ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.41.1
को नु वां॑ मित्रावरुणावृता॒यन्दि॒वो वा॑ म॒हः पार्थि॑वस्य वा॒ दे ।
ऋ॒तस्य॑ वा॒ सद॑सि॒ त्रासी॑थां नो यज्ञाय॒ते वा॑ पशु॒षो न वाजा॑न् ॥
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଋତର ପାଳକ, ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ, ମହାନ ପୃଥିବୀରୁ, କିମ୍ବା ଋତର ଆସନରୁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କିଏ ଆହ୍ୱାନ କରିବ? ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ, ପଶୁ ପାଇଁ, ବଳ-ଧନ ପାଇଁ ତୁମେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
5.41.2
ते नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो अर्य॒मायुरिन्द्र॑ ऋभु॒क्षा म॒रुतो॑ जुषन्त ।
नमो॑भिर्वा॒ ये दध॑ते सुवृ॒क्तिं स्तोमं॑ रु॒द्राय॑ मी॒ळ्हुषे॑ स॒जोषाः॑ ॥
ସେମାନେ ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅର୍ଯମା, ଆୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଭୁକ୍ଷା ଓ ମରୁତ୍ଗଣ ଆମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ। ନମସ୍କାର ସହିତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ଓ ଦାତା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ର ରଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସେମାନେ ଏକମନରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
5.41.3
आ वां॒ येष्ठा॑श्विना हु॒वध्यै॒ वात॑स्य॒ पत्म॒न्रथ्य॑स्य पु॒ष्टौ ।
उ॒त वा॑ दि॒वो असु॑राय॒ मन्म॒ प्रान्धां॑सीव॒ यज्य॑वे भरध्वम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦ୍ୱୟ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ପାଇଁ, ବାୟୁର ପଥରେ, ରଥର ପୋଷଣରେ, ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ର ଆଗକୁ ଆଣ; ଯଜମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେବା ପରି।
5.41.4
प्र स॒क्षणो॑ दि॒व्यः कण्व॑होता त्रि॒तो दि॒वः स॒जोषा॒ वातो॑ अ॒ग्निः ।
पू॒षा भगः॑ प्रभृ॒थे वि॒श्वभो॑जा आ॒जिं न ज॑ग्मुरा॒श्व॑श्वतमाः ॥
ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ଦିବ୍ୟ, କଣ୍ୱହୋତା, ତ୍ରିତ; ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ ସମଚିତ୍ତ ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି, ପୂଷା, ଭଗ, ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ସର୍ବଭୋଜୀ — ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଦିଗରେ ରଥ-ଦୌଡ଼ ପରି ଗଲେ, ଦ୍ରୁତଗାମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ହୋଇ।
5.41.5
प्र वो॑ र॒यिं यु॒क्ताश्वं॑ भरध्वं रा॒य एषेऽव॑से दधीत॒ धीः ।
सु॒शेव॒ एवै॑रौशि॒जस्य॒ होता॒ ये व॒ एवा॑ मरुतस्तु॒राणा॑म् ॥
ହେ ମରୁତ୍ଗଣ, ଯୋଡ଼ା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧନ ଆଗକୁ ଆଣ। ପୋଷଣ ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ତୁମ ପ୍ରତି ରଖାଯାଉ। ଦାତା ଔଶିଜର ହୋତା ପାଇଁ, ତୁମ ସହାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ — ହେ ବଳବାନ୍, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର — ହେ ମରୁତ୍ଗଣ।
5.41.6
प्र वो॑ वा॒युं र॑थ॒युजं॑ कृणुध्वं॒ प्र दे॒वं विप्रं॑ पनि॒तार॑म॒र्कैः ।
इ॒षु॒ध्यव॑ ऋत॒सापः॒ पुरं॑धी॒र्वस्वी॑र्नो॒ अत्र॒ पत्नी॒रा धि॒ये धुः॑ ॥
ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରଥ ଯୋଡ଼ୁଥିବା ବାୟୁକୁ ଆଗକୁ ଆଣ; ଦେବ, ବିପ୍ର, ସ୍ତୁତିରେ ପବିତ୍ର କରୁଥିବାଙ୍କୁ। ଶର ଧାରଣକାରୀ, ଋତର ପାଳକ, ପୁରନ୍ଧୀ, ବସୁ — ଏଠାରେ ଆମ ପତ୍ନୀମାନେ — ଆମ ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ ହେଉନ୍ତୁ।
5.41.7
उप॑ व॒ एषे॒ वन्द्ये॑भिः शू॒षैः प्र य॒ह्वी दि॒वश्चि॒तय॑द्भिर॒र्कैः ।
उ॒षासा॒नक्ता॑ वि॒दुषी॑व॒ विश्व॒मा हा॑ वहतो॒ मर्त्या॑य य॒ज्ञम् ॥
ହେ ଉଷା ଓ ରାତ୍ରି, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ସ୍ତୁତି ଓ ଜାଗରଣୀ ମନ୍ତ୍ର ସହ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସେ। ସବୁ ଜାଣିଥିବା ତୁମେ ଦୁହେଁ ମର୍ତ୍ୟ ମାନବ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
5.41.8
अ॒भि वो॑ अर्चे पो॒ष्याव॑तो॒ नॄन्वास्तो॒ष्पतिं॒ त्वष्टा॑रं॒ ररा॑णः ।
धन्या॑ स॒जोषा॑ धि॒षणा॒ नमो॑भि॒र्वन॒स्पतीँ॒रोष॑धी रा॒य एषे॑ ॥
ହେ ପୋଷଣକାରୀ ନରଗଣ, ବାସ୍ତୁର ପ୍ରଭୁ, ଦାତା ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ଧନ୍ୟ, ଏକତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା ନମସ୍କାର ସହ ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧି ଦିଗକୁ ଧନ ପାଇଁ।
5.41.9
तु॒जे न॒स्तने॒ पर्व॑ताः सन्तु॒ स्वैत॑वो॒ ये वस॑वो॒ न वी॒राः ।
प॒नि॒त आ॒प्त्यो य॑ज॒तः सदा॑ नो॒ वर्धा॑न्नः॒ शंसं॒ नर्यो॑ अ॒भिष्टौ॑ ॥
ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ପର୍ବତ ଭଲ ଚରାଘାସ ଥିବା ହେଉ; ବସୁଗଣ ପରି ବୀର। ରକ୍ଷକ, ସହାୟକ, ସଦା ପୂଜନୀୟ ଆମକୁ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମ ସ୍ତୁତିର ନେତା, ଆହ୍ୱାନରେ।
5.41.10
वृष्णो॑ अस्तोषि भू॒म्यस्य॒ गर्भं॑ त्रि॒तो नपा॑तम॒पां सु॑वृ॒क्ति ।
गृ॒णी॒ते अ॒ग्निरे॒तरी॒ न शू॒षैः शो॒चिष्के॑शो॒ नि रि॑णाति॒ वना॑ ॥
ବୃଷଭର ଗର୍ଭ, ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମିତ, ଜଳର ପୌତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ଉତ୍ତମ ବାସଥିବା ତ୍ରିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଅପର କୂଳର ଅଗ୍ନି ସ୍ତୁତିରେ ଗାଯିତ; ଶିଖାକେଶୀ ସେ ବନକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ।
5.41.11
क॒था म॒हे रु॒द्रिया॑य ब्रवाम॒ कद्रा॒ये चि॑कि॒तुषे॒ भगा॑य ।
आप॒ ओष॑धीरु॒त नो॑ऽवन्तु॒ द्यौर्वना॑ गि॒रयो॑ वृ॒क्षके॑शाः ॥
ମହାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ କିପରି କହିବା? ଧନ ପାଇଁ, ବିବେକୀ ଭଗଙ୍କୁ କେବେ? ଜଳ ଓ ଔଷଧି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଦ୍ୟୁଲୋକ, ବନ ଓ ବୃକ୍ଷକେଶ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ।
5.41.12
शृ॒णोतु॑ न ऊ॒र्जां पति॒र्गिरः॒ स नभ॒स्तरी॑याँ इषि॒रः परि॑ज्मा ।
शृ॒ण्वन्त्वापः॒ पुरो॒ न शु॒भ्राः परि॒ स्रुचो॑ बबृहा॒णस्याद्रेः॑ ॥
ଊର୍ଜାର ପତି ଆମ ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତୁ; ସେ ଆକାଶଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ, ଗତିଶୀଳ, ବ୍ୟାପକ। ଜଳ ଶୁଣନ୍ତୁ, ନଗର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଢ଼ିଥିବା ପର୍ବତର ପଥର ଚାମଚ ଚାରିପଟେ ଦୀପ୍ତ।
5.41.13
वि॒दा चि॒न्नु म॑हान्तो॒ ये व॒ एवा॒ ब्रवा॑म दस्मा॒ वार्यं॒ दधा॑नाः ।
वय॑श्च॒न सु॒भ्व॑ आव॑ यन्ति क्षु॒भा मर्त॒मनु॑यतं वध॒स्नैः ॥
ହେ ମହାନ୍ ଦାନୀମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଏକାକୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜାଣି କହିବା, ଧନ ଧାରଣକାରୀମାନେ। ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ବାୟୁମାନେ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧା ମନୁଷ୍ୟ ଆଡ଼କୁ କମ୍ପନ ଓ ଆଘାତ ସହ ଓହ୍ଲାଇ ଆସନ୍ତି।
