Ṛgveda · Sūkta 5.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.41.1
को नु वां॑ मित्रावरुणावृता॒यन्दि॒वो वा॑ म॒हः पार्थि॑वस्य वा॒ दे ।
ऋ॒तस्य॑ वा॒ सद॑सि॒ त्रासी॑थां नो यज्ञाय॒ते वा॑ पशु॒षो न वाजा॑न् ॥
O Mitra und Varuṇa, Hüter der Ordnung ṛta, wer wird euch rufen vom Himmel, von der großen Erde oder vom Sitz der Ordnung, dass ihr uns schützt, den Opfernden, das Vieh oder die Schätze der Kraft?
5.41.2
ते नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो अर्य॒मायुरिन्द्र॑ ऋभु॒क्षा म॒रुतो॑ जुषन्त ।
नमो॑भिर्वा॒ ये दध॑ते सुवृ॒क्तिं स्तोमं॑ रु॒द्राय॑ मी॒ळ्हुषे॑ स॒जोषाः॑ ॥
Mögen Mitra, Varuṇa, Aryaman, Āyu, Indra, Ṛbhukṣan und die Maruts an uns Gefallen finden; mögen sie einmütig jene annehmen, die einen wohlgeformten Hymnus mit Ehrerbietungen darbringen und dem freigebigen Rudra Lob bereiten.
5.41.3
आ वां॒ येष्ठा॑श्विना हु॒वध्यै॒ वात॑स्य॒ पत्म॒न्रथ्य॑स्य पु॒ष्टौ ।
उ॒त वा॑ दि॒वो असु॑राय॒ मन्म॒ प्रान्धां॑सीव॒ यज्य॑वे भरध्वम् ॥
O Aśvins, des Opfers würdig, um euch zu rufen, auf dem Pfad des Windes, in der Nahrung des Wagens, und vom Himmel für den Herrn, bringt den Hymnus vor, wie dem Opfernden Speise gegeben wird.
5.41.4
प्र स॒क्षणो॑ दि॒व्यः कण्व॑होता त्रि॒तो दि॒वः स॒जोषा॒ वातो॑ अ॒ग्निः ।
पू॒षा भगः॑ प्रभृ॒थे वि॒श्वभो॑जा आ॒जिं न ज॑ग्मुरा॒श्व॑श्वतमाः ॥
Der Schnelle, der Göttliche, Kaṇvahotṛ, Tṛta; der Wind, einmütig vom Himmel, und Agni, Pūṣan und Bhaga, die Allesnährer bei der ersten Spende, zogen zum Wettstreit wie beim Wagenrennen, die Schnellsten unter den Schnellen.
5.41.5
प्र वो॑ र॒यिं यु॒क्ताश्वं॑ भरध्वं रा॒य एषेऽव॑से दधीत॒ धीः ।
सु॒शेव॒ एवै॑रौशि॒जस्य॒ होता॒ ये व॒ एवा॑ मरुतस्तु॒राणा॑म् ॥
O Maruts, bringt den Reichtum mit angeschirrten Rossen herbei; mögen die Gedanken auf euch gerichtet sein um Nahrung und Schutz. Für den gebenden Priester der Auśija, für eure Helfer, o Mächtige, die ihr die Euren seid, o Maruts.
5.41.6
प्र वो॑ वा॒युं र॑थ॒युजं॑ कृणुध्वं॒ प्र दे॒वं विप्रं॑ पनि॒तार॑म॒र्कैः ।
इ॒षु॒ध्यव॑ ऋत॒सापः॒ पुरं॑धी॒र्वस्वी॑र्नो॒ अत्र॒ पत्नी॒रा धि॒ये धुः॑ ॥
Bringt Vāyu hervor, den Wagenanschirrer für euch, den Gott, den Weisen, den Reiniger durch Lobpreis. Köcherträger, Hüter der Ordnung, Denkträger, Reiche, hier unsere Gattinnen — mögen sie für unser Denken gesetzt sein.
