Ṛgveda · Sūkta 10.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.27.1
अस॒त्सु मे॑ जरितः॒ साभि॑वे॒गो यत्सु॑न्व॒ते यज॑मानाय॒ शिक्ष॑म् ।
अना॑शीर्दाम॒हम॑स्मि प्रह॒न्ता स॑त्य॒ध्वृतं॑ वृजिना॒यन्त॑मा॒भुम् ॥
Möge mein Ansturm den Opferer, der den Soma presst, wahrhaftig belehren. Ich bin der Erschlager der Verächter, der Hüter des wahren Gelübdes, der den krummen Feind niederwirft.
10.27.2
यदीद॒हं यु॒धये॑ सं॒नया॑नि॒ अदे॑वयून्त॒न्वा॑ शूशु॑जानान् ।
अ॒मा ते॒ तुम्रं॑ वृष॒भं प॑चानि ती॒व्रं सु॒तं प॑ञ्चद॒शं नि षि॑ञ्चम् ॥
Wenn ich mit meinem eigenen Leib mein Heer zum Kampf sammle gegen die glänzenden gottfeindlichen Feinde, koche ich dir einen roten Stier, o Indra, und gieße den scharfen, fünfzehnfachen gepressten Soma aus.
10.27.3
नाहं तं वे॑द॒ य इति॒ ब्रवी॑ति॒ अदे॑वयून्त्स॒मर॑णे जघ॒न्वान् ।
य॒दावाख्य॑त्स॒मर॑ण॒मृघा॑व॒दादिद्ध॑ मे वृष॒भा प्र ब्रु॑वन्ति ॥
Ich kenne den nicht, der sagt: „So ist es“ – den, der die Götterhasser im Kampf erschlug. Als er die donnernde Schlacht offenbarte, da verkünden mich die beiden Stiere.
10.27.4
यदज्ञा॑तेषु वृ॒जने॒ष्वासं॒ विश्वे॑ स॒तो म॒घवा॑नो म आसन् ।
जि॒नामि॒ वेत्क्षेम॒ आ सन्त॑मा॒भुं प्र तं क्षि॑णां॒ पर्व॑ते पाद॒गृह्य॑ ॥
Als ich unter den unbekannten Feindscharen war, waren alle freigebigen Opferer mit mir. Ich siege am sicheren Ort, und den Feind, der dort ist, schleudere ich am Fuß vom Berg herab.
10.27.5
न वा उ॒ मां वृ॒जने॑ वारयन्ते॒ न पर्व॑तासो॒ यद॒हं म॑न॒स्ये ।
मम॑ स्व॒नात्कृ॑धु॒कर्णो॑ भयात ए॒वेदनु॒ द्यून्कि॒रणः॒ समे॑जात् ॥
Die Berge halten mich im Kampf nicht zurück, auch dann nicht, wenn ich es beabsichtige. Vor meinem Gebrüll möge die hornohrige Wolke erzittern; und nach den Tagen möge jener Strahl mit mir zusammen dahinziehen.
10.27.6
दर्श॒न्न्वत्र॑ शृत॒पाँ अ॑नि॒न्द्रान्बा॑हु॒क्षदः॒ शर॑वे॒ पत्य॑मानान् ।
घृषुं॑ वा॒ ये नि॑नि॒दुः सखा॑य॒मध्यू॒ न्वे॑षु प॒वयो॑ ववृत्युः ॥
Mögen sie hier nun sehen: die unbeugsamen Götterhasser, die armfressenden Dämonen, die vor dem Pfeil fallen, die Kühnen. Oder jene, die meinen Freund schmähten — auf sie haben sich jene Blitzströme nun zurückgewandt.
10.27.7
अभू॒र्वौक्षी॒र्व्यु॑ आयु॑रान॒ड्दर्ष॒न्नु पूर्वो॒ अप॑रो॒ नु द॑र्षत् ।
द्वे प॒वस्ते॒ परि॒ तं न भू॑तो॒ यो अ॒स्य पा॒रे रज॑सो वि॒वेष॑ ॥
Du bist erschienen und hast den Lebensatem ausgebreitet; mögen der Erste und der Spätere, die beiden Reiniger, dich umgeben, der du jenseits dieser Weiten durchdrungen hast.
10.27.8
गावो॒ यवं॒ प्रयु॑ता अ॒र्यो अ॑क्ष॒न्ता अ॑पश्यं स॒हगो॑पा॒श्चर॑न्तीः ।
हवा॒ इद॒र्यो अ॒भितः॒ समा॑य॒न्किय॑दासु॒ स्वप॑तिश्च्छन्दयाते ॥
Die Kühe, losgelassen, fraßen die Gerste des Feindes; ich sah sie mit den Hirten umherziehen. Die Rufe kamen vom Feind von allen Seiten zusammen; mit wie vielen von ihnen mag sich der Herr der Herde erfreuen?
