Ṛgveda · Sūkta 5.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.61.1
के ष्ठा॑ नरः॒ श्रेष्ठ॑तमा॒ य एक॑एक आय॒य ।
प॒र॒मस्याः॑ परा॒वतः॑ ॥
O Männer, wer seid ihr, die Vortrefflichsten, die ihr einzeln aus der höchsten Ferne gekommen seid?
5.61.2
क्व॑ वोऽश्वाः॒ क्वा॑भीश॑वः क॒थं शे॑क क॒था य॑य ।
पृ॒ष्ठे सदो॑ न॒सोर्यमः॑ ॥
Wo sind eure Pferde, wo die Zügel? Wie konntet ihr, und wie seid ihr gefahren? Wo ist der Sitz auf dem Rücken und die Kontrolle über den Nasenriemen?
5.61.3
ज॒घने॒ चोद॑ एषां॒ वि स॒क्थानि॒ नरो॑ यमुः ।
पु॒त्र॒कृ॒थे न जन॑यः ॥
O Männer, als ihr Stachel getroffen wurde, hielten sie ihre Glieder gesondert zurück, wie Frauen beim Gebären von Söhnen.
5.61.4
परा॑ वीरास एतन॒ मर्या॑सो॒ भद्र॑जानयः ।
अ॒ग्नि॒तपो॒ यथास॑थ ॥
Zieht vor, ihr Helden; ihr Männer edler Geburt, feuerheiß, mögt ihr so sein, wie ihr seid.
5.61.5
सन॒त्साश्व्यं॑ प॒शुमु॒त गव्यं॑ श॒ताव॑यम् ।
श्या॒वाश्व॑स्तुताय॒ या दोर्वी॒रायो॑प॒बर्बृ॑हत् ॥
Möge sie Pferde, Vieh und Kühe hundertfach geben; die Gabe an den Lobsänger Śyāvāśvas möge dem Helden nahebringen.
5.61.6
उ॒त त्वा॒ स्त्री शशी॑यसी पुं॒सो भ॑वति॒ वस्य॑सी ।
अदे॑वत्रादरा॒धसः॑ ॥
Und dich, die du Frau geworden bist, macht sie begehrenswerter als einen Mann; fern vom Nicht-Gott, vom Ungebenden.
5.61.7
वि या जा॒नाति॒ जसु॑रिं॒ वि तृष्य॑न्तं॒ वि का॒मिन॑म् ।
दे॒व॒त्रा कृ॑णु॒ते मनः॑ ॥
Wer den Unruhigen, den Durstigen und den Verlangenden deutlich erkennt, wendet seinen Sinn den Göttern zu.
5.61.8
उ॒त घा॒ नेमो॒ अस्तु॑तः॒ पुमाँ॒ इति॑ ब्रुवे प॒णिः ।
स वैर॑देय॒ इत्स॒मः ॥
Und der ungepriesene Paṇi spricht: „Ich bin der wahre Mann“; er ist eben derselbe unter den Vairadeya.
5.61.9
उ॒त मे॑ऽरपद्युव॒तिर्म॑म॒न्दुषी॒ प्रति॑ श्या॒वाय॑ वर्त॒निम् ।
वि रोहि॑ता पुरुमी॒ळ्हाय॑ येमतु॒र्विप्रा॑य दी॒र्घय॑शसे ॥
Und die junge Frau, die erfreut, öffnete mir den Weg für Śyāva; die beiden roten Rösser hielten die Zügel für den vielgerufenen, begeisterten Seher von langem Ruhm.
5.61.10
यो मे॑ धेनू॒नां श॒तं वैद॑दश्वि॒र्यथा॒ दद॑त् ।
त॒र॒न्त इ॑व मं॒हना॑ ॥
Der mir hundert Kühe gab, wie der Nachkomme des Dadaśvi, gleichsam hinüberschreitend in Jubel.
5.61.11
य ईं॒ वह॑न्त आ॒शुभिः॒ पिब॑न्तो मदि॒रं मधु॑ ।
अत्र॒ श्रवां॑सि दधिरे ॥
Die es mit schnellen Rossen herbeibringen, den berauschenden süßen Soma trinkend, hier begründen sie ihren Ruhm.
5.61.12
येषां॑ श्रि॒याधि॒ रोद॑सी वि॒भ्राज॑न्ते॒ रथे॒ष्वा ।
दि॒वि रु॒क्म इ॑वो॒परि॑ ॥
Durch deren Glanz Himmel und Erde leuchten; sie funkeln auf ihren Wagen, wie ein goldener Schmuck droben am Himmel.
5.61.13
युवा॒ स मारु॑तो ग॒णस्त्वे॒षर॑थो॒ अने॑द्यः ।
शु॒भं॒यावाप्र॑तिष्कुतः ॥
Jene jugendliche Schar der Maruts, mit leuchtendem Wagen, untadelig. Sie kommen mit strahlender Pracht, von niemandem aufgehalten.
5.61.14
को वे॑द नू॒नमे॑षां॒ यत्रा॒ मद॑न्ति॒ धूत॑यः ।
ऋ॒तजा॑ता अरे॒पसः॑ ॥
Wer weiß, wo sie jetzt frohlocken? Aus dem ṛta geboren, sind sie unversehrt und unverletzt.
5.61.15
यू॒यं मर्तं॑ विपन्यवः प्रणे॒तार॑ इ॒त्था धि॒या ।
श्रोता॑रो॒ याम॑हूतिषु ॥
Ihr, o Preiswürdige, leitet so den Sterblichen mit Gedanken. Ihr seid die Hörenden bei den Anrufungen.
5.61.16
ते नो॒ वसू॑नि॒ काम्या॑ पुरुश्च॒न्द्रा रि॑शादसः ।
आ य॑ज्ञियासो ववृत्तन ॥
Mögen sie uns begehrte, reich glänzende Schätze bringen. O Feindesbezwinger, o Opferwürdige, kehrt hierher zurück.
5.61.17
ए॒तं मे॒ स्तोम॑मूर्म्ये दा॒र्भ्याय॒ परा॑ वह ।
गिरो॑ देवि र॒थीरि॑व ॥
O Ūrmyā, trage dieses mein Lied vorwärts für Dārbhya. O Göttin, führe die Rede voran wie ein Wagenlenker.
5.61.18
उ॒त मे॑ वोचता॒दिति॑ सु॒तसो॑मे॒ रथ॑वीतौ ।
न कामो॒ अप॑ वेति मे ॥
Und bei der Somapressung, unter dem Wagenschutz, möge er so für mich sprechen. Mein Verlangen wendet sich nicht von mir ab.
5.61.19
ए॒ष क्षे॑ति॒ रथ॑वीतिर्म॒घवा॒ गोम॑ती॒रनु॑ ।
पर्व॑ते॒ष्वप॑श्रितः ॥
Dieser Freigebige, dessen Wagen den Weg bahnt, zieht seinen Rindern nach und weilt gestützt auf den Bergen.