ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia
2.21.1816
अ꣢ग्ने꣣ त꣢व꣣ श्र꣢वो꣣ व꣢यो꣣ म꣡हि꣢ भ्राजन्ते अ꣣र्च꣡यो꣢ विभावसो ।
बृ꣡ह꣢द्भानो꣣ श꣡व꣢सा꣣ वा꣡ज꣢मु꣣क्थ्या꣢ꣳ३ द꣡धा꣢सि दा꣣शु꣡षे꣢ कवे ॥ १८१६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯଶ ଓ ବଳ ମହାନ; ତୁମର ଶିଖା ଜ୍ଵଳେ। ହେ ବିଭାବସୁ, ହେ ମହାଦୀପ୍ତିମାନ, ବଳରେ ତୁମେ ଦାତା ଯଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଅନ୍ନ ଦିଅ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ।
2.21.1817
पा꣣वक꣡व꣢र्चाः शु꣣क्र꣡व꣢र्चा꣣ अ꣡नू꣢नवर्चा꣣ उ꣡दि꣢यर्षि भा꣣नु꣡ना꣢ ।
पु꣣त्रो꣢ मा꣣त꣡रा꣢ वि꣣च꣢र꣣न्नु꣡पा꣢वसि पृ꣣ण꣢क्षि꣣ रो꣡द꣢सी उ꣣भे꣢ ॥ १८१७ ॥
ହେ ପବିତ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ, ଶୁକ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ତୁମେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଦିତ ହୁଅ। ଦୁଇ ମାତା (ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ)ଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ ବିଚରଣ କରି ତୁମେ ଉଭୟ ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
2.21.1818
ऊ꣡र्जो꣢ नपाज्जातवेदः सुश꣣स्ति꣢भि꣣र्म꣡न्द꣢स्व धी꣣ति꣡भि꣢र्हि꣣तः꣢ ।
त्वे꣢꣫ इषः꣣ सं꣡ द꣢धु꣣र्भू꣡रि꣢वर्षसश्चि꣣त्रो꣡त꣢यो वा꣣म꣡जा꣢ताः ॥ १८१८ ॥
ହେ ଊର୍ଜାର ପୌତ୍ର, ହେ ଜାତବେଦା, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥାପିତ। ତୁମଠାରେ ଅନେକ ରୂପବିଶିଷ୍ଟ, ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟ ଥିବା, କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଜନ୍ମିତ ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ନ ରଖିଲେ।
2.21.1819
इ꣣रज्य꣡न्न꣢ग्ने प्रथयस्व ज꣣न्तु꣡भि꣢र꣣स्मे꣡ रायो꣢꣯ अमर्त्य ।
स꣡ द꣢र्श꣣त꣢स्य꣣ व꣡पु꣢षो꣣ वि꣡ रा꣢जसि पृ꣣ण꣡क्षि꣢ दर्श꣣तं꣡ क्रतु꣢꣯म् ॥ १८१९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଇଚ୍ଛା କରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବିସ୍ତାର କର, ହେ ଅମର୍ତ୍ୟ। ସେହି ସୁନ୍ଦର ରୂପର ତେଜରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ; ସୁନ୍ଦର ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ କର।
2.21.1820
इ꣣ष्कर्त्ता꣡र꣢मध्व꣣रस्य꣣ प्र꣡चे꣢तसं꣣ क्ष꣡य꣢न्त꣣ꣳ रा꣡ध꣢सो म꣣हः꣢ ।
रा꣣तिं꣢ वा꣣म꣡स्य꣢ सु꣣भ꣡गां꣢ म꣣ही꣢꣯मिषं꣣ द꣡धा꣢सि सान꣣सि꣢ꣳ र꣣यि꣢म् ॥ १८२० ॥
ଯଜ୍ଞର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ମହାଧନର ଅଧିପତି; ତୁମ ଦାନ ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଓ ମହାନ। ତୁମେ ଅନ୍ନ ରଖୁଛ, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତବ୍ୟ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି।
2.21.1821
