Upaniṣaden · Kaṭha 2.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kaṭha 2.3.1
ऊर्ध्वमूलोऽवाक्शाख एषोऽश्वत्थः सनातनः ।
तदेव शुक्रं तद्ब्रह्म तदेवामृतमुच्यते ।
तस्मिँल्लोकाः श्रिताः सर्वे तदु नात्येति कश्चन ।
एतद्वै तत् ॥ २.३.१ ॥
Dieser ewige Feigenbaum hat seine Wurzeln oben und seine Zweige unten. Das ist das Strahlende, das ist brahman, das wird das Unsterbliche genannt. In ihm ruhen alle Welten; niemand geht über ihn hinaus. Dies eben ist jenes.
Kaṭha 2.3.2
यदिदं किं च जगत् सर्वं प्राण एजति निःसृतम् ।
महद्भयं वज्रमुद्यतं य एतद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ २.३.२ ॥
Alles, was in dieser Welt ist, ist aus dem prāṇa hervorgegangen und bewegt sich durch ihn. Dies ist eine große Furcht, wie ein erhobener Donnerkeil. Wer dies erkennt, wird unsterblich.
Kaṭha 2.3.3
भयादस्याग्निस्तपति भयात्तपति सूर्यः ।
भयादिन्द्रश्च वायुश्च मृत्युर्धावति पञ्चमः ॥ २.३.३ ॥
Aus Furcht vor ihm brennt das Feuer; aus Furcht glüht die Sonne. Aus Furcht eilen Indra und Vāyu, und der Tod als Fünfter.
Kaṭha 2.3.4
इह चेदशकद्बोद्धुं प्राक्षरीरस्य विस्रसः ।
ततः सर्गेषु लोकेषु शरीरत्वाय कल्पते ॥ २.३.४ ॥
Wenn man dies hier, noch vor der Lösung vom Körper, zu verstehen vermag, so ist man nicht mehr geeignet, in den Schöpfungen und Welten wieder einen Körper anzunehmen.
Kaṭha 2.3.5
यथाऽऽदर्शे तथाऽऽत्मनि यथा स्वप्ने तथा पितृलोके ।
यथाऽप्सु परीव ददृशे तथा गन्धर्वलोके
छायातपयोरिव ब्रह्मलोके ॥ २.३.५ ॥
Wie im Spiegel, so im Ātman; wie im Traum, so in der Welt der Väter; wie ein Spiegelbild im Wasser gesehen wird, so in der Welt der Gandharven; und wie Schatten und Licht, so in der Welt Brahmās.
Kaṭha 2.3.6
इन्द्रियाणां पृथग्भावमुदयास्तमयौ च यत् ।
पृथगुत्पद्यमानानां मत्वा धीरो न शोचति ॥ २.३.६ ॥
Wenn der Standhafte die Getrenntheit der Sinne erkannt hat, ihr Aufgehen und Untergehen und dass sie getrennt entstehen, so trauert er nicht.
Kaṭha 2.3.7
इन्द्रियेभ्यः परं मनो मनसः सत्त्वमुत्तमम् ।
सत्त्वादधि महानात्मा महतोऽव्यक्तमुत्तमम् ॥ २.३.७ ॥
Jenseits der Sinne steht der Geist; jenseits des Geistes das höchste Sattva (der Verstand); über dem Sattva der große Ātman; und jenseits des Großen das höchste Unoffenbare.
Kaṭha 2.3.8
अव्यक्तात्तु परः पुरुषो व्यापकोऽलिङ्ग एव च ।
यं ज्ञात्वा मुच्यते जन्तुरमृतत्वं च गच्छति ॥ २.३.८ ॥
Höher noch als das Unoffenbare ist der Puruṣa, alldurchdringend und ohne Merkmal. Wer ihn erkennt, wird befreit und erlangt die Unsterblichkeit (amṛtatva).
Kaṭha 2.3.9
न संदृशे तिष्ठति रूपमस्य
न चक्षुषा पश्यति कश्चनैनम् ।
हृदा मनीषा मनसाऽभिक्लृप्तो
य एतद्विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ २.३.९ ॥
Seine Gestalt steht nicht im Bereich des Sehens; niemand sieht ihn mit dem Auge. Durch Herz, Einsicht und Geist erfasst, werden jene, die dies erkennen, unsterblich.
