ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.162.1
मा नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो अर्य॒मायुरिन्द्र॑ ऋभु॒क्षा म॒रुतः॒ परि॑ ख्यन् ।
यद्वा॒जिनो॑ दे॒वजा॑तस्य॒ सप्तेः॑ प्रव॒क्ष्यामो॑ वि॒दथे॑ वी॒र्या॑णि ॥
ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅର୍ୟମା, ଆୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁକ୍ଷା ଓ ମରୁତ୍ମାନେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ ନ କରନ୍ତୁ; ଦେବଜାତ, ସପ୍ତରୂପ ବାଜୀ (ଅଶ୍ୱ)ର ବୀରକର୍ମ ଆମେ ସଭାରେ ଘୋଷଣା କରିବୁ।
1.162.2
यन्नि॒र्णिजा॒ रेक्ण॑सा॒ प्रावृ॑तस्य रा॒तिं गृ॑भी॒तां मु॑ख॒तो नय॑न्ति ।
सुप्रा॑ङ॒जो मेम्य॑द्वि॒श्वरू॑प इन्द्रापू॒ष्णोः प्रि॒यमप्ये॑ति॒ पाथः॑ ॥
ଦଉଡ଼ିରେ ଆବୃତ ସେହି ଅଶ୍ୱକୁ ସମ୍ମୁଖରୁ ଧରି ନେଇଗଲେ, ତେଜସ୍ୱୀ ଅଜନ୍ମା ଅଜ ସର୍ବରୂପ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପଥରେ ପହଞ୍ଚେ।
1.162.3
ए॒ष छागः॑ पु॒रो अश्वे॑न वा॒जिना॑ पू॒ष्णो भा॒गो नी॑यते वि॒श्वदे॑व्यः ।
अ॒भि॒प्रियं॒ यत्पु॑रो॒ळाश॒मर्व॑ता॒ त्वष्टेदे॑नं सौश्रव॒साय॑ जिन्वति ॥
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ଛାଗ ଅଶ୍ୱ ଓ ବାଜୀ ସହିତ ପୂଷାଙ୍କ ଭାଗ ରୂପେ ଆଗକୁ ନିଆଯାଏ; ଅର୍ବନ୍ (ଅଶ୍ୱ) ସହିତ ପ୍ରିୟ ପୁରୋଡାଶକୁ ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୌଶ୍ରବସ ପାଇଁ ତାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ।
1.162.4
यद्ध॑वि॒ष्य॑मृतु॒शो दे॑व॒यानं॒ त्रिर्मानु॑षाः॒ पर्यश्वं॒ नय॑न्ति ।
अत्रा॑ पू॒ष्णः प्र॑थ॒मो भा॒ग ए॑ति य॒ज्ञं दे॒वेभ्यः॑ प्रतिवे॒दय॑न्न॒जः ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଦେବଯାନ ପଥ ପାଇଁ ହବିଷ୍ୟକୁ ଅଶ୍ୱ ଚାରିପଟେ ତିନିଥର ନିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ପୂଷାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ଅଜ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଘୋଷଣା କରି ଯାଏ।
1.162.5
होता॑ध्व॒र्युराव॑या अग्निमि॒न्धो ग्रा॑वग्रा॒भ उ॒त शंस्ता॒ सुवि॑प्रः ।
तेन॑ य॒ज्ञेन॒ स्व॑रंकृतेन॒ स्वि॑ष्टेन व॒क्षणा॒ आ पृ॑णध्वम् ॥
ହୋତା ଓ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କର; ଗ୍ରାବଗ୍ରାଭ ଓ ଶଂସ୍ତା ସୁବିପ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସ। ସେହି ସ୍ୱରଂକୃତ ଯଜ୍ଞରେ, ଭଲ ଭାବେ ସମ୍ପାଦିତ ଯଜ୍ଞରେ, ଆମର ସ୍ତୁତିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
1.162.6
यू॒प॒व्र॒स्का उ॒त ये यू॑पवा॒हाश्च॒षालं॒ ये अ॑श्वयू॒पाय॒ तक्ष॑ति ।
