உபநிடதங்கள் · Bṛhadāraṇyaka 4.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 4.3.1
(ज्योतिर्ब्राह्मणम्)
जनकं ह वैदेहं याज्ञवल्क्यो जगाम ।
समेनेन वदिष्य इति ।
अथ ह यज्जनकश्च वैदेहो याज्ञवल्क्यश्चाग्निहोत्रे समूदाते ।
तस्मै ह याज्ञवल्क्यो वरं ददौ ।
स ह कामप्रश्नमेव वव्रे ।
तं हास्मै ददौ ।
तं ह सम्राडेव पूर्वः पप्रच्छ ॥ ४.३.१ ॥
ஜ்யோதிர் பிராம்மணம். யாக்ஞவல்க்யர் விதேஹ அரசன் ஜனகரிடம் சென்றார், 'இவருடன் பேசுவேன்' என்று எண்ணி. விதேஹ அரசன் ஜனகரும் யாக்ஞவல்க்யரும் அக்னிஹோத்ரத்தின்போது உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, யாக்ஞவல்க்யர் அவருக்கு ஒரு வரம் அளித்தார். அவர் ஆசை பற்றிய கேள்வியை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்தார், அது அவருக்கு அளிக்கப்பட்டது. அப்போது முதலில் அரசரே கேட்டார்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.2
याज्ञवल्क्य किंज्योतिरयं पुरुष इति ।
आदित्यज्योतिः सम्राडिति होवाच ।
आदित्येनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.२ ॥
ஜனகர் கேட்டார்: யாக்ஞவல்க்யரே, இந்தப் புருஷன் எந்த ஒளியால் ஒளிர்கிறான்? யாக்ஞவல்க்யர் கூறினார்: அரசே, ஆதித்தியனே அவனுடைய ஒளி. ஆதித்தியனின் ஒளியாலேயே இவன் அமர்ந்திருக்கிறான், சுற்றித் திரிகிறான், செயல்களைச் செய்கிறான், திரும்பி வருகிறான். ஜனகர் கூறினார்: யாக்ஞவல்க்யரே, இது அப்படியே.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.3
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
चन्द्रमा एवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
चन्द्रमसैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.३ ॥
யாஜ்ஞவல்க்கியா, சூரியன் அஸ்தமித்த பின் இந்த புருஷனுக்கு ஒளி எது? சந்திரனே இவனுக்கு ஒளியாகிறான். சந்திரனின் ஒளியாலேயே இவன் அமர்கிறான், திரிகிறான், செயல் புரிகிறான், திரும்பி வருகிறான். யாஜ்ஞவல்க்கியா, இது அப்படியே.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.4
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
अग्निरेवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
अग्निनैव ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.४ ॥
யாஜ்ஞவல்க்கியா, சூரியன் அஸ்தமித்து சந்திரனும் அஸ்தமித்த பின் இந்த புருஷனுக்கு ஒளி எது? அக்னியே இவனுக்கு ஒளியாகிறான். அக்னியின் ஒளியாலேயே இவன் அமர்கிறான், திரிகிறான், செயல் புரிகிறான், திரும்பி வருகிறான். யாஜ்ஞவல்க்கியா, இது அப்படியே.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.5
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते शान्तेऽग्नौ किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
वागेवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
वाचैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येति ।
तस्माद्वै सम्राडपि यत्र स्वः पाणिर्न विनिर्ज्ञायतेऽथ यत्र वागुच्चरत्युपैव तत्र न्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.५ ॥
யாஜ்ஞவல்க்கியா, சூரியன் அஸ்தமித்து, சந்திரன் அஸ்தமித்து, அக்னி அணைந்த பின் இந்த புருஷனுக்கு ஒளி எது? வாக்கே இவனுக்கு ஒளியாகிறது. வாக்கின் ஒளியாலேயே இவன் அமர்கிறான், திரிகிறான், செயல் புரிகிறான், திரும்பி வருகிறான். ஆகையால், அரசே, தன் கையும் தெரியாத இடத்தில் வாக்கு ஒலிக்கும்போது மனிதன் அதன் அருகே செல்கிறான். யாஜ்ஞவல்க்கியா, இது அப்படியே.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.6
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते शान्तेऽग्नौ शान्तायां वाचि किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
आत्मैवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
आत्मनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ॥ ४.३.६ ॥
யாஜ்ஞவல்க்கியா, சூரியன் அஸ்தமித்து, சந்திரன் அஸ்தமித்து, அக்னி அணைந்து, வாக்கு அடங்கிய பின் இந்த புருஷனுக்கு ஒளி எது? ஆத்மாவே இவனுக்கு ஒளியாகிறான். ஆத்மாவின் ஒளியாலேயே இவன் அமர்கிறான், திரிகிறான், செயல் புரிகிறான், திரும்பி வருகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.7
कतम आत्मेति योऽयं विज्ञानमयः प्राणेषु हृद्यन्तर्ज्योतिः पुरुषः ।
स समानः सन्नुभौ लोकावनुसंचरति ध्यायतीव लेलायतीव ।
स हि स्वप्नो भूत्वेमं लोकमतिक्रामति अद्द्. मृत्यो रूपाणि ॥ ४.३.७ ॥
"ஆத்மா எது?" என்றால், பிராணன்களின் நடுவில் இதயத்தினுள் இருக்கும் விஞ்ஞானமயமான இந்த ஒளிமிக்க புருஷனே. அவன் சமமாக இருந்துகொண்டு இரண்டு உலகங்களிலும் சஞ்சரிக்கிறான்; சிந்திப்பவன் போலவும், அசைபவன் போலவும் தோன்றுகிறான். அவனே கனவாக மாறி இந்த உலகைக் கடந்து செல்கிறான், மரணத்தின் வடிவங்களை.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.8
स वा अयं पुरुषो जायमानः शरीरमभिसम्पद्यमानः पाप्मभिः संसृज्यते ।
स उत्क्रामन्म्रियमाणः पाप्मनो विजहाति ॥ ४.३.८ ॥
இந்தப் புருஷன் பிறக்கும்போது உடலில் புகுகையில் பாவங்களுடன் சேர்க்கப்படுகிறான். அவனே இறக்கும்போது வெளியேறுகையில் பாவங்களை விட்டு விடுகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.9
तस्य वा एतस्य पुरुषस्य द्वे एव स्थाने भवतः ।
इदं च परलोकस्थानं च ।
सन्ध्यं तृतीयं स्वप्नस्थानम् ।
तस्मिन्सन्ध्ये स्थाने तिष्ठनुभे स्थाने पश्यतीदं च परलोकस्थानं च ।
अथ यथाक्रमोऽयं परलोकस्थाने भवति ।
तमाक्रममाक्रम्योभयान् पाप्मन आनन्दांश्च पश्यति ।
स यत्र प्रस्वपित्यस्य लोकस्य सर्वावतो मात्रामपादाय स्वयं विहत्य स्वयं निर्माय स्वेन भासा स्वेन ज्योतिषा प्रस्वपिति ।
अत्रायं पुरुषः स्वयंज्योतिर्भवति ॥ ४.३.९ ॥
இந்தப் புருஷனுக்கு உண்மையில் இரண்டு நிலைகளே உண்டு: இந்த உலகம், மற்றும் பரலோக நிலை. மூன்றாவது இடையிலுள்ள கனவு நிலை. அந்த இடையிலுள்ள நிலையில் நின்று அவன் இரண்டு நிலைகளையும் காண்கிறான்: இந்த உலகையும் பரலோகத்தையும். பின்பு முறைப்படி பரலோக நிலையில் அவன் நிகழ்கிறான். அந்த நிலையைக் கடந்து, பாவங்களையும் ஆனந்தங்களையும் அவன் காண்கிறான். அவன் எங்கே ஆழ்ந்து உறங்குகிறானோ, அங்கே இவ்வுலகின் முழு அளவையும் எடுத்து, தானே அதை அழித்து, தானே படைத்து, தன் சொந்த ஒளியாலும் தன் சொந்த பிரகாசத்தாலும் உறங்குகிறான். இங்கு இந்தப் புருஷன் தானே ஒளியாகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.10
न तत्र रथा न रथयोगा न पन्थानो भवन्ति ।
अथ रथान् रथयोगान् पथः सृजते ।
न तत्रानन्दा मुदः प्रमुदो भवन्ति ।
अथानन्दान्मुदः प्रमुदः सृजते ।
न तत्र वेशान्ताः पुष्करिण्यः स्रवन्त्यो भवन्ति ।
अथ वेशान्तान् पुष्करिणीः स्रवन्तीः सृजते ।
स हि कर्ता ॥ ४.३.१० ॥
அங்கே ரதங்களும் இல்லை, ரத-பூட்டிய குதிரைகளும் இல்லை, பாதைகளும் இல்லை. அப்போது அவன் ரதங்களையும், ரதக்குதிரைகளையும், பாதைகளையும் படைக்கிறான். அங்கே ஆனந்தங்களும் இல்லை, மகிழ்ச்சிகளும் இல்லை, பேரானந்தங்களும் இல்லை. அப்போது அவன் ஆனந்தங்களையும், மகிழ்ச்சிகளையும், பேரானந்தங்களையும் படைக்கிறான். அங்கே குளங்களும் இல்லை, தாமரைக் குளங்களும் இல்லை, பாயும் ஆறுகளும் இல்லை. அப்போது அவன் குளங்களையும், தாமரைக் குளங்களையும், பாயும் ஆறுகளையும் படைக்கிறான். அவனே உண்மையில் படைப்பவன்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.11
तदेते श्लोका भवन्ति
स्वप्नेन शारीरमभिप्रहत्यासुप्तः सुप्तानभिचाकशीति ।
शुक्रमादाय पुनरैति स्थानं हिरण्मयःपुरुष एकहंसः ॥ ४.३.११ ॥
அதைப் பற்றி இந்த சுலோகங்கள் உள்ளன: கனவின் மூலம் உடலை வென்று, உறங்காதவன் உறங்குபவர்களைக் காண்கிறான். ஒளியை எடுத்துக்கொண்டு அவன் மீண்டும் தன் இடத்திற்குத் திரும்புகிறான் — பொன்மயமான அந்த புருஷன், ஒரே அன்னப்பறவை.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.12
प्राणेन रक्षन्नवरं कुलायं बहिष्कुलायादमृतश्चरित्वा ।
स ईयतेऽमृतो यत्रकामं हिरण्मयः पुरुष एकहंसः ॥ ४.३.१२ ॥
பிராணனால் கீழான கூட்டை (உடலை) காத்துக்கொண்டு, கூட்டிற்கு வெளியே சஞ்சரித்து அந்த அழியாதவன் விரும்பிய இடமெல்லாம் செல்கிறான் — அழியாத பொன்மயமான அந்த புருஷன், ஒரே அன்னப்பறவை.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.13
स्वप्नान्त उच्चावचमीयमानो रूपाणि देवः कुरुते बहूनि ।
उतेव स्त्रीभिः सह मोदमानो जक्षदुतेवापि भयानि पश्यन् ॥ ४.३.१३ ॥
கனவின் முடிவில், உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் சஞ்சரிக்கும் தேவன் பல வடிவங்களை உருவாக்குகிறான் — பெண்களுடன் மகிழ்ந்து, சிரித்துக்கொண்டிருப்பது போலவும்; பயங்களையும் காண்பது போலவும்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.14
आराममस्य पश्यन्ति न तं पश्यति कश्चनेति ।
तं नायतं बोधयेदित्याहुः ।
दुर्भिषज्यं हास्मै भवति यमेष न प्रतिपद्यते ।
अथो खल्वाहुर्जागरितदेश एवास्यैस इति ।
यानि ह्येव जाग्रत्पश्यति तानि सुप्त इति ।
अत्रायं पुरुषः स्वयंज्योतिर्भवति ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षाय ब्रूहीति ॥ ४.३.१४ ॥
அவனுடைய விளையாட்டிடத்தை மக்கள் காண்கிறார்கள், ஆனால் அவனை யாரும் காண்பதில்லை — என்று சொல்லப்படுகிறது. அவனை (நீண்டு கிடப்பவனை / விழிப்பிக்கப்படாதவனை) எழுப்பக்கூடாது — என்று கூறுகிறார்கள். இவன் எவனை அடையவில்லையோ அவனுக்கு குணப்படுத்த முடியாத நோய் உண்டாகிறது. மேலும் நிச்சயமாக அவனுடைய இடம் விழிப்பு நிலையிலேயே உள்ளது என்று சொல்கிறார்கள். விழிப்பில் எதைக் காண்கிறானோ அதையே உறக்கத்தில் காண்கிறான். இங்கே இந்த புருஷன் தானாகவே ஒளிர்பவனாகிறான். ஆயிரம் (பசுக்கள்) நான் பகவானுக்குத் தருகிறேன்; இதன் பின் விடுதலைக்காக உபதேசியுங்கள்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.15
स वा एष एतस्मिन् संप्रसादे रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति स्वप्नायैव ।
स यत्तत्र किञ्चित्पश्यत्यनन्वागतस्तेन भवति ।
असङ्गो ह्ययं पुरुष इति ।
एवमेवैतत्याज्ञवल्क्य ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ॥ ४.३.१५ ॥
அவர் இந்த ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மகிழ்ந்து உலவி, புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் கண்டு, மீண்டும் வந்த வழியே, பிறந்த இடத்தை நோக்கி, கனவுக்காகவே திரும்புகிