ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.27.1
अस॒त्सु मे॑ जरितः॒ साभि॑वे॒गो यत्सु॑न्व॒ते यज॑मानाय॒ शिक्ष॑म् ।
अना॑शीर्दाम॒हम॑स्मि प्रह॒न्ता स॑त्य॒ध्वृतं॑ वृजिना॒यन्त॑मा॒भुम् ॥
ମୋ ସେହି ବେଗ ପ୍ରକୃତରେ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ନକାରୀ ଯଜମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉ। ମୁଁ ଅବଜ୍ଞାକାରୀ ଅସୁରଙ୍କ ସଂହାରକ; ସତ୍ୟବ୍ରତଧାରୀ, ବକ୍ର ଶତ୍ରୁର ବିନାଶକାରୀ।
10.27.2
यदीद॒हं यु॒धये॑ सं॒नया॑नि॒ अदे॑वयून्त॒न्वा॑ शूशु॑जानान् ।
अ॒मा ते॒ तुम्रं॑ वृष॒भं प॑चानि ती॒व्रं सु॒तं प॑ञ्चद॒शं नि षि॑ञ्चम् ॥
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯଦି ମୁଁ ସେନା ସଂଯୋଜନ କରେ, ମୋ ଶରୀରରେ ଦେବଦ୍ୱେଷୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଲାଲ ବୃଷ ରାନ୍ଧିବି; ତୀବ୍ର ପନ୍ଦରଗୁଣ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ନ କରି ଢାଳିବି।
10.27.3
नाहं तं वे॑द॒ य इति॒ ब्रवी॑ति॒ अदे॑वयून्त्स॒मर॑णे जघ॒न्वान् ।
य॒दावाख्य॑त्स॒मर॑ण॒मृघा॑व॒दादिद्ध॑ मे वृष॒भा प्र ब्रु॑वन्ति ॥
'ଏହା ଏପରି' ବୋଲି କହିବା ଲୋକକୁ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ—ଯେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ମାରିଛି। ସେ ଗର୍ଜନକାରୀ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ସେହି ଦୁଇ ବୃଷ ମୋ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
10.27.4
यदज्ञा॑तेषु वृ॒जने॒ष्वासं॒ विश्वे॑ स॒तो म॒घवा॑नो म आसन् ।
जि॒नामि॒ वेत्क्षेम॒ आ सन्त॑मा॒भुं प्र तं क्षि॑णां॒ पर्व॑ते पाद॒गृह्य॑ ॥
ମୁଁ ଅଜ୍ଞାତ ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଥିଲାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦାନଶୀଳ ଯଜମାନ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ। ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଜିତେ; ସେଠାକାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପର୍ବତରେ ପାଦ ଧରି ଫିଙ୍ଗି ନଷ୍ଟ କରେ।
10.27.5
न वा उ॒ मां वृ॒जने॑ वारयन्ते॒ न पर्व॑तासो॒ यद॒हं म॑न॒स्ये ।
मम॑ स्व॒नात्कृ॑धु॒कर्णो॑ भयात ए॒वेदनु॒ द्यून्कि॒रणः॒ समे॑जात् ॥
ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଅଟକାଇ ନ ଥାନ୍ତି, ମୁଁ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୋ ଗର୍ଜନରେ ଶୃଙ୍ଗ-କର୍ଣ୍ଣ (ମେଘ) ଭୟ ପାଉ; ଦିନ ପରେ ସେ କିରଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହିତ ଚାଲୁ।
10.27.6
दर्श॒न्न्वत्र॑ शृत॒पाँ अ॑नि॒न्द्रान्बा॑हु॒क्षदः॒ शर॑वे॒ पत्य॑मानान् ।
घृषुं॑ वा॒ ये नि॑नि॒दुः सखा॑य॒मध्यू॒ न्वे॑षु प॒वयो॑ ववृत्युः ॥
ଏଠାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ—ଅଚଳ ଦେବଦ୍ୱେଷୀ, ବାହୁଭକ୍ଷକ ଅସୁର, ବାଣ ପାଇଁ ପଡ଼ୁଥିବା, ସାହସୀ। କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସଖାକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେହି ବଜ୍ରଧାରା ଫେରିଛି।
10.27.7
अभू॒र्वौक्षी॒र्व्यु॑ आयु॑रान॒ड्दर्ष॒न्नु पूर्वो॒ अप॑रो॒ नु द॑र्षत् ।
द्वे प॒वस्ते॒ परि॒ तं न भू॑तो॒ यो अ॒स्य पा॒रे रज॑सो वि॒वेष॑ ॥
ତୁମେ ପ୍ରକଟ ହେଲ, ଜୀବନଶକ୍ତି ବିସ୍ତାର କଲ। ପୂର୍ବ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ, ଶୁଦ୍ଧକାରୀ ଦୁହେଁ ତୁମ ଚାରିପାଖେ ରହନ୍ତୁ, ଯେ ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକର ପାରିରେ ବ୍ୟାପିଛ।
10.27.8
गावो॒ यवं॒ प्रयु॑ता अ॒र्यो अ॑क्ष॒न्ता अ॑पश्यं स॒हगो॑पा॒श्चर॑न्तीः ।
हवा॒ इद॒र्यो अ॒भितः॒ समा॑य॒न्किय॑दासु॒ स्वप॑तिश्च्छन्दयाते ॥
ଶତ୍ରୁର ଯବ ଗାଈମାନେ ଖାଇଲେ, ମୁକ୍ତ ହୋଇ; ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ସହ ବୁଲୁଥିବା। ଆହ୍ୱାନଗୁଡ଼ିକ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଚାରିପାଖରୁ ଏକତ୍ର ଆସିଲା; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେଜଣଙ୍କ ସହ ଗୋପତି ଆନନ୍ଦ ପାଇବ?
10.27.9
सं यद्वयं॑ यव॒सादो॒ जना॑नाम॒हं य॒वाद॑ उ॒र्वज्रे॑ अ॒न्तः ।
अत्रा॑ यु॒क्तो॑ऽवसा॒तार॑मिच्छा॒दथो॒ अयु॑क्तं युनजद्वव॒न्वान् ॥
ଆମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଯବ ଖାଉଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଯବଭୋଜୀ, ବିଶାଳ ବଜ୍ରରେ; ଏଠାରେ ଯୁକ୍ତ ଲୋକ ଅବସାତାରକୁ ଖୋଜୁ; ତା'ପରେ ବିଜୟୀ ଅଯୁକ୍ତକୁ ଯୋଡ଼ୁ।
10.27.10
अत्रेदु॑ मे मंससे स॒त्यमु॒क्तं द्वि॒पाच्च॒ यच्चतु॑ष्पात्संसृ॒जानि॑ ।
स्त्री॒भिर्यो अत्र॒ वृष॑णं पृत॒न्यादयु॑द्धो अस्य॒ वि भ॑जानि॒ वेदः॑ ॥
ଏଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ମୋ କଥା ଚିନ୍ତା କର: ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଓ ଚାରି ଗୋଡ଼ ଥିବାକୁ ମୁଁ ଯୋଡ଼ିବି; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ବୃଷକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧ ନ କରୁଥିବାର ଧନ ମୁଁ ବାଣ୍ଟିବି।
10.27.11
यस्या॑न॒क्षा दु॑हि॒ता जात्वास॒ कस्तां वि॒द्वाँ अ॒भि म॑न्याते अ॒न्धाम् ।
क॒त॒रो मे॒निं प्रति॒ तं मु॑चाते॒ य ईं॒ वहा॑ते॒ य ईं॑ वा वरे॒यात् ॥
ଯାହାର ଅନ୍ଧ କନ୍ୟା କେବେ ଥିଲା, ଜ୍ଞାନୀ କିଏ ସେହି ଅନ୍ଧାକୁ ବିଚାର କରିବ? କେଉଁ ନିୟମ ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିବ; ଯେ ତାକୁ ବହନ କରେ, ନା ଯେ ତାକୁ ବାଛେ?
