Ṛgveda · Sūkta 1.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.162.1
मा नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो अर्य॒मायुरिन्द्र॑ ऋभु॒क्षा म॒रुतः॒ परि॑ ख्यन् ।
यद्वा॒जिनो॑ दे॒वजा॑तस्य॒ सप्तेः॑ प्रव॒क्ष्यामो॑ वि॒दथे॑ वी॒र्या॑णि ॥
Mögen Mitra, Varuṇa, Aryaman, Āyu, Indra, Ṛbhukṣan und die Maruts uns nicht verlassen und auf uns blicken, damit wir im Wettkampf die Heldentaten des schnellen, gottgeborenen, siebenfachen Rosses verkünden.
1.162.2
यन्नि॒र्णिजा॒ रेक्ण॑सा॒ प्रावृ॑तस्य रा॒तिं गृ॑भी॒तां मु॑ख॒तो नय॑न्ति ।
सुप्रा॑ङ॒जो मेम्य॑द्वि॒श्वरू॑प इन्द्रापू॒ष्णोः प्रि॒यमप्ये॑ति॒ पाथः॑ ॥
Wenn sie das verhüllte Ross mit Seilen fassen und von vorn führen, geht der leuchtende ungeborene Aja, allgestaltig und brüllend, den Weg, der Indra und Pūṣan lieb ist.
1.162.3
ए॒ष छागः॑ पु॒रो अश्वे॑न वा॒जिना॑ पू॒ष्णो भा॒गो नी॑यते वि॒श्वदे॑व्यः ।
अ॒भि॒प्रियं॒ यत्पु॑रो॒ळाश॒मर्व॑ता॒ त्वष्टेदे॑नं सौश्रव॒साय॑ जिन्वति ॥
Diese Ziege, allen Göttern gehörig, wird als Anteil Pūṣans zusammen mit dem Ross und dem kräftigen Hengst vorangeführt; wenn Tvaṣṭar selbst ihn antreibt, mit dem lieben Kuchen und dem Ross, um guten Ruhm zu erlangen.
1.162.4
यद्ध॑वि॒ष्य॑मृतु॒शो दे॑व॒यानं॒ त्रिर्मानु॑षाः॒ पर्यश्वं॒ नय॑न्ति ।
अत्रा॑ पू॒ष्णः प्र॑थ॒मो भा॒ग ए॑ति य॒ज्ञं दे॒वेभ्यः॑ प्रतिवे॒दय॑न्न॒जः ॥
Wenn die Menschen die Gabe dreimal um das Ross führen, der Jahreszeit gemäß, auf dem Pfad der Götter, schreitet hier Pūṣans erster Anteil voran, und der ungeborene Aja geht hin und verkündet den Göttern das Opfer.
1.162.5
होता॑ध्व॒र्युराव॑या अग्निमि॒न्धो ग्रा॑वग्रा॒भ उ॒त शंस्ता॒ सुवि॑प्रः ।
तेन॑ य॒ज्ञेन॒ स्व॑रंकृतेन॒ स्वि॑ष्टेन व॒क्षणा॒ आ पृ॑णध्वम् ॥
Ihr Hotar und Adhvaryu, zündet ihr beide das Feuer an; kommt auch, Grāvagrābha und der Rezitator, der sehr Weise. Mit jenem Opfer, mit schönem Gesang gefeiert und wohl dargebracht, erfüllt unsere Lobpreisungen.
1.162.6
यू॒प॒व्र॒स्का उ॒त ये यू॑पवा॒हाश्च॒षालं॒ ये अ॑श्वयू॒पाय॒ तक्ष॑ति ।
ये चार्व॑ते॒ पच॑नं स॒म्भर॑न्ति उ॒तो तेषा॑म॒भिगू॑र्तिर्न इन्वतु ॥
Die den Opferpfahl schneiden und die ihn tragen, die den Becher für den Rosspfahl fertigen, die das Kochgut für den Schnellen sammeln — mögen ihr Beistand (abhigūrti) uns gefällig sein.
1.162.7
उप॒ प्रागा॑त्सु॒मन्मे॑ऽधायि॒ मन्म॑ दे॒वाना॒माशा॒ उप॑ वी॒तपृ॑ष्ठः ।
अन्वे॑नं॒ विप्रा॒ ऋष॑यो मदन्ति दे॒वानां॑ पु॒ष्टे च॑कृमा सु॒बन्धु॑म् ॥
Dieses Gebet ist zu den Gegenden der Götter gelangt und wurde zu meinem Besten festgesetzt, nahe dem Pferd mit ausgestrecktem Rücken. Danach freuen sich die begeisterten Dichter und Seher; zum Gedeihen der Götter haben wir dieses wohlgebundene Tier gut angebunden.
1.162.8
यद्वा॒जिनो॒ दाम॑ सं॒दान॒मर्व॑तो॒ या शी॑र्ष॒ण्या॑ रश॒ना रज्जु॑रस्य ।
यद्वा॑ घास्य॒ प्रभृ॑तमा॒स्ये॑ तृणं॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
Was an Fesseln des Pferdes, an Kopfriemen, Halfter und Strick, an seinem Seil und welcher Teil des Grases in sein Maul gelegt wird, sei alles für dich auch unter den Göttern.
1.162.9
यदश्व॑स्य क्र॒विषो॒ मक्षि॒काश॒ यद्वा॒ स्वरौ॒ स्वधि॑तौ रि॒प्तमस्ति॑ ।
यद्धस्त॑योः शमि॒तुर्यन्न॒खेषु॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
Was an Fliegen des kräftigen Pferdes ist, was an den beiden Rädern und am Achsbolzen übrig ist, was in den beiden Händen des Zerteilenden ist und was in den Nägeln ist, das sei alles für dich auch unter den Göttern.
1.162.10
यदूव॑ध्यमु॒दर॑स्याप॒वाति॒ य आ॒मस्य॑ क्र॒विषो॑ ग॒न्धो अस्ति॑ ।
सु॒कृ॒ता तच्छ॑मि॒तारः॑ कृण्वन्तू॒त मेधं॑ शृत॒पाकं॑ पचन्तु ॥
Was vom Bauch herabfällt und was der Geruch des rohen Fleisches ist, das sollen die Schlachter gut machen; und sie sollen die Opfergabe kochen, den in Butterschmalz gesottenen heiligen Anteil.
1.162.11
यत्ते॒ गात्रा॑द॒ग्निना॑ प॒च्यमा॑नाद॒भि शूलं॒ निह॑तस्याव॒धाव॑ति ।
मा तद्भूम्या॒मा श्रि॑ष॒न्मा तृणे॑षु दे॒वेभ्य॒स्तदु॒शद्भ्यो॑ रा॒तम॑स्तु ॥
Was von deinem Glied beim Kochen im Feuer vom Spieß des Durchbohrten abläuft, das falle nicht auf die Erde und nicht unter das Gras; es sei eine Gabe für die Götter und für die Morgenröten.
1.162.12
ये वा॒जिनं॑ परि॒पश्य॑न्ति प॒क्वं य ई॑मा॒हुः सु॑र॒भिर्निर्ह॒रेति॑ ।
ये चार्व॑तो मांसभि॒क्षामु॒पास॑त उ॒तो तेषा॑म॒भिगू॑र्तिर्न इन्वतु ॥
Jene, die das gare Pferd umschauen, und jene, die sagen: »Es ist wohlriechend; zieh es heraus«, und jene, die dem Fleischopfer des Pferdes dienen: Möge ihr Anteil zu uns gelangen.
1.162.13
यन्नीक्ष॑णं माँ॒स्पच॑न्या उ॒खाया॒ या पात्रा॑णि यू॒ष्ण आ॒सेच॑नानि ।
ऊ॒ष्म॒ण्या॑पि॒धाना॑ चरू॒णाम॒ङ्काः सू॒नाः परि॑ भूष॒न्त्यश्व॑म् ॥
Die äußeren Gefäße des Fleischkochtopfs, die Gefäße zum Eingießen der Brühe, die dampfenden Deckel, die Haken der gekochten Stücke und die söhnegleichen Stäbe schmücken das Pferd.
1.162.14
नि॒क्रम॑णं नि॒षद॑नं वि॒वर्त॑नं॒ यच्च॒ पड्बी॑श॒मर्व॑तः ।
यच्च॑ प॒पौ यच्च॑ घा॒सिं ज॒घास॒ सर्वा॒ ता ते॒ अपि॑ दे॒वेष्व॑स्तु ॥
Sein Aufbruch, sein Sitzen, sein Wenden, das Hufstück des Pferdes, was es trank und welches Gras es fraß – all das sei dein; es sei auch unter den Göttern.
1.162.15
मा त्वा॒ग्निर्ध्व॑नयीद्धू॒मग॑न्धि॒र्मोखा भ्राज॑न्त्य॒भि वि॑क्त॒ जघ्रिः॑ ।
इ॒ष्टं वी॒तम॒भिगू॑र्तं॒ वष॑ट्कृतं॒ तं दे॒वासः॒ प्रति॑ गृभ्ण॒न्त्यश्व॑म् ॥
Möge dich der rauchduftende Agni nicht brüllen lassen, noch der leuchtende Topf dich versengen; die Götter nehmen jenes Pferd an, das geopfert, besprengt und mit dem Ruf vaṣaṭ dargebracht wurde.
1.162.16
यदश्वा॑य॒ वास॑ उपस्तृ॒णन्ति॑ अधीवा॒सं या हिर॑ण्यान्यस्मै ।
सं॒दान॒मर्व॑न्तं॒ पड्बी॑शं प्रि॒या दे॒वेष्वा या॑मयन्ति ॥
Wenn sie für das Pferd Gewänder, eine obere Decke und die goldenen Schmuckstücke für ihn ausbreiten, führen sie das angebundene, gefesselte Pferd, lieb geworden, zu den Göttern.
1.162.17
यत्ते॑ सा॒दे मह॑सा॒ शूकृ॑तस्य॒ पार्ष्ण्या॑ वा॒ कश॑या वा तु॒तोद॑ ।
स्रु॒चेव॒ ता ह॒विषो॑ अध्व॒रेषु॒ सर्वा॒ ता ते॒ ब्रह्म॑णा सूदयामि ॥
An deiner Stätte, durch die Kraft des wohlgemachten Opfers, alles, was dir mit der Ferse oder mit der Peitsche geschlagen wurde, all das richte ich dir durch das Gebet, wie mit dem Opferlöffel, wieder her.
1.162.18
चतु॑स्त्रिंशद्वा॒जिनो॑ दे॒वब॑न्धो॒र्वङ्क्री॒रश्व॑स्य॒ स्वधि॑तिः॒ समे॑ति ।
अच्छि॑द्रा॒ गात्रा॑ व॒युना॑ कृणोत॒ परु॑ष्परुरनु॒घुष्या॒ वि श॑स्त ॥
Vierunddreißig gekrümmte Teile des kraftvollen, den Göttern verbundenen Pferdes fügt die Axt eins nach dem andern. Halte seine Glieder mit dem Wind unversehrt; trenne Gelenk für Gelenk und teile sie aus.
1.162.19
एक॒स्त्वष्टु॒रश्व॑स्या विश॒स्ता द्वा य॒न्तारा॑ भवत॒स्तथ॑ ऋ॒तुः ।
या ते॒ गात्रा॑णामृतु॒था कृ॒णोमि॒ ताता॒ पिण्डा॑नां॒ प्र जु॑होम्य॒ग्नौ ॥
Einer ist der Weihende des Pferdes Tvaṣṭars; zwei sind seine Lenker, der Jahreszeit gemäß. Die Teile deiner Glieder, die ich der Ordnung nach bereite, diese Stücke opfere ich dem Feuer.
1.162.20
मा त्वा॑ तपत्प्रि॒य आ॒त्मापि॒यन्तं॒ मा स्वधि॑तिस्त॒न्व॑ आ ति॑ष्ठिपत्ते ।
मा ते॑ गृ॒ध्नुर॑विश॒स्ताति॒हाय॑ छि॒द्रा गात्रा॑ण्य॒सिना॒ मिथू॑ कः ॥
Möge dich der liebe Lebensatem beim Scheiden nicht durchbohren; möge das Beil nicht auf deinem Leib ruhen. Möge der Gierige, der kein Weihender ist, deine Glieder nicht mit dem Schwert zerschneiden.
1.162.21
न वा उ॑ ए॒तन्म्रि॑यसे॒ न रि॑ष्यसि दे॒वाँ इदे॑षि प॒थिभिः॑ सु॒गेभिः॑ ।
हरी॑ ते॒ युञ्जा॒ पृष॑ती अभूता॒मुपा॑स्थाद्वा॒जी धु॒रि रास॑भस्य ॥
Du stirbst nicht, du wirst auch nicht verletzt; auf guten Wegen gehst du zu den Göttern. Deine zwei braunen Rosse, angeschirrt, wurden zwei gescheckte; das schnelle Pferd stand nahe der Deichsel des Esels.
1.162.22
सु॒गव्यं॑ नो वा॒जी स्वश्व्यं॑ पुं॒सः पु॒त्राँ उ॒त वि॑श्वा॒पुषं॑ र॒यिम् ।
अ॒ना॒गा॒स्त्वं नो॒ अदि॑तिः कृणोतु क्ष॒त्रं नो॒ अश्वो॑ वनतां ह॒विष्मा॑न् ॥
Schenke uns Reichtum, reich an guten Rindern und schnellen guten Rossen; schenke uns Söhne der Menschen und Reichtum, der alles nährt. Möge Aditi uns frei von Leibesschaden machen; möge sie uns Kraft geben, und möge das opferreiche Ross uns Sieg verleihen.