒त्नवे॑ जिहीळा॒नस्य॑ रीरधः ।
मा हृ॑णा॒नस्य॑ म॒न्यवे॑ ॥
Gib uns nicht dem Töten und Erschlagen preis; lass uns nicht der Beute deines Zornes werden, du Zürnender.
1.25.3
वि मृ॑ळी॒काय॑ ते॒ मनो॑ र॒थीरश्वं॒ न संदि॑तम् ।
गी॒र्भिर्व॑रुण सीमहि ॥
O Varuṇa, um deine Gnade zu gewinnen, lösen wir deinen Sinn, wie der Wagenlenker das angebundene Pferd löst; mit Liedern erfreuen wir dich.
1.25.4
परा॒ हि मे॒ विम॑न्यवः॒ पत॑न्ति॒ वस्य॑: इष्टये ।
वयो॒ न व॑स॒तीरुप॑ ॥
Meine zornigen Gedanken fliegen von mir fort, um Reichtum und Freude zu suchen, wie Vögel zu ihren Nestern fliegen.
1.25.5
क॒दा क्ष॑त्र॒श्रियं॒ नर॒मा वरु॑णं करामहे ।
मृ॒ळी॒कायो॑रु॒चक्ष॑सम् ॥
Wann werden wir Varuṇa nahen, den Herrn königlicher Pracht, den weitblickenden, um seine Gnade zu erlangen?
1.25.6
तदित्स॑मा॒नमा॑शाते॒ वेन॑न्ता॒ न प्र यु॑च्छतः ।
धृ॒तव्र॑ताय दा॒शुषे॑ ॥
Beide erreichen denselben gemeinsamen Pfad, sich mühend, und trennen sich nicht – für den Festen im Gelöbnis, für den Gebenden.
1.25.7
वेदा॒ यो वी॒नां प॒दम॒न्तरि॑क्षेण॒ पत॑ताम् ।
वेद॑ ना॒वः स॑मु॒द्रियः॑ ॥
Wer den Weg der Vögel kennt, die durch den Luftraum fliegen, kennt auch den Seeweg der Schiffe.
1.25.8
वेद॑ मा॒सो धृ॒तव्र॑तो॒ द्वाद॑श प्र॒जाव॑तः ।
वेदा॒ य उ॑प॒जाय॑ते ॥
Varuṇa, fest in seinen Gelübden, kennt die zwölf Monate mit ihrem Nachwuchs und kennt den, der wieder geboren wird.
1.25.9
वेद॒ वात॑स्य वर्त॒निमु॒रोर्ऋ॒ष्वस्य॑ बृह॒तः ।
वेदा॒ ये अ॒ध्यास॑ते ॥
Er kennt den Lauf des Windes und den Pfad des weiten, mächtigen, gewaltigen (Himmels), und er kennt jene, die dort wohnen.
1.25.10
नि ष॑साद धृ॒तव्र॑तो॒ वरु॑णः प॒स्त्या॑स्वा ।
साम्रा॑ज्याय सु॒क्रतुः॑ ॥
Varuṇa, fest in seinen Gelübden und weise im Handeln, ließ sich unter den Wohnstätten nieder, für die universelle Herrschaft.
1.25.11
अतो॒ विश्वा॒न्यद्भु॑ता चिकि॒त्वाँ अ॒भि प॑श्यति ।
कृ॒तानि॒ या च॒ कर्त्वा॑ ॥
Darum sieht der Wissende Varuṇa alle Wunder, sowohl das Getane als auch das, was noch zu tun ist.
1.25.12
स नो॑ वि॒श्वाहा॑ सु॒क्रतु॑रादि॒त्यः सु॒पथा॑ करत् ।
प्र ण॒ आयूं॑षि तारिषत् ॥
Möge jener weise Āditya uns stets gute Wege bereiten und unsere Leben verlängern.
1.25.13
बिभ्र॑द्द्रा॒पिं हि॑र॒ण्ययं॒ वरु॑णो वस्त नि॒र्णिज॑म् ।
परि॒ स्पशो॒ नि षे॑दिरे ॥
Varuṇa trägt eine goldene Schlinge und legt einen verborgenen Mantel an; seine Späher sitzen ringsum.
1.25.14
न यं दिप्स॑न्ति दि॒प्सवो॒ न द्रुह्वा॑णो॒ जना॑नाम् ।
न दे॒वम॒भिमा॑तयः ॥
Wer schaden will, schadet ihm nicht, auch die Verräter unter den Menschen nicht; den Gott rühren Feinde nicht an.
1.25.15
उ॒त यो मानु॑षे॒~ष्वा यश॑श्च॒क्रे असा॒म्या ।
अ॒स्माक॑मु॒दरे॒ष्वा ॥
Wer unter den Menschen Ruhm geschaffen hat, möge auch in unseren Leibern Makellosigkeit setzen.
1.25.16
परा॑ मे यन्ति धी॒तयो॒ गावो॒ न गव्यू॑ती॒रनु॑ ।
इ॒च्छन्ती॑रुरु॒चक्ष॑सम् ॥
Meine Gedanken ziehen von mir fort wie Kühe zu ihren Weiden, den weitsichtigen Gott suchend.
1.25.17
सं नु वो॑चावहै॒ पुन॒र्यतो॑ मे॒ मध्वाभृ॑तम् ।
होते॑व॒ क्षद॑से प्रि॒यम् ॥
Lasst uns beide wieder zusammen sprechen, von wo mein Honig gebracht wurde; wie ein Hotar rufe ich den Geliebten zum Mahl.
1.25.18
दर्शं॒ नु वि॒श्वद॑र्शतं॒ दर्शं॒ रथ॒मधि॒ क्षमि॑ ।
ए॒ता जु॑षत मे॒ गिरः॑ ॥
Nun schaue ich den für alle sichtbaren Wagen auf seiner Stätte; mögen er diese meine Lieder annehmen.
1.25.19
इ॒मं मे॑ वरुण श्रुधी॒ हव॑म॒द्या च॑ मृळय ।
त्वाम॑व॒स्युरा च॑के ॥
O Varuṇa, höre heute meinen Ruf und erbarme dich meiner. Hilfesuchend bin ich zu dir gekommen.
1.25.20
त्वं विश्व॑स्य मेधिर दि॒वश्च॒ ग्मश्च॑ राजसि ।
स याम॑नि॒ प्रति॑ श्रुधि ॥
O Weiser, du bist König über alles, über den Himmel und die Erde. Auf deinem Weg wende dich mir zu und höre.
1.25.21
उदु॑त्त॒मं मु॑मुग्धि नो॒ वि पाशं॑ मध्य॒मं चृ॑त ।
अवा॑ध॒मानि॑ जी॒वसे॑ ॥
Löse die oberste Fessel von uns, lockere die Schlinge in unserer Mitte und entferne die unterste, damit wir leben.