ये चार्व॑ते॒ पच॑नं स॒म्भर॑न्ति उ॒तो तेषा॑म॒भिगू॑र्तिर्न इन्वतु ॥
ଯୂପ କାଟୁଥିବା ଓ ଯୂପ ବହନ କରୁଥିବା, ଅଶ୍ୱଯୂପ ପାଇଁ ଚଷାଳ ଗଢ଼ୁଥିବା, ଅର୍ବନ୍ ପାଇଁ ପାକ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା — ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଗୂର୍ତି (ସହାୟତା) ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ।
1.162.7
उप॒ प्रागा॑त्सु॒मन्मे॑ऽधायि॒ मन्म॑ दे॒वाना॒माशा॒ उप॑ वी॒तपृ॑ष्ठः ।
अन्वे॑नं॒ विप्रा॒ ऋष॑यो मदन्ति दे॒वानां॑ पु॒ष्टे च॑कृमा सु॒बन्धु॑म् ॥
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦିଗ ଆଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ମୋ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ପ୍ରଶସ୍ତ ପିଠି ଥିବା ଅଶ୍ୱ ନିକଟରେ। ଏହାର ପଛେ ବିପ୍ର ଓ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମେ ଏହି ସୁବନ୍ଧୁ ଅଶ୍ୱକୁ ଭଲ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଛୁ।
1.162.8
यद्वा॒जिनो॒ दाम॑ सं॒दान॒मर्व॑तो॒ या शी॑र्ष॒ण्या॑ रश॒ना रज्जु॑रस्य ।
यद्वा॑ घास्य॒ प्रभृ॑तमा॒स्ये॑ तृणं॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
ଅଶ୍ୱର ଯେଉଁ ବନ୍ଧନ, ଲଗାମ, ମୁଣ୍ଡର ପଟି ଓ ଦଉଡ଼ି, ଏହାର ଦଉଡ଼ି, ଏବଂ ଏହାର ମୁହଁରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଘାସର ଅଂଶ—ସେସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ରହୁ।
1.162.9
यदश्व॑स्य क्र॒विषो॒ मक्षि॒काश॒ यद्वा॒ स्वरौ॒ स्वधि॑तौ रि॒प्तमस्ति॑ ।
यद्धस्त॑योः शमि॒तुर्यन्न॒खेषु॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
ଅଶ୍ୱର ବଳଶାଳୀ ଶରୀରର ଯେଉଁ ମାଛି, ସ୍ୱରୁ ଓ ସ୍ୱଧିତିରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ, କାଟିବା ଲୋକର ଦୁଇ ହାତରେ ଯାହା ଅଛି, ନଖରେ ଯାହା ଅଛି—ସେସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ରହୁ।
1.162.10
यदूव॑ध्यमु॒दर॑स्याप॒वाति॒ य आ॒मस्य॑ क्र॒विषो॑ ग॒न्धो अस्ति॑ ।
सु॒कृ॒ता तच्छ॑मि॒तारः॑ कृण्वन्तू॒त मेधं॑ शृत॒पाकं॑ पचन्तु ॥
ଉଦରରୁ ଯେଉଁ ଅଂଶ ଝଡ଼େ, କଞ୍ଚା ମାଂସର ଯେଉଁ ଗନ୍ଧ, ତାହା କାଟିବା ଲୋକମାନେ ଭଲ କରନ୍ତୁ; ମେଧ ଓ ଘିରେ ସିଦ୍ଧ ନୈବେଦ୍ୟ ସେମାନେ ରାନ୍ଧନ୍ତୁ।
1.162.11
यत्ते॒ गात्रा॑द॒ग्निना॑ प॒च्यमा॑नाद॒भि शूलं॒ निह॑तस्याव॒धाव॑ति ।
मा तद्भूम्या॒मा श्रि॑ष॒न्मा तृणे॑षु दे॒वेभ्य॒स्तदु॒शद्भ्यो॑ रा॒तम॑स्तु ॥
ଅଗ୍ନିରେ ରନ୍ଧାଯିବା ସମୟରେ ତୁମ ଅଙ୍ଗରୁ, ବିଦ୍ଧ ଲୋକର ଶୂଳରୁ ଯାହା ପଳାଏ—ତାହା ଭୂମିରେ ନ ପଡ଼ୁ, ଘାସରେ ନ ପଡ଼ୁ; ତାହା ଦେବତା ଓ ଉଷାମାନଙ୍କୁ ଦାନ ହେଉ।
1.162.12
ये वा॒जिनं॑ परि॒पश्य॑न्ति प॒क्वं य ई॑मा॒हुः सु॑र॒भिर्निर्ह॒रेति॑ ।