10.27.12
किय॑ती॒ योषा॑ मर्य॒तो व॑धू॒योः परि॑प्रीता॒ पन्य॑सा॒ वार्ये॑ण ।
भ॒द्रा व॒धूर्भ॑वति॒ यत्सु॒पेशाः॑ स्व॒यं सा मि॒त्रं व॑नुते॒ जने॑ चित् ॥
କେତେ ସ୍ତ୍ରୀ, ବରକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଧନ ଓ ବାଛିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରିୟା; ବଧୂ ଶୁଭ ହୁଏ, ସୁନ୍ଦର ସଜ୍ଜିତା ହୋଇ ସେ ନିଜେ ମିତ୍ରକୁ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାବେଳେ।
10.27.13
प॒त्तो ज॑गार प्र॒त्यञ्च॑मत्ति शी॒र्ष्णा शिरः॒ प्रति॑ दधौ॒ वरू॑थम् ।
आसी॑न ऊ॒र्ध्वामु॒पसि॑ क्षिणाति॒ न्य॑ङ्ङुत्ता॒नामन्वे॑ति॒ भूमि॑म् ॥
ସେ ତଳୁ ଗିଳେ, ଆଗକୁ ଖାଏ; ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡକୁ ଆବରଣ ଉପରେ ରଖେ। ବସିଥିବା ସେ ଊର୍ଧ୍ୱକୁ ନତ ହୁଏ; ତଳକୁ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
10.27.14
बृ॒हन्न॑च्छा॒यो अ॑पला॒शो अर्वा॑ त॒स्थौ मा॒ता विषि॑तो अत्ति॒ गर्भः॑ ।
अ॒न्यस्या॑ व॒त्सं रि॑ह॒ती मि॑माय॒ कया॑ भु॒वा नि द॑धे धे॒नुरूधः॑ ॥
ବିଶାଳ, ଛାୟାହୀନ, ପତ୍ରହୀନ ଘୋଡ଼ା ଠିଆ ହେଲା; ମାତା ଆବୃତ ଗର୍ଭକୁ ଖାଏ। ଅନ୍ୟର ବାଛୁରୀକୁ ଚାଟି ସେ ଡାକିଲା; କେଉଁ ରୂପରେ, କେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଗାଈ ଓଲାକୁ ତଳେ ରଖିଲା?
10.27.15
स॒प्त वी॒रासो॑ अध॒रादुदा॑यन्न॒ष्टोत्त॒रात्ता॒त्सम॑जग्मिर॒न्ते ।
नव॑ प॒श्चाता॑त्स्थिवि॒मन्त॑ आय॒न्दश॒ प्राक्सानु॒ वि ति॑र॒न्त्यश्नः॑ ॥
ସାତ ବୀର ତଳୁ ଉପରକୁ ଆସିଲେ; ଆଠ ଉପରୁ ଏକାଠି ଆସିଲେ। ନଅ ପଛରୁ ଘାମରେ ଆସିଲେ; ଦଶ ଆଗକୁ ଆସି ପଥରର ଚୂଡ଼ା ପୃଥକ କରି ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
10.27.16
द॒शा॒नामेकं॑ कपि॒लं स॑मा॒नं तं हि॑न्वन्ति॒ क्रत॑वे॒ पार्या॑य ।
गर्भं॑ मा॒ता सुधि॑तं व॒क्षणा॑सु॒ अवे॑नन्तं तु॒षय॑न्ती बिभर्ति ॥
ଦଶ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ପିଙ୍ଗଳବର୍ଣ୍ଣ, ସମାନ — ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଓ ପବିତ୍ରକାରୀ ପାଇଁ ନିଷ୍ପୀଡ଼ନ କରନ୍ତି। ମାତା ଭଲରେ ସ୍ଥିର, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନ୍ମ ନ ହୋଇଥିବା ଗର୍ଭକୁ ପେଟ ଭିତରେ ପାଳି ଧାରଣ କରେ।
10.27.17
पीवा॑नं मे॒षम॑पचन्त वी॒रा न्यु॑प्ता अ॒क्षा अनु॑ दी॒व आ॑सन् ।
द्वा धनुं॑ बृह॒तीम॒प्स्व॑न्तः प॒वित्र॑वन्ता चरतः पु॒नन्ता॑ ॥
ମୋଟା ମେଣ୍ଢାକୁ ବୀରମାନେ ରାନ୍ଧିଲେ; ପ୍ରସାରିତ ଅକ୍ଷଦଣ୍ଡ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଥିଲା। ଦୁଇ, ମହାନ ଧନୁ, ଜଳ ଭିତରେ, ଛାଣି ସହିତ ଦୁଇଜଣ ଗତି କରି ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
10.27.18
वि क्रो॑श॒नासो॒ विष्व॑ञ्च आय॒न्पचा॑ति॒ नेमो॑ न॒हि पक्ष॑द॒र्धः ।
अ॒यं मे॑ दे॒वः स॑वि॒ता तदा॑ह॒ द्र्व॑न्न॒ इद्व॑नवत्स॒र्पिर॑न्नः ॥
କାନ୍ଦୁଥିବା ସେମାନେ ପୃଥକ ହୋଇ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହୋଇ ଆସିଲେ; ଜ୍ଞାନୀ ରାନ୍ଧୁ, ନା — ରାନ୍ଧଣିଆ ରାନ୍ଧୁ। ମୋ ପାଇଁ ଦେବ ସବିତା ଏହା କହିଲେ: ଦୁଷ୍ଟର ଅନ୍ନ ଥିବା ସେବା କରୁ; ଘିଅ ଖାଦ୍ୟ ଥିବା ସେବା କରୁ।
10.27.19
अप॑श्यं॒ ग्रामं॒ वह॑मानमा॒राद॑च॒क्रया॑ स्व॒धया॒ वर्त॑मानम् ।