ऋ꣣ता꣡वा꣢नं महि꣣षं꣢ वि꣣श्व꣡द꣢र्शतम꣣ग्नि꣢ꣳ सु꣣म्ना꣡य꣢ दधिरे पु꣣रो꣡ जनाः꣢꣯ ।
श्रु꣡त्क꣢र्णꣳ स꣣प्र꣡थ꣢स्तमं त्वा गि꣣रा꣢꣫ दैव्यं꣣ मा꣡नु꣢षा यु꣣गा꣢ ॥ १८२१ ॥
ସତ୍ୟ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହାନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ କୃପା ପାଇଁ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଥାପିଲେ। ହେ ଶ୍ରବଣ-କର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ବିସ୍ତୃତ, ତୁମକୁ ବାଣୀରେ ଦୈବ ଓ ମାନବ ଯୁଗ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
2.21.1822
प्र꣡ सो अ꣢꣯ग्ने꣣ त꣢वो꣣ति꣡भिः꣢ सु꣣वि꣡रा꣢भिस्तरति꣣ वा꣡ज꣢कर्मभिः ।
य꣢स्य꣣ त्व꣡ꣳ स꣣ख्य꣡मावि꣢꣯थ ॥ १८२२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହ ବଳ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆଗକୁ ଯାଏ; ଯାହାର ସଖ୍ୟକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ ସେ।
2.21.1823
त꣡व꣢ द्र꣣प्सो꣡ नील꣢꣯वान्वा꣣श꣢ ऋ꣣त्वि꣢य꣣ इ꣡न्धा꣢नः सिष्ण꣣वा꣡ द꣢दे ।
त्वं꣢ म꣣ही꣡ना꣢मु꣣ष꣡सा꣢मसि प्रि꣣यः꣢ क्ष꣣पो꣡ वस्तु꣢꣯षु राजसि ॥ १८२३ ॥
ତୁମର ନୀଳ ବିନ୍ଦୁ ଗର୍ଜନ କରେ, ସମୟରେ ଜଳି, ଦୃଢ଼ତାରେ ଧରାଯାଏ; ତୁମେ ମହାନ ଉଷାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ; ରାତ୍ରିରେ, ଉଷାରେ ତୁମେ ଝଲସେ।
2.21.1824
त꣡मोष꣢꣯धीर्दधिरे꣣ ग꣡र्भ꣢मृ꣣त्वि꣢यं꣣ त꣡मापो꣢꣯ अ꣣ग्निं꣡ ज꣢नयन्त मा꣣त꣡रः꣢ ।
त꣡मित्स꣢꣯मा꣣नं꣢ व꣣नि꣡न꣢श्च वी꣣रु꣢धो꣣ऽन्त꣡र्व꣢तीश्च꣣ सु꣡व꣢ते च वि꣣श्व꣡हा꣢ ॥ १८२४ ॥
ତାଙ୍କୁ ଔଷଧିମାନେ ଋତୁରେ ଗର୍ଭ ପରି ଧାରଣ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଜଳମାତାମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ହିଁ ବନବୃକ୍ଷ ଓ ଲତାମାନେ, ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇ, ସର୍ବଦା ପ୍ରସବ କରନ୍ତି।
2.21.1825
अ꣣ग्नि꣡रिन्द्रा꣢꣯य पवते दि꣣वि꣢ शु꣣क्रो꣡ वि रा꣢꣯जति ।
म꣡हि꣢षीव꣣ वि꣡ जा꣢यते ॥ १८२५ ॥
ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ଝଲସେ; ମହିଷୀ ପରି ସେ ଜାତ ହୁଏ।
2.21.1826
यो꣢ जा꣣गा꣢र꣣ त꣡मृचः꣢꣯ कामयन्ते꣣ यो꣢ जा꣣गा꣢र꣣ त꣢मु꣣ सा꣡मा꣢नि यन्ति ।
यो꣢ जा꣣गा꣢र꣣ त꣢म꣣य꣡ꣳ सोम꣢꣯ आह꣣ त꣢वा꣣ह꣡म꣢स्मि स꣣ख्ये꣡ न्यो꣢काः ॥ १८२६ ॥
ଯିଏ ଜାଗ୍ରତ ରହେ ତାକୁ ଋକ୍ କାମନା କରନ୍ତି; ଯିଏ ଜାଗ୍ରତ ରହେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ସାମ ଯାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଜାଗ୍ରତ ରହେ ତାକୁ ଏହି ସୋମ କହେ: 'ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିବା ମୁଁ।'
2.21.1827
अ꣣ग्नि꣡र्जा꣢गार꣣ त꣡मृचः꣢꣯ कामयन्ते꣣ऽग्नि꣡र्जा꣢गार꣣ त꣢मु꣣ सा꣡मा꣢नि यन्ति ।
अ꣣ग्नि꣡र्जा꣢गार꣣ त꣢म꣣य꣡ꣳ सोम꣢꣯ आह꣣ त꣢वा꣣ह꣡म꣢स्मि स꣣ख्ये꣡ न्यो꣢काः ॥ १८२७ ॥
ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ; ତାକୁ ଋକ୍ କାମନା କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ; ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ସାମ ଯାଆନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ; ତାଙ୍କୁ ଏହି ସୋମ କହେ: 'ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିବା ମୁଁ।'
2.21.1828
न꣡मः꣢ स꣣खि꣡भ्यः꣢ पूर्व꣣स꣢द्भ्यो꣣ न꣡मः꣢ साकंनि꣣षे꣡भ्यः꣢ ।
यु꣣ञ्जे꣡ वाच꣢꣯ꣳ श꣣त꣡प꣢दीम् ॥ १८२८ ॥
ବନ୍ଧୁ ଓ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସହ ବସୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶତପଦୀ ବାଣୀକୁ ମୁଁ ଯୋଡ଼େ।
2.21.1829
यु꣣ञ्जे꣡ वाच꣢꣯ꣳ श꣣त꣡प꣢दीं꣣ गा꣡ये꣢ स꣣ह꣡स्र꣢वर्तनि ।
गा꣣यत्रं꣡ त्रैष्टु꣢꣯भं꣣ ज꣡ग꣢त् ॥ १८२९ ॥
ଶତପଦୀ ବାଣୀକୁ ମୁଁ ଯୋଡ଼େ, ସହସ୍ରପଥୀ ବାଣୀ ଗାଏ। ଗାୟତ୍ରୀ, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍, ଜଗତୀ ଛନ୍ଦ ଗାଏ।
2.21.1830
गा꣣य꣡त्रं त्रैष्टु꣢꣯भं꣣ ज꣢ग꣣द्वि꣡श्वा꣢ रू꣣पा꣢णि꣣ स꣡म्भृ꣢ता ।
दे꣣वा꣡ ओका꣢꣯ꣳसि चक्रि꣣रे꣢ ॥ १८३० ॥
ଗାୟତ୍ରୀ, ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍, ଜଗତୀ ଛନ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ନିଜର ବାସସ୍ଥାନ ରଚିଲେ।
2.21.1831
अ꣣ग्नि꣢उज्योति꣣र्ज्यो꣡ति꣢र꣣ग्नि꣢उन्द्रो꣣ ज्यो꣢ति꣣र्ज्यो꣢ति꣣रि꣡न्द्रः꣢ ।
सू꣢र्यो꣣ ज्यो꣢ति꣣र्ज्यो꣢तिः꣣ सू꣡र्यः꣢ ॥ १८३१ ॥
ଅଗ୍ନି ଜ୍ୟୋତି, ଜ୍ୟୋତି ହିଁ ଅଗ୍ନି; ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ୟୋତି, ଜ୍ୟୋତି ହିଁ ଇନ୍ଦ୍ର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ୟୋତି, ଜ୍ୟୋତି ହିଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
2.21.1832
पु꣡न꣢रू꣣र्जा꣡ नि व꣢꣯र्त्तस्व꣣ पु꣡न꣢रग्न इ꣣षा꣡यु꣢षा ।
पु꣡न꣢र्नः पा꣣ह्य꣡ꣳह꣢सः ॥ १८३२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳ ସହିତ ପୁଣି ଫେରି ଆସ; ଅନ୍ନ ଓ ଆୟୁଷ ସହିତ ପୁଣି ଆସ। ପୁଣି ଆମକୁ ସଙ୍କଟରୁ ରକ୍ଷା କର।
2.21.1833
स꣣ह꣢ र꣣य्या꣡ नि व꣢꣯र्त꣣स्वा꣢ग्ने꣣ पि꣡न्व꣢स्व꣣ धा꣡र꣢या ।
वि꣣श्व꣡प्स्न्या꣢ वि꣣श्व꣢त꣣स्प꣡रि꣢ ॥ १८३३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଧନ ସହିତ ଫେରି ଆସ; ଧାରାରେ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ସବୁ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ବହୁରୂପ ଧାରାରେ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କର।
2.21.1834
य꣡दि꣢न्द्रा꣣हं꣢꣫ यथा꣣ त्वमीशी꣢꣯य꣣ वस्व꣣ ए꣢क꣣ इ꣢त् ।
स्तो꣣ता꣢ मे꣣ गो꣡स꣢खा स्यात् ॥ १८३४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଯଦି ତୁମ ପରି ଏକାକୀ ଧନର ଅଧୀଶ୍ୱର ହୋଇଥାଆନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ସ୍ତୋତା ଗାଈମାନଙ୍କର ସଖା ହୁଅନ୍ତା।
2.21.1835