Kaṭha 2.3.10
यदा पञ्चावतिष्ठन्ते ज्ञानानि मनसा सह ।
बुद्धिश्च न विचेष्टते तामाहुः परमां गतिम् ॥ २.३.१० ॥
Wenn die fünf Erkenntnisvermögen zusammen mit dem Geist still verharren und sich der Intellekt nicht mehr regt, nennen sie das den höchsten Zustand (paramā gati).
Kaṭha 2.3.11
तां योगमिति मन्यन्ते स्थिरामिन्द्रियधारणाम् ।
अप्रमत्तस्तदा भवति योगो हि प्रभवाप्ययौ ॥ २.३.११ ॥
Diese feste Zügelung der Sinne halten sie für Yoga. Dann wird man achtsam, denn Yoga ist fürwahr Ursprung und Auflösung.
Kaṭha 2.3.12
नैव वाचा न मनसा प्राप्तुं शक्यो न चक्षुषा ।
अस्तीति ब्रुवतोऽन्यत्र कथं तदुपलभ्यते ॥ २.३.१२ ॥
Er ist nicht durch Rede, nicht durch Geist und nicht durch das Auge zu erlangen. Wie könnte er anders erfasst werden als von dem, der sagt: »Er ist«?
Kaṭha 2.3.13
अस्तीत्येवोपलब्धव्यस्तत्त्वभावेन चोभयोः ।
अस्तीत्येवोपलब्धस्य तत्त्वभावः प्रसीदति ॥ २.३.१३ ॥
Er muss als »Er ist« erfasst werden, und auf beide Weisen, durch sein wahres Wesen. Dem, der ihn als »Er ist« erfasst hat, wird sein wahres Wesen klar.
Kaṭha 2.3.14
यदा सर्वे प्रमुच्यन्ते कामा येऽस्य हृदि श्रिताः ।
अथ मर्त्योऽमृतो भवत्यत्र ब्रह्म समश्नुते ॥ २.३.१४ ॥
Wenn alle Begierden, die in seinem Herzen wohnen, abgelegt werden, dann wird der Sterbliche unsterblich und erlangt hier brahman.
Kaṭha 2.3.15
यथा सर्वे प्रभिद्यन्ते हृदयस्येह ग्रन्थयः ।
अथ मर्त्योऽमृतो भवत्येतावद्ध्यनुशासनम् ॥ २.३.१५ ॥
So wie alle Knoten des Herzens hier gelöst werden, so wird der Sterbliche unsterblich. Dies ist die ganze Belehrung.
Kaṭha 2.3.16
शतं चैका च हृदयस्य नाड्य-
स्तासां मूर्धानमभिनिःसृतैका ।
तयोर्ध्वमायन्नमृतत्वमेति
विष्वङ्ङन्या उत्क्रमणे भवन्ति ॥ २.३.१६ ॥
Es gibt hundertundeine nāḍīs des Herzens; eine von ihnen steigt zum Scheitel empor. Wer auf ihr aufwärts geht, erlangt Unsterblichkeit. Die anderen zerstreuen sich im Augenblick des Scheidens nach allen Seiten.
Kaṭha 2.3.17
अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषोऽन्तरात्मा
सदा जनानां हृदये संनिविष्टः ।
तं स्वाच्छरीरात्प्रवृहेन्मुञ्जादिवेषीकां धैर्येण ।
तं विद्याच्छुक्रममृतं तं विद्याच्छुक्रममृतमिति ॥ २.३.१७ ॥
Die Person von der Größe eines Daumens, das innere Selbst (ātman), das stets in den Herzen der Menschen wohnt: Man soll ihn standhaft aus dem eigenen Körper herausziehen, wie man einen Halm aus dem Muñja-Gras zieht. Man soll ihn als rein und unsterblich erkennen; man soll ihn als rein und unsterblich erkennen.
Kaṭha 2.3.18
मृत्युप्रोक्तां नचिकेतोऽथ लब्ध्वा
विद्यामेतां योगविधिं च कृत्स्नम् ।
ब्रह्मप्राप्तो विरजोऽभूद्विमृत्यु-
रन्योऽप्येवं यो विदध्यात्ममेव ॥ २.३.१८ ॥
Naciketas, der dieses von dem Tod gelehrte Wissen und die vollständige Methode des Yoga erlangt hatte, erreichte brahman; er wurde frei von Leidenschaft und frei vom Tod. Auf dieselbe Weise wird auch ein anderer, der das Selbst (ātman) so erkennt, ebenso werden.