सिष॑क्त्य॒र्यः प्र यु॒गा जना॑नां स॒द्यः शि॒श्ना प्र॑मिना॒नो नवी॑यान् ॥
ଚକ ବିନା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଘୂରି ଘୂରି ଆସୁଥିବା ସେ ଗ୍ରାମକୁ ମୁଁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲି। ସେ ଶତ୍ରୁଜନଙ୍କ ଯୁଆଳି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଭାଙ୍ଗି ଦିଏ; ସେହି ନବୀନ ବୀର ସେମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
10.27.20
ए॒तौ मे॒ गावौ॑ प्रम॒रस्य॑ यु॒क्तौ मो षु प्र से॑धी॒र्मुहु॒रिन्म॑मन्धि ।
आप॑श्चिदस्य॒ वि न॑श॒न्त्यर्थं॒ सूर॑श्च म॒र्क उप॑रो बभू॒वान् ॥
ଏହି ମୋ ଦୁଇ ବଳଦ, ପ୍ରମରରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ଭଲ ଭାବରେ ଆଗକୁ ଯାଅ, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ। ଜଳ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପୃଥକ ପୃଥକ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜସ୍ୱୀ, ଦୂରର ସାଥୀ ମଧ୍ୟ ସେ ହୋଇଛନ୍ତି।
10.27.21
अ॒यं यो वज्रः॑ पुरु॒धा विवृ॑त्तो अ॒वः सूर्य॑स्य बृह॒तः पुरी॑षात् ।
श्रव॒ इदे॒ना प॒रो अ॒न्यद॑स्ति॒ तद॑व्य॒थी ज॑रि॒माण॑स्तरन्ति ॥
ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ଘୂରାଯାଇଥିବା ଏହି ବଜ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରୁ, ମେଘଧାରାରୁ ଉଠେ। ଏହି ଯଶ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା; ଏଥିରୁ ଅଧିକ କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅକ୍ଷତ ହୋଇ ପାର ହୁଅନ୍ତି।
10.27.22
वृ॒क्षेवृ॑क्षे॒ निय॑ता मीमय॒द्गौस्ततो॒ वयः॒ प्र प॑तान्पूरु॒षादः॑ ।
अथे॒दं विश्वं॒ भुव॑नं भयात॒ इन्द्रा॑य सु॒न्वदृष॑ये च॒ शिक्ष॑त् ॥
ପ୍ରତି ଗଛରେ ବନ୍ଧା ଗାଈ ଡାକେ; ତେବେ ନରଭକ୍ଷକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତୁ। ତେବେ ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତ ଭୟ କରୁ; ସୋମ ନିଙ୍ଗୁଡ଼ାଉଥିବା ଏବଂ ଋଷିଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।
10.27.23
दे॒वानां॒ माने॑ प्रथ॒मा अ॑तिष्ठन्कृ॒न्तत्रा॑देषा॒मुप॑रा॒ उदा॑यन् ।
त्रय॑स्तपन्ति पृथि॒वीम॑नू॒पा द्वा बृबू॑कं वहतः॒ पुरी॑षम् ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଧାମରେ ପ୍ରଥମେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ; କଟା ଅଂଶରୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ। ତିନି (ଲୋକ) ଜଳହୀନ ପୃଥିବୀକୁ ତପ୍ତ କରନ୍ତି; ଦୁଇ (ରୂପ) ବାଛୁରି ପରି (ବସ୍ତୁ) ବହନ କରନ୍ତି।
10.27.24
सा ते॑ जी॒वातु॑रु॒त तस्य॑ विद्धि॒ मा स्मै॑ता॒दृगप॑ गूहः सम॒र्ये ।
आ॒विः स्वः॑ कृणु॒ते गूह॑ते बु॒सं स पा॒दुर॑स्य नि॒र्णिजो॒ न मु॑च्यते ॥
ତାହା ତୁମ ଜୀବନ; ତାହା ତାଙ୍କ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜାଣ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଖୋଲାଖୋଲି ଏହାକୁ ଲୁଚାଅ ନାହିଁ। କଲ୍ୟାଣ ପ୍ରକାଶ କରି ଧନ ଲୁଚାଉଥିବା ଲୋକର ପାଦ ନିର୍ଣିଜ (ଶୁଦ୍ଧି)ରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରି ମୁକ୍ତ ହୁଏ।