5.41.14
आ दैव्या॑नि॒ पार्थि॑वानि॒ जन्मा॒पश्चाच्छा॒ सुम॑खाय वोचम् ।
वर्ध॑न्तां॒ द्यावो॒ गिर॑श्च॒न्द्राग्रा॑ उ॒दा व॑र्धन्ताम॒भिषा॑ता॒ अर्णाः॑ ॥
ଦୈବିକ ଓ ପାର୍ଥିବ ଜନ୍ମ ଏବଂ ଜଳ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ମୁଁ କହିବି। ଆକାଶ ବଢ଼ୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ରଭାଗ ଥିବା ସ୍ତୁତି ବଢ଼ୁ; ଜଳ ସହ ବିଜୟୀ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
5.41.15
प॒देप॑दे मे जरि॒मा नि धा॑यि॒ वरू॑त्री वा श॒क्रा या पा॒युभि॑श्च ।
सिष॑क्तु मा॒ता म॒ही र॒सा नः॒ स्मत्सू॒रिभि॑र्ऋजु॒हस्त॑ ऋजु॒वनिः॑ ॥
ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ମୋ ଜରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ସେ ରକ୍ଷାକାରିଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳିନୀ, ରକ୍ଷାସହ ଥିବା। ମାତା, ମହତୀ, ରସମୟୀ ଆମ ସହ ଲାଗି ରହୁ; ସେ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ସହ ସିଧା ହାତବିଶିଷ୍ଟା ଓ ସିଧା ପରିଚାଳନାକାରିଣୀ ହେଉ।
5.41.16
क॒था दा॑शेम॒ नम॑सा सु॒दानू॑नेव॒या म॒रुतो॒ अच्छो॑क्तौ॒ प्रश्र॑वसो म॒रुतो॒ अच्छो॑क्तौ ।
मा नोऽहि॑र्बु॒ध्न्यो॑ रि॒षे धा॑द॒स्माकं॑ भूदुपमाति॒वनिः॑ ॥
ନମସ୍କାର ସହ ଉତ୍ତମ ଦାତାମାନଙ୍କୁ କେମିତି ଦେବା? ଘୋଡ଼ା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନରେ; ପ୍ରଗତି ଦେଉଥିବା ମରୁତମାନଙ୍କୁ ସେହି ଆହ୍ୱାନରେ। ଅହି ବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି ପାଇଁ ନ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଆମର ନିକଟ ଆହୂତ ଦାତା ହେଉ।
5.41.17
इति॑ चि॒न्नु प्र॒जायै॑ पशु॒मत्यै॒ देवा॑सो॒ वन॑ते॒ मर्त्यो॑ व॒ आ दे॑वासो वनते॒ मर्त्यो॑ वः ।
अत्रा॑ शि॒वां त॒न्वो॑ धा॒सिम॒स्या ज॒रां चि॑न्मे॒ निरृ॑तिर्जग्रसीत ॥
ଏହିପରି ବର୍ତ୍ତମାନ ସନ୍ତାନ ଓ ପଶୁଧନ ପାଇଁ, ହେ ଦେବଗଣ, ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପାଉ; ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ପାଉ। ଏଠାରେ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶରୀର ଓ ଧାରଣଶକ୍ତି, ଏହାର ଜରାକୁ ମଧ୍ୟ; ନିର୍ଋତି ମୋତେ କେବେ ଗ୍ରାସ ନ କରୁ।
5.41.18
तां वो॑ देवाः सुम॒तिमू॒र्जय॑न्ती॒मिष॑मश्याम वसवः॒ शसा॒ गोः ।
सा नः॑ सु॒दानु॑र्मृ॒ळय॑न्ती दे॒वी प्रति॒ द्रव॑न्ती सुवि॒ताय॑ गम्याः ॥
ହେ ବସୁଗଣ, ଦେବଗଣ, ଗାଈର ଉପଦେଶରେ ସେହି ଉତ୍ସାହଦାୟିନୀ, ପୋଷଣଦାୟିନୀ ସୁମତି ଆମେ ପାଇବା। ସେ ଉତ୍ତମ ଦାତ୍ରୀ, ଶୁଦ୍ଧିକାରିଣୀ ଦେବୀ; ଆମ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁ ଆସି କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।
5.41.19
अ॒भि न॒ इळा॑ यू॒थस्य॑ मा॒ता स्मन्न॒दीभि॑रु॒र्वशी॑ वा गृणातु ।
उ॒र्वशी॑ वा बृहद्दि॒वा गृ॑णा॒नाभ्यू॑र्ण्वा॒ना प्र॑भृ॒थस्या॒योः ॥
ଯୂଥର ମାତା ଇଳା ନଦୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି ଆସନ୍ତୁ; ଅଥବା ଉର୍ବଶୀ ଆମର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ। ମହାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଉର୍ବଶୀ, ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ପ୍ରଧାନ ଆୟୁ ଉପରେ ନିଜର ଆବରଣ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତୁ।
5.41.20
सिष॑क्तु न ऊर्ज॒व्य॑स्य पु॒ष्टेः ॥
ସେ ଆମକୁ ବଳଦାୟକ ପୋଷଣର ଧାରାରେ ସିଞ୍ଚନ କରନ୍ତୁ।