ये चार्व॑तो मांसभि॒क्षामु॒पास॑त उ॒तो तेषा॑म॒भिगू॑र्तिर्न इन्वतु ॥
ଯେଉଁମାନେ ପାଚିଲା ଅଶ୍ୱକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି 'ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଛି, ବାହାର କର', ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱର ମାଂସ-ନୈବେଦ୍ୟ ସେବା କରନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ ଆମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁ।
1.162.13
यन्नीक्ष॑णं माँ॒स्पच॑न्या उ॒खाया॒ या पात्रा॑णि यू॒ष्ण आ॒सेच॑नानि ।
ऊ॒ष्म॒ण्या॑पि॒धाना॑ चरू॒णाम॒ङ्काः सू॒नाः परि॑ भूष॒न्त्यश्व॑म् ॥
ମାଂସ ରାନ୍ଧିବା ହାଣ୍ଡିର ବାହାର ପାତ୍ରସମୂହ, ରସ ଢାଳିବା ପାତ୍ରସମୂହ, ବାଷ୍ପଯୁକ୍ତ ଢାଙ୍କୁଣୀ, ସିଦ୍ଧ ଅଂଶର ଆଙ୍କୁଡ଼ା ଏବଂ ପୁତ୍ରସଦୃଶ ଦଣ୍ଡସମୂହ — ଏମାନେ ଅଶ୍ୱକୁ ସଜାନ୍ତି।
1.162.14
नि॒क्रम॑णं नि॒षद॑नं वि॒वर्त॑नं॒ यच्च॒ पड्बी॑श॒मर्व॑तः ।
यच्च॑ प॒पौ यच्च॑ घा॒सिं ज॒घास॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
ଅଶ୍ୱର ବାହାରକୁ ଯିବା, ବସିବା, ଘୂରିବା, ତାର ଖୁରର ଅଂଶ, ସେ ଯାହା ପିଇଲା, ଯାହା ଘାସ ଖାଇଲା — ସେସବୁ ତୁମର; ସେସବୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ରହୁ।
1.162.15
मा त्वा॒ग्निर्ध्व॑नयीद्धू॒मग॑न्धि॒र्मोखा भ्राज॑न्त्य॒भि वि॑क्त॒ जघ्रिः॑ ।
इ॒ष्टं वी॒तम॒भिगू॑र्तं॒ वष॑ट्कृतं॒ तं दे॒वासः॒ प्रति॑ गृभ्ण॒न्त्यश्व॑म् ॥
ଧୂଆଁ ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ଗର୍ଜନ ନ କରୁ; ଚମକୁଥିବା ହାଣ୍ଡି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନ ପୋଡ଼ୁ; ଯଜ୍ଞ କରାଯାଇଥିବା, ସିଞ୍ଚିତ, ବଷଟ୍କାରରେ ଅର୍ପିତ ସେହି ଅଶ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
1.162.16
यदश्वा॑य॒ वास॑ उपस्तृ॒णन्ति॑ अधीवा॒सं या हिर॑ण्यान्यस्मै ।
सं॒दान॒मर्व॑न्तं॒ पड्बी॑शं प्रि॒या दे॒वेष्वा या॑मयन्ति ॥
ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ସେମାନେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉପରିବସ୍ତ୍ର ବିଛାନ୍ତି, ଏବଂ ତା ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ରଖନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବନ୍ଧା, ପାଦବନ୍ଧ ଘୋଡ଼ାକୁ ପ୍ରିୟ କରି ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
1.162.17
यत्ते॑ सा॒दे मह॑सा॒ शूकृ॑तस्य॒ पार्ष्ण्या॑ वा॒ कश॑या वा तु॒तोद॑ ।
स्रु॒चेव॒ ता ह॒विषो॑ अध्व॒रेषु॒ सर्वा॒ ता ते॒ ब्रह्म॑णा सूदयामि ॥
ତୁମ ଆସନରେ, ସୁସଜ୍ଜିତ ଯଜ୍ଞର ଶକ୍ତିରେ, ଗୋଡ଼ଗୋଡ଼ି ବା ଚାବୁକରେ ତୁମକୁ ଯାହା ଆଘାତ କରାଯାଇଛି, ତାହା ସବୁ ହବିଷର ସ୍ରୁକ ପରି ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସଜାଡ଼ିଦିଏ।