शि꣡क्षे꣢यमस्मै꣣ दि꣡त्से꣢यँ꣣ꣳ श꣡ची꣢पते मनी꣣षि꣡णे꣢ ।
य꣢द꣣हं꣡ गोप꣢꣯तिः꣣ स्या꣢म् ॥ १८३५ ॥
ହେ ଶଚୀପତି, ମୁଁ ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ଏହି ମନୀଷୀଙ୍କୁ ଦେବି।
2.21.1836
धे꣣नु꣡ष्ट꣢ इन्द्र सू꣣नृ꣢ता꣣ य꣡ज꣢मानाय सुन्व꣣ते꣢ ।
गा꣡मश्वं꣢꣯ पि꣣प्यु꣡षी꣢ दुहे ॥ १८३६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସତ୍ୟ ଓ ସୁଖକର ଧେନୁ ସୋମ ନିଚୋଡ଼ୁଥିବା ଯଜମାନ ପାଇଁ ଗାଈ ଓ ଅଶ୍ୱକୁ ପୁଷ୍ଟ କରି ଦୁଗ୍ଧ ଦିଏ।
2.21.1837
आ꣢पो꣣ हि꣡ ष्ठा म꣢꣯यो꣣भु꣢व꣣स्ता꣡ न꣢ ऊ꣣र्जे꣡ द꣢धातन ।
म꣣हे꣡ रणा꣢꣯य꣣ च꣡क्ष꣢से ॥ १८३७ ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ତୁମେ ସୁଖଦାୟକ; ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ନ-ବଳ, ମହା ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆମକୁ ଧାରଣ କର।
2.21.1838
यो꣡ वः꣢ शि꣣व꣡त꣢मो꣣ र꣢स꣣स्त꣡स्य꣢ भाजयते꣣ह꣡ नः꣢ ।
उ꣣शती꣡रि꣢व मा꣣त꣡रः꣢ ॥ १८३८ ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ତୁମର ଯେଉଁ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ରସ, ତାର ଭାଗ ଏଠାରେ ଆମକୁ ଦିଅ; ସ୍ନେହମୟୀ ମାତାମାନଙ୍କ ପରି।
2.21.1839
त꣢स्मा꣣ अ꣡रं꣢ गमाम वो꣣ य꣢स्य꣣ क्ष꣡या꣢य꣣ जि꣡न्व꣢थ ।
आ꣡पो꣢ ज꣣न꣡य꣢था च नः ॥ १८३९ ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ଯାହାର ନିବାସ ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ, ସେଥି ପାଇଁ ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଭଲରେ ଆସିବୁ; ଆମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।
2.21.1840
वा꣢त꣣ आ꣡ वा꣢तु बेष꣣ज꣢ꣳ श꣣म्भु꣡ म꣢यो꣣भु꣡ नो꣢ हृ꣣दे꣢ ।
प्र꣢ न꣣ आ꣡यू꣢ꣳषि तारिषत् ॥ १८४० ॥
ହେ ବାୟୁ, ଆମ ହୃଦୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖଦାୟକ ଔଷଧ ଏଠାକୁ ବହାଅ; ଆମ ଆୟୁ ବଢ଼ାଅ।
2.21.1841
उ꣣त꣡ वा꣢त पि꣣ता꣡सि꣢ न उ꣣त꣢꣫ भ्रातो꣣त꣢ नः꣣ स꣡खा꣢ ।
स꣡ नो꣢ जी꣣वा꣡त꣢वे कृधि ॥ १८४१ ॥
ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ଆମର ପିତା, ଭାଇ ଓ ସଖା; ଆମକୁ ବଞ୍ଚିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅ।
2.21.1842
य꣢द꣣दो꣡ वा꣢त ते गृ꣣हे꣢꣣ऽ.ऽमृ꣢तं꣣ नि꣡हि꣢तं꣣ गु꣡हा꣢ ।
त꣡स्य꣢ नो धेहि जी꣣व꣡से꣢ ॥ १८४२ ॥
ହେ ବାୟୁ, ତୁମ ଘରେ ଗୁହାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଯେଉଁ ଅମୃତ ଅଛି, ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତାହା ଆମକୁ ଦିଅ।
2.21.1843
अ꣣भि꣢ वा꣣जी꣢ वि꣣श्व꣡रू꣢पो ज꣣नि꣡त्र꣢ꣳ हिर꣣ण्य꣢यं꣣ बि꣢भ्र꣣द꣡त्क꣢ꣳ सुप꣣र्णः꣢ ।
सू꣡र्य꣢स्य भा꣣नु꣡मृ꣢तु꣣था꣡ वसा꣢꣯नः꣣ प꣡रि꣢ स्व꣣यं꣡ मेध꣢꣯मृ꣣ज्रो꣡ ज꣢जान ॥ १८४३ ॥
ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ସର୍ବରୂପ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ପରିଧାନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଧାରଣ କରି, ନିଜେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଳ ସୃଷ୍ଟି କଲା।