10.27.9
सं यद्वयं॑ यव॒सादो॒ जना॑नाम॒हं य॒वाद॑ उ॒र्वज्रे॑ अ॒न्तः ।
अत्रा॑ यु॒क्तो॑ऽवसा॒तार॑मिच्छा॒दथो॒ अयु॑क्तं युनजद्वव॒न्वान् ॥
Wenn wir mit den Menschen Gerstenesser sind, bin ich der Gerstenesser im weiten Donnerkeil; hier möge der Angespannte den Lösenden suchen, und dann möge der Sieger das Ungespannte anspannen.
10.27.10
अत्रेदु॑ मे मंससे स॒त्यमु॒क्तं द्वि॒पाच्च॒ यच्चतु॑ष्पात्संसृ॒जानि॑ ।
स्त्री॒भिर्यो अत्र॒ वृष॑णं पृत॒न्यादयु॑द्धो अस्य॒ वि भ॑जानि॒ वेदः॑ ॥
Hier bedenkst du wahrlich mein wahres Wort: Ich würde das Zweibeinige und das Vierbeinige verbinden; wer hier mit den Frauen im Kampf den Stier gewinnt, dessen Reichtum würde ich mit dem Unkämpfenden teilen.
10.27.11
यस्या॑न॒क्षा दु॑हि॒ता जात्वास॒ कस्तां वि॒द्वाँ अ॒भि म॑न्याते अ॒न्धाम् ।
क॒त॒रो मे॒निं प्रति॒ तं मु॑चाते॒ य ईं॒ वहा॑ते॒ य ईं॑ वा वरे॒यात् ॥
Wessen blinde Tochter einst war? Wer, sie kennend, würde die Blinde bedenken? Welches heilige Maß würde ihn zu ihr lösen: der sie trägt oder der sie wählt?
10.27.12
किय॑ती॒ योषा॑ मर्य॒तो व॑धू॒योः परि॑प्रीता॒ पन्य॑सा॒ वार्ये॑ण ।
भ॒द्रा व॒धूर्भ॑वति॒ यत्सु॒पेशाः॑ स्व॒यं सा मि॒त्रं व॑नुते॒ जने॑ चित् ॥
Wie manche Frau, nach einem Bräutigam verlangend, vollkommen geliebt mit Reichtum und mit Wahl; die Braut wird glückverheißend, wenn sie, schön geschmückt, selbst den Freund unter den Menschen annimmt.
10.27.13
प॒त्तो ज॑गार प्र॒त्यञ्च॑मत्ति शी॒र्ष्णा शिरः॒ प्रति॑ दधौ॒ वरू॑थम् ।
आसी॑न ऊ॒र्ध्वामु॒पसि॑ क्षिणाति॒ न्य॑ङ्ङुत्ता॒नामन्वे॑ति॒ भूमि॑म् ॥
Von unten verschlingt er, nach vorn essend; mit dem Haupt setzt er das Haupt auf die Decke. Sitzend beugt er sich nach oben; er folgt der nach unten ausgebreiteten Erde.
10.27.14
बृ॒हन्न॑च्छा॒यो अ॑पला॒शो अर्वा॑ त॒स्थौ मा॒ता विषि॑तो अत्ति॒ गर्भः॑ ।
अ॒न्यस्या॑ व॒त्सं रि॑ह॒ती मि॑माय॒ कया॑ भु॒वा नि द॑धे धे॒नुरूधः॑ ॥
Das weite, schattenlose, blattlose Pferd stand; die Mutter verschlingt den umschlossenen Embryo. Das Kalb einer anderen leckend, brüllte sie; durch welche Gestalt, durch welches Dasein senkte die Kuh das Euter?
10.27.15
स॒प्त वी॒रासो॑ अध॒रादुदा॑यन्न॒ष्टोत्त॒रात्ता॒त्सम॑जग्मिर॒न्ते ।
नव॑ प॒श्चाता॑त्स्थिवि॒मन्त॑ आय॒न्दश॒ प्राक्सानु॒ वि ति॑र॒न्त्यश्नः॑ ॥
Sieben Helden kamen von unten herauf; acht kamen zusammen von oben. Neun kamen von hinten, schwitzend; zehn kamen nach vorn und trennen und spreizen den Steingrat.
10.27.16
द॒शा॒नामेकं॑ कपि॒लं स॑मा॒नं तं हि॑न्वन्ति॒ क्रत॑वे॒ पार्या॑य ।
गर्भं॑ मा॒ता सुधि॑तं व॒क्षणा॑सु॒ अवे॑नन्तं तु॒षय॑न्ती बिभर्ति ॥
Einer der zehn, fahl, ihm gleich — sie pressen ihn für das Opfer und für den Reiniger. Die Mutter, wohl gelagert, den noch ungeborenen Embryo pflegend, trägt ihn im Leib.