5.41.7
उप॑ व॒ एषे॒ वन्द्ये॑भिः शू॒षैः प्र य॒ह्वी दि॒वश्चि॒तय॑द्भिर॒र्कैः ।
उ॒षासा॒नक्ता॑ वि॒दुषी॑व॒ विश्व॒मा हा॑ वहतो॒ मर्त्या॑य य॒ज्ञम् ॥
Uṣas und Nacht, ich nähere mich euch mit lobenswerten Preisliedern und weckenden Hymnen. Ihr beide, die alles wisst, bringt wahrlich das Opfer hierher für den Sterblichen.
5.41.8
अ॒भि वो॑ अर्चे पो॒ष्याव॑तो॒ नॄन्वास्तो॒ष्पतिं॒ त्वष्टा॑रं॒ ररा॑णः ।
धन्या॑ स॒जोषा॑ धि॒षणा॒ नमो॑भि॒र्वन॒स्पतीँ॒रोष॑धी रा॒य एषे॑ ॥
Ich preise euch, nährende Männer, und Tvaṣṭar, Herr der Wohnstatt, den Spender. Gesegnet und vereint geht das Gebet mit Ehrerbietungen zu den Bäumen und Kräutern um des Reichtums willen.
5.41.9
तु॒जे न॒स्तने॒ पर्व॑ताः सन्तु॒ स्वैत॑वो॒ ये वस॑वो॒ न वी॒राः ।
प॒नि॒त आ॒प्त्यो य॑ज॒तः सदा॑ नो॒ वर्धा॑न्नः॒ शंसं॒ नर्यो॑ अ॒भिष्टौ॑ ॥
Für unsere Nachkommenschaft seien die Berge gute Weiden, Helden gleich den Vasu. Der Hüter, der Beschützer, stets würdig, stärke uns, der Führer unseres Lobes, im Ruf.
5.41.10
वृष्णो॑ अस्तोषि भू॒म्यस्य॒ गर्भं॑ त्रि॒तो नपा॑तम॒पां सु॑वृ॒क्ति ।
गृ॒णी॒ते अ॒ग्निरे॒तरी॒ न शू॒षैः शो॒चिष्के॑शो॒ नि रि॑णाति॒ वना॑ ॥
Ich preise den Samen des Stieres, den Erdgeborenen, den Enkel der Wasser; Tritā von guter Wohnstatt hat ihn gepriesen. Agni vom anderen Ufer wird mit Lobpreisungen besungen; flammenhaarig verzehrt er die Wälder.
5.41.11
क॒था म॒हे रु॒द्रिया॑य ब्रवाम॒ कद्रा॒ये चि॑कि॒तुषे॒ भगा॑य ।
आप॒ ओष॑धीरु॒त नो॑ऽवन्तु॒ द्यौर्वना॑ गि॒रयो॑ वृ॒क्षके॑शाः ॥
Wie sollen wir zum großen Rudra sprechen? Wann, um des Reichtums willen, zum einsichtigen Bhaga? Mögen die Wasser und Kräuter uns schützen; der Himmel, die Wälder und die Berge mit Baumhaar.
5.41.12
शृ॒णोतु॑ न ऊ॒र्जां पति॒र्गिरः॒ स नभ॒स्तरी॑याँ इषि॒रः परि॑ज्मा ।
शृ॒ण्वन्त्वापः॒ पुरो॒ न शु॒भ्राः परि॒ स्रुचो॑ बबृहा॒णस्याद्रेः॑ ॥
Der Herr der Nahrung möge unsere Lieder hören; er ist weiter als der Himmel, der Bewegende, der weit Ausschreitende. Die Wasser mögen hören, hell wie Städte, leuchtend um die Steinlöffel des gewachsenen Berges.
5.41.13
वि॒दा चि॒न्नु म॑हान्तो॒ ये व॒ एवा॒ ब्रवा॑म दस्मा॒ वार्यं॒ दधा॑नाः ।
वय॑श्च॒न सु॒भ्व॑ आव॑ यन्ति क्षु॒भा मर्त॒मनु॑यतं वध॒स्नैः ॥
Ihr großen Freigebigen, lasst uns jetzt erkennen und verkünden, wer unter euch allein ist, ihr Reichtumtragenden. Auch die schönbeschwingten Winde kommen mit Erschütterung und Schlägen auf den gebundenen Sterblichen herab.
5.41.14
आ दैव्या॑नि॒ पार्थि॑वानि॒ जन्मा॒पश्चाच्छा॒ सुम॑खाय वोचम् ।
वर्ध॑न्तां॒ द्यावो॒ गिर॑श्च॒न्द्राग्रा॑ उ॒दा व॑र्धन्ताम॒भिषा॑ता॒ अर्णाः॑ ॥
Dem Bringer guten Opfers will ich von den göttlichen und irdischen Geburten und den Wassern sprechen. Mögen die Himmel wachsen, mögen die Lieder mit leuchtenden Spitzen wachsen; mögen die siegreichen Flüsse mit dem Wasser wachsen.
5.41.15
प॒देप॑दे मे जरि॒मा नि धा॑यि॒ वरू॑त्री वा श॒क्रा या पा॒युभि॑श्च ।
सिष॑क्तु मा॒ता म॒ही र॒सा नः॒ स्मत्सू॒रिभि॑र्ऋजु॒हस्त॑ ऋजु॒वनिः॑ ॥
Bei jedem Schritt ist mein Verfall gesetzt. Möge sie, die Beschützerin, Mächtige, die mit Schutzmitteln ist, uns anhaften — die Mutter, die Große, die Saftspendende. Mögen ihre Hände gerade sein und sie gerade lenken bei den Begeisterten.
5.41.16
क॒था दा॑शेम॒ नम॑सा सु॒दानू॑नेव॒या म॒रुतो॒ अच्छो॑क्तौ॒ प्रश्र॑वसो म॒रुतो॒ अच्छो॑क्तौ ।
मा नोऽहि॑र्बु॒ध्न्यो॑ रि॒षे धा॑द॒स्माकं॑ भूदुपमाति॒वनिः॑ ॥
Wie sollen wir ehrfürchtig den guten Gebern geben? Den Maruts, die Rosse begehren, auf den Ruf; den Maruts des Fortschritts auf denselben Ruf. Möge Ahi Budhnya uns nicht dem Schaden überlassen; möge er unser nahe angerufener Geber sein.
5.41.17
इति॑ चि॒न्नु प्र॒जायै॑ पशु॒मत्यै॒ देवा॑सो॒ वन॑ते॒ मर्त्यो॑ व॒ आ दे॑वासो वनते॒ मर्त्यो॑ वः ।
अत्रा॑ शि॒वां त॒न्वो॑ धा॒सिम॒स्या ज॒रां चि॑न्मे॒ निरृ॑तिर्जग्रसीत ॥
So nun, für Nachkommenschaft und Viehreichtum, o Götter, möge der Sterbliche euch gewinnen; möge der Sterbliche euch hier gewinnen. Hier den heilbringenden Leib, die tragende Kraft und sein Alter ebenso; möge Nirṛti mich niemals verschlingen.
5.41.18
तां वो॑ देवाः सुम॒तिमू॒र्जय॑न्ती॒मिष॑मश्याम वसवः॒ शसा॒ गोः ।
सा नः॑ सु॒दानु॑र्मृ॒ळय॑न्ती दे॒वी प्रति॒ द्रव॑न्ती सुवि॒ताय॑ गम्याः ॥
Ihr Vasus, ihr Götter, durch die Belehrung der Kuh mögen wir jenes stärkende, nährende gute Denken erlangen. Möge sie, die gute Geberin, die reinigende Göttin, auf uns zueilen und zum Wohl kommen.
5.41.19
अ॒भि न॒ इळा॑ यू॒थस्य॑ मा॒ता स्मन्न॒दीभि॑रु॒र्वशी॑ वा गृणातु ।
उ॒र्वशी॑ वा बृहद्दि॒वा गृ॑णा॒नाभ्यू॑र्ण्वा॒ना प्र॑भृ॒थस्या॒योः ॥
Möge Iḷā, die Mutter der Schar, mit den Flüssen zu uns kommen; oder möge Urvaśī uns preisen. Möge Urvaśī von großem Glanz, gepriesen, ihre Hülle über den vornehmsten Āyu breiten.
5.41.20
सिष॑क्तु न ऊर्ज॒व्य॑स्य पु॒ष्टेः ॥
Möge sie uns mit dem Strom der kraftspendenden Nahrung benetzen.