2.21.1844
अ꣣प्सु꣡ रेतः꣢꣯ शिश्रिये वि꣣श्व꣡रू꣢पं꣣ ते꣡जः꣢ पृथि꣣व्या꣢꣫मधि꣣ य꣡त्स꣢म्ब꣣भू꣡व꣢ ।
अ꣣न्त꣡रि꣢क्षे꣣ स्वं꣡ म꣢हि꣣मा꣢नं꣣ मि꣡मा꣢नः꣣ क꣡नि꣢क्रन्ति꣣ वृ꣢ष्णो꣣ अ꣡श्व꣢स्य꣣ रे꣡तः꣢ ॥ १८४४ ॥
ଜଳରେ ସର୍ବରୂପ ବୀଜ ଆଶ୍ରୟ ନିଏ; ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ତେଜ, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ନିଜ ମହିମା ମାପି, ବୃଷ-ଅଶ୍ୱର ବୀଜକୁ ଧ୍ୱନିତ କରେ।
2.21.1845
अ꣣य꣢ꣳ स꣣ह꣢स्रा꣣ प꣡रि꣢ यु꣣क्ता꣡ वसा꣢꣯नः꣣ सू꣡र्य꣢स्य भा꣣नुं꣢ य꣣ज्ञो꣡ दा꣢धार ।
स꣣हस्रदाः꣡ श꣢त꣣दा꣡ भू꣢रि꣣दा꣡वा꣢ ध꣣र्त्ता꣢ दि꣣वो꣡ भुव꣢꣯नस्य वि꣣श्प꣡तिः꣢ ॥ १८४५ ॥
ଏହି ଯଜ୍ଞ ହଜାରେ ବନ୍ଧନରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରିଧାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଧାରଣ କରେ; ସହସ୍ରଦାତା, ଶତଦାତା, ପ୍ରଚୁର ଦାନକାରୀ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ଭୁବନର ଧାରକ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ।
2.21.1846
ना꣡के꣢ सुप꣣र्ण꣢꣫मुप꣣ य꣡त्पत꣢꣯न्तꣳ हृ꣣दा꣡ वेन꣢꣯न्तो अ꣣भ्य꣡च꣢क्षत त्वा ।
हि꣡र꣢ण्यपक्षं꣣ व꣡रु꣢णस्य दू꣣तं꣢ य꣣म꣢स्य꣣ यो꣡नौ꣢ शकु꣣नं꣡ भु꣢र꣣ण्यु꣢म् ॥ १८४६ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଡୁଥିବା ତୁମକୁ ହୃଦୟରେ ଇଚ୍ଛୁକମାନେ ଦେଖିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ, ଯମଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସେହି ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀ।
2.21.1847
ऊ꣣र्ध्वो꣡ ग꣢न्ध꣣र्वो꣢꣫ अधि꣣ ना꣡के꣢ अस्थात्प्र꣣त्य꣢ङ्चि꣣त्रा꣡ बिभ्र꣢꣯द꣣स्या꣡यु꣢धानि ।
व꣡सा꣢नो꣣ अ꣡त्क꣢ꣳ सुर꣣भिं꣢ दृ꣣शे꣢ कꣳ स्वा३र्ण꣡ नाम जनत प्रि꣣या꣡णि꣢ ॥ १८४७ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉଚ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ଠିଆ ହେଲେ; ନିଜର ବିଚିତ୍ର ଆୟୁଧ ଧାରଣ କରି। ସୁଗନ୍ଧି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ସୁଖ-ଆଲୋକ ପରି ନିଜ ନାମ, ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ସେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
2.21.1848
द्र꣣प्सः꣡ स꣢मु꣣द्र꣢म꣣भि꣡ यज्जिगा꣢꣯ति꣣ प꣢श्य꣣न् गृ꣡ध्र꣢स्य꣣ च꣡क्ष꣢सा꣣ वि꣡ध꣢र्मन् ।
भा꣣नुः꣢ शु꣣क्रे꣡ण꣢ शो꣣चि꣡षा꣢ चका꣣न꣢स्तृ꣣ती꣡ये꣢ चक्रे꣣ र꣡ज꣢सि प्रि꣣या꣡णि꣢ ॥ १८४८ ॥
ସୋମବିନ୍ଦୁ ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଶକୁନର ଆଖିରେ ଦେଖି, ବିଶେଷ ଧାରଣରେ। ତେଜ ଶୁକ୍ର ଶିଖାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ତୃତୀୟ ଚକ୍ରରେ ଓ ଲୋକରେ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ପାଏ।