1.162.18
चतु॑स्त्रिंशद्वा॒जिनो॑ दे॒वब॑न्धो॒र्वङ्क्री॒रश्व॑स्य॒ स्वधि॑तिः॒ समे॑ति ।
अच्छि॑द्रा॒ गात्रा॑ व॒युना॑ कृणोत॒ परु॑ष्परुरनु॒घुष्या॒ वि श॑स्त ॥
ବାଜୀ ଓ ଦେବବନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ାର ଚଉତିରିଶ ବଙ୍କା ଭାଗ, ତା କୁରାଢ଼ି ଏକ ଏକ କରି ଯୋଡ଼େ। ତା ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପବନ ସହିତ ଛିଦ୍ରହୀନ ରଖ; ପ୍ରତିଟି ସନ୍ଧି ପୃଥକ କରି ଭାଗ କର।
1.162.19
एक॒स्त्वष्टु॒रश्व॑स्या विश॒स्ता द्वा य॒न्तारा॑ भवत॒स्तथ॑ ऋ॒तुः ।
या ते॒ गात्रा॑णामृतु॒था कृ॒णोमि॒ ताता॒ पिण्डा॑नां॒ प्र जु॑होम्य॒ग्नौ ॥
ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଅଶ୍ୱର ଏକ ହିଁ ବିଶସ୍ତା; ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଦୁଇ ଯନ୍ତା ହୁଅନ୍ତି। ତୁମ ଅଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ଋତୁକ୍ରମେ ଯାହା ମୁଁ କରେ, ସେହି ପିଣ୍ଡସବୁ ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦିଏ।
1.162.20
मा त्वा॑ तपत्प्रि॒य आ॒त्मापि॒यन्तं॒ मा स्वधि॑तिस्त॒न्व॑ आ ति॑ष्ठिपत्ते ।
मा ते॑ गृ॒ध्नुर॑विश॒स्ताति॒हाय॑ छि॒द्रा गात्रा॑ण्य॒सिना॒ मिथू॑ कः ॥
ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମା ଯିବାବେଳେ ତୁମକୁ ପୀଡ଼ା ନ ଦିଏ; ସ୍ୱଧିତି ତୁମ ଶରୀରରେ ନ ରହୁ। ଲୋଭୀ, ଯେ ବିଶସ୍ତା ନୁହେଁ, ସେ ତୁମ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଖଡ୍ଗରେ ଛିଦ୍ର କରି ପୃଥକ ନ କରୁ।
1.162.21
न वा उ॑ ए॒तन्म्रि॑यसे॒ न रि॑ष्यसि दे॒वाँ इदे॑षि प॒थिभिः॑ सु॒गेभिः॑ ।
हरी॑ ते॒ युञ्जा॒ पृष॑ती अभूता॒मुपा॑स्थाद्वा॒जी धु॒रि रास॑भस्य ॥
ତୁମେ ମରୁ ନାହଁ, ନଷ୍ଟ ହୁଅ ନାହିଁ; ସୁଗମ ପଥରେ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ। ତୁମର ଦୁଇ ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ା ହୋଇ ଦୁଇ ଚିତ୍ରିତ ହେଲେ; ବେଗବାନ ଘୋଡ଼ା ଗଧର ଜୁଆ ନିକଟରେ ଠିଆ ହେଲା।
1.162.22
सु॒गव्यं॑ नो वा॒जी स्वश्व्यं॑ पुं॒सः पु॒त्राँ उ॒त वि॑श्वा॒पुषं॑ र॒यिम् ।
अ॒ना॒गा॒स्त्वं नो॒ अदि॑तिः कृणोतु क्ष॒त्रं नो॒ अश्वो॑ वनतां ह॒विष्मा॑न् ॥
ଆମକୁ ଭଲ ଗାଈ ଓ ଦ୍ରୁତ ଭଲ ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ଧନ ଦିଅ; ମନୁଷ୍ୟର ପୁତ୍ର ଓ ସର୍ବପୋଷକ ଧନ ଦିଅ। ଅଦିତି ଆମକୁ ଶରୀରହାନିହୀନ କରନ୍ତୁ; ଆମକୁ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆହୁତିଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଆମକୁ ଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।