10.27.17
पीवा॑नं मे॒षम॑पचन्त वी॒रा न्यु॑प्ता अ॒क्षा अनु॑ दी॒व आ॑सन् ।
द्वा धनुं॑ बृह॒तीम॒प्स्व॑न्तः प॒वित्र॑वन्ता चरतः पु॒नन्ता॑ ॥
Die Helden kochten den feisten Widder; die verstreuten Achsen wiesen zum Himmel. Zwei, der große Bogen, innerhalb der Wasser, die beiden mit Sieben bewegen sich und reinigen.
10.27.18
वि क्रो॑श॒नासो॒ विष्व॑ञ्च आय॒न्पचा॑ति॒ नेमो॑ न॒हि पक्ष॑द॒र्धः ।
अ॒यं मे॑ दे॒वः स॑वि॒ता तदा॑ह॒ द्र्व॑न्न॒ इद्व॑नवत्स॒र्पिर॑न्नः ॥
Die Klagenden kamen auseinander, allumfassend; der Weise koche, oder nicht — der Koch koche. Für mich sprach der Gott Savitṛ dies: Wer die Speise des Bösen hat, diene; wer Butterspeise hat, diene.
10.27.19
अप॑श्यं॒ ग्रामं॒ वह॑मानमा॒राद॑च॒क्रया॑ स्व॒धया॒ वर्त॑मानम् ।
सिष॑क्त्य॒र्यः प्र यु॒गा जना॑नां स॒द्यः शि॒श्ना प्र॑मिना॒नो नवी॑यान् ॥
Ich sah das Dorf von ferne heranziehen, das sich ohne Räder aus eigener Kraft bewegte. Er bricht sogleich die Joche der Feinde der Völker; der jüngste Held zermalmt ihre Glieder.
10.27.20
ए॒तौ मे॒ गावौ॑ प्रम॒रस्य॑ यु॒क्तौ मो षु प्र से॑धी॒र्मुहु॒रिन्म॑मन्धि ।
आप॑श्चिदस्य॒ वि न॑श॒न्त्यर्थं॒ सूर॑श्च म॒र्क उप॑रो बभू॒वान् ॥
Dies sind meine zwei Stiere, an den mächtigen Wagen gespannt. Fahre gut voran, immer wieder, und freue dich. Die Wasser zerstören sein Ziel, indem sie es zerstreuen; er ist zum leuchtenden, fernen Gefährten der Sonne geworden.
10.27.21
अ॒यं यो वज्रः॑ पुरु॒धा विवृ॑त्तो अ॒वः सूर्य॑स्य बृह॒तः पुरी॑षात् ।
श्रव॒ इदे॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्ति॒ तद॑व्य॒थी ज॑रि॒माण॑स्तरन्ति ॥
Dieser Donnerkeil, auf vielfache Weise geschleudert, erhebt sich aus dem Schutz der Sonne und des Großen, aus dem Strom der Wolke. Dieser Ruhm gehört wahrlich ihm; nichts ist darüber hinaus; durch ihn gelangen die Alten unversehrt hinüber.
10.27.22
वृ॒क्षेवृ॑क्षे॒ निय॑ता मीमय॒द्गौस्ततो॒ वयः॒ प्र प॑तान्पूरु॒षादः॑ ।
अथे॒दं विश्वं॒ भुव॑नं भयात॒ इन्द्रा॑य सु॒न्वदृष॑ये च॒ शिक्ष॑त् ॥
An jeden Baum gebunden, brüllt die Kuh; dann mögen die menschenfressenden Vögel davonfliegen. Dann erzittere diese ganze Welt; und Indra unterweise den Somapresser und den Seher.
10.27.23
दे॒वानां॒ माने॑ प्रथ॒मा अ॑तिष्ठन्कृ॒न्तत्रा॑देषा॒मुप॑रा॒ उदा॑यन् ।
त्रय॑स्तपन्ति पृथि॒वीम॑नू॒पा द्वा बृबू॑कं वहतः॒ पुरी॑षम् ॥
In der Wohnstätte der Götter standen die Ersten; vom abgeschnittenen Stück erhoben sich die Alten unter ihnen. Drei erhitzen die wasserlose Erde; zwei tragen eine kalbähnliche Gabe.
10.27.24
सा ते॑ जी॒वातु॑रु॒त तस्य॑ विद्धि॒ मा स्मै॑ता॒दृगप॑ गूहः सम॒र्ये ।
आ॒विः स्वः॑ कृणु॒ते गूह॑ते बु॒सं स पा॒दुर॑स्य नि॒र्णिजो॒ न मु॑च्यते ॥
Das ist dein Leben, und wisse, dass es auch das seine ist; verbirg es nicht offen im Kampf. Der Fuß dessen, der das Wohlergehen zeigt, aber den Reichtum verbirgt, wird durch den Reinigungsritus befreit, wie man befreit wird.