Ṛgveda · Sūkta 10.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.27.1
अस॒त्सु मे॑ जरितः॒ साभि॑वे॒गो यत्सु॑न्व॒ते यज॑मानाय॒ शिक्ष॑म् ।
अना॑शीर्दाम॒हम॑स्मि प्रह॒न्ता स॑त्य॒ध्वृतं॑ वृजिना॒यन्त॑मा॒भुम् ॥
Que aquel ímpetu mío instruya verdaderamente al sacrificador que prensa el soma. Yo soy el abatidor de los despreciadores, guardián del voto verdadero, el golpeador que derriba al enemigo tortuoso.
10.27.2
यदीद॒हं यु॒धये॑ सं॒नया॑नि॒ अदे॑वयून्त॒न्वा॑ शूशु॑जानान् ।
अ॒मा ते॒ तुम्रं॑ वृष॒भं प॑चानि ती॒व्रं सु॒तं प॑ञ्चद॒शं नि षि॑ञ्चम् ॥
Si reúno mi hueste para la batalla contra los enemigos brillantes que odian a los dioses, con mi propio cuerpo, cocinaré para ti un toro rojo, oh Indra, y verteré el soma prensado, agudo y quíntuple… quince veces.
10.27.3
नाहं तं वे॑द॒ य इति॒ ब्रवी॑ति॒ अदे॑वयून्त्स॒मर॑णे जघ॒न्वान् ।
य॒दावाख्य॑त्स॒मर॑ण॒मृघा॑व॒दादिद्ध॑ मे वृष॒भा प्र ब्रु॑वन्ति ॥
No conozco a quien dice «así es»—aquel que golpeó a los odiadores de los dioses en la batalla. Cuando reveló la batalla atronadora, entonces los dos toros me proclaman.
10.27.4
यदज्ञा॑तेषु वृ॒जने॒ष्वासं॒ विश्वे॑ स॒तो म॒घवा॑नो म आसन् ।
जि॒नामि॒ वेत्क्षेम॒ आ सन्त॑मा॒भुं प्र तं क्षि॑णां॒ पर्व॑ते पाद॒गृह्य॑ ॥
Cuando estaba entre las huestes enemigas desconocidas, todos los generosos sacrificadores eran míos. Venzo en el lugar seguro, y a ese enemigo que está allí lo arrojo abajo por el pie sobre la montaña.
10.27.5
न वा उ॒ मां वृ॒जने॑ वारयन्ते॒ न पर्व॑तासो॒ यद॒हं म॑न॒स्ये ।
मम॑ स्व॒नात्कृ॑धु॒कर्णो॑ भयात ए॒वेदनु॒ द्यून्कि॒रणः॒ समे॑जात् ॥
Ni siquiera las montañas me detienen en la batalla, ni cuando lo pretendo. Ante mi rugido tema la nube de orejas cornudas; y tras los días, que aquel rayo avance junto conmigo.
10.27.6
दर्श॒न्न्वत्र॑ शृत॒पाँ अ॑नि॒न्द्रान्बा॑हु॒क्षदः॒ शर॑वे॒ पत्य॑मानान् ।
घृषुं॑ वा॒ ये नि॑नि॒दुः सखा॑य॒मध्यू॒ न्वे॑षु प॒वयो॑ ववृत्युः ॥
Que vean aquí ahora a los firmes odiadores de los dioses, los demonios devoradores de brazos, caídos por la flecha, los audaces. O aquellos que injuriaron a mi amigo: sobre ellos se han vuelto ahora aquellos torrentes de rayo.
10.27.7
अभू॒र्वौक्षी॒र्व्यु॑ आयु॑रान॒ड्दर्ष॒न्नु पूर्वो॒ अप॑रो॒ नु द॑र्षत् ।
द्वे प॒वस्ते॒ परि॒ तं न भू॑तो॒ यो अ॒स्य पा॒रे रज॑सो वि॒वेष॑ ॥
Tú apareciste y extendiste el aliento de la vida; que el primero y el posterior, los dos purificadores, estén en torno a ti, tú que penetraste más allá de estos espacios.
10.27.8
गावो॒ यवं॒ प्रयु॑ता अ॒र्यो अ॑क्ष॒न्ता अ॑पश्यं स॒हगो॑पा॒श्चर॑न्तीः ।
हवा॒ इद॒र्यो अ॒भितः॒ समा॑य॒न्किय॑दासु॒ स्वप॑तिश्च्छन्दयाते ॥
Las vacas, sueltas, comieron la cebada del enemigo; las vi andar con los pastores. Las llamadas llegaron juntas del enemigo por todos lados; ¿con cuántas de ellas se alegrará el señor del rebaño?
10.27.9
सं यद्वयं॑ यव॒सादो॒ जना॑नाम॒हं य॒वाद॑ उ॒र्वज्रे॑ अ॒न्तः ।
अत्रा॑ यु॒क्तो॑ऽवसा॒तार॑मिच्छा॒दथो॒ अयु॑क्तं युनजद्वव॒न्वान् ॥
Cuando juntos con el pueblo seamos comedores de cebada, yo soy el comedor de cebada dentro del vajra amplio; aquí que el uncido busque al desatador, y luego el vencedor unza lo no uncido.
10.27.10
अत्रेदु॑ मे मंससे स॒त्यमु॒क्तं द्वि॒पाच्च॒ यच्चतु॑ष्पात्संसृ॒जानि॑ ।
स्त्री॒भिर्यो अत्र॒ वृष॑णं पृत॒न्यादयु॑द्धो अस्य॒ वि भ॑जानि॒ वेदः॑ ॥
Aquí realmente reflexionas sobre mi palabra verdadera: uniría al bípedo y al cuadrúpedo; quien aquí con las mujeres gane al toro en la batalla, repartiría la riqueza del que no lucha.
10.27.11
यस्या॑न॒क्षा दु॑हि॒ता जात्वास॒ कस्तां वि॒द्वाँ अ॒भि म॑न्याते अ॒न्धाम् ।
क॒त॒रो मे॒निं प्रति॒ तं मु॑चाते॒ य ईं॒ वहा॑ते॒ य ईं॑ वा वरे॒यात् ॥
¿De quién hubo alguna vez una hija ciega? ¿Quién, sabiéndolo, consideraría a la ciega? ¿Qué orden sagrado la liberaría hacia él: el que la lleva o el que la elige?
10.27.12
किय॑ती॒ योषा॑ मर्य॒तो व॑धू॒योः परि॑प्रीता॒ पन्य॑सा॒ वार्ये॑ण ।
भ॒द्रा व॒धूर्भ॑वति॒ यत्सु॒पेशाः॑ स्व॒यं सा मि॒त्रं व॑नुते॒ जने॑ चित् ॥
Cuántas mujeres, deseosas de un esposo, plenamente amadas con riqueza y con elección; la novia se vuelve auspiciosa cuando, bellamente adornada, ella misma acoge a su amigo entre la gente.
10.27.13
प॒त्तो ज॑गार प्र॒त्यञ्च॑मत्ति शी॒र्ष्णा शिरः॒ प्रति॑ दधौ॒ वरू॑थम् ।
आसी॑न ऊ॒र्ध्वामु॒पसि॑ क्षिणाति॒ न्य॑ङ्ङुत्ता॒नामन्वे॑ति॒ भूमि॑म् ॥
Desde abajo traga, comiendo hacia adelante; con su cabeza pone la cabeza sobre la cubierta. Sentado, se inclina hacia arriba; sigue la tierra extendida abajo.
10.27.14
बृ॒हन्न॑च्छा॒यो अ॑पला॒शो अर्वा॑ त॒स्थौ मा॒ता विषि॑तो अत्ति॒ गर्भः॑ ।
अ॒न्यस्या॑ व॒त्सं रि॑ह॒ती मि॑माय॒ कया॑ भु॒वा नि द॑धे धे॒नुरूधः॑ ॥
El caballo vasto, sin sombra y sin hojas se alzó; la madre devora el embrión encerrado. Lamiendo el ternero de otra, mugió; ¿por qué forma, por qué existencia bajó la vaca su ubre?
10.27.15
स॒प्त वी॒रासो॑ अध॒रादुदा॑यन्न॒ष्टोत्त॒रात्ता॒त्सम॑जग्मिर॒न्ते ।
नव॑ प॒श्चाता॑त्स्थिवि॒मन्त॑ आय॒न्दश॒ प्राक्सानु॒ वि ति॑र॒न्त्यश्नः॑ ॥
Siete héroes subieron desde abajo; ocho vinieron juntos desde arriba. Nueve vinieron por detrás, sudando; diez vinieron al frente y separan y extienden la cresta de la piedra.
10.27.16
द॒शा॒नामेकं॑ कपि॒लं स॑मा॒नं तं हि॑न्वन्ति॒ क्रत॑वे॒ पार्या॑य ।
गर्भं॑ मा॒ता सुधि॑तं व॒क्षणा॑सु॒ अवे॑नन्तं तु॒षय॑न्ती बिभर्ति ॥
Uno de los diez, leonado, igual a él — lo prensan para el sacrificio y para el purificador. La madre, bien colocada, cuidando el embrión aún no nacido, lo lleva en su vientre.
10.27.17
पीवा॑नं मे॒षम॑पचन्त वी॒रा न्यु॑प्ता अ॒क्षा अनु॑ दी॒व आ॑सन् ।
द्वा धनुं॑ बृह॒तीम॒प्स्व॑न्तः प॒वित्र॑वन्ता चरतः पु॒नन्ता॑ ॥
Los héroes cocinaron el carnero rollizo; los ejes dispersos miraban hacia el cielo. Dos, el gran arco, dentro de las aguas, los dos con filtros se mueven y purifican.
10.27.18
वि क्रो॑श॒नासो॒ विष्व॑ञ्च आय॒न्पचा॑ति॒ नेमो॑ न॒हि पक्ष॑द॒र्धः ।
अ॒यं मे॑ दे॒वः स॑वि॒ता तदा॑ह॒ द्र्व॑न्न॒ इद्व॑नवत्स॒र्पिर॑न्नः ॥
Los que lloraban vinieron separados, omnipresentes; que cocine el sabio, o no — que cocine el cocinero. Para mí el dios Savitṛ dijo esto: que sirva quien tiene el alimento del malvado; que sirva quien tiene alimento de mantequilla clarificada.
10.27.19
अप॑श्यं॒ ग्रामं॒ वह॑मानमा॒राद॑च॒क्रया॑ स्व॒धया॒ वर्त॑मानम् ।
सिष॑क्त्य॒र्यः प्र यु॒गा जना॑नां स॒द्यः शि॒श्ना प्र॑मिना॒नो नवी॑यान् ॥
Vi desde lejos la aldea que venía avanzando, sin ruedas, por su propia fuerza. Él rompe al instante los yugos de los enemigos de los pueblos; el héroe más nuevo aplasta sus miembros.
10.27.20
ए॒तौ मे॒ गावौ॑ प्रम॒रस्य॑ यु॒क्तौ मो षु प्र से॑धी॒र्मुहु॒रिन्म॑मन्धि ।
आप॑श्चिदस्य॒ वि न॑श॒न्त्यर्थं॒ सूर॑श्च म॒र्क उप॑रो बभू॒वान् ॥
Estos son mis dos toros, uncidos al poderoso carro. Avanza bien, una y otra vez, y regocíjate. Las aguas destruyen su meta dispersándola; él se ha convertido en el brillante y lejano compañero del sol.
10.27.21
अ॒यं यो वज्रः॑ पुरु॒धा विवृ॑त्तो अ॒वः सूर्य॑स्य बृह॒तः पुरी॑षात् ।
श्रव॒ इदे॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्ति॒ तद॑व्य॒थी ज॑रि॒माण॑स्तरन्ति ॥
Este rayo, lanzado de muchas maneras, surge del amparo del sol y del grande, del chorro de la nube. Esta gloria es ciertamente por él; no hay nada más allá de él; por él los ancianos cruzan sin daño.
10.27.22
वृ॒क्षेवृ॑क्षे॒ निय॑ता मीमय॒द्गौस्ततो॒ वयः॒ प्र प॑तान्पूरु॒षादः॑ ।
अथे॒दं विश्वं॒ भुव॑नं भयात॒ इन्द्रा॑य सु॒न्वदृष॑ये च॒ शिक्ष॑त् ॥
Atada a cada árbol, la vaca muge; entonces que vuelen los pájaros devoradores de hombres. Entonces tiemble todo este mundo; y que Indra instruya al prensador de soma y al vidente.
10.27.23
दे॒वानां॒ माने॑ प्रथ॒मा अ॑तिष्ठन्कृ॒न्तत्रा॑देषा॒मुप॑रा॒ उदा॑यन् ।
त्रय॑स्तपन्ति पृथि॒वीम॑नू॒पा द्वा बृबू॑कं वहतः॒ पुरी॑षम् ॥
En la morada de los dioses se alzaron primero; del trozo cortado se levantaron los ancianos de entre ellos. Tres calientan la tierra sin aguas; dos llevan una ofrenda semejante a un ternero.
10.27.24
सा ते॑ जी॒वातु॑रु॒त तस्य॑ विद्धि॒ मा स्मै॑ता॒दृगप॑ गूहः सम॒र्ये ।
आ॒विः स्वः॑ कृणु॒ते गूह॑ते बु॒सं स पा॒दुर॑स्य नि॒र्णिजो॒ न मु॑च्यते ॥
Esa es tu vida, y sabe que también es la suya; no la ocultes abiertamente en la contienda. El pie de quien muestra el bienestar pero oculta la riqueza queda libre por el rito de purificación, como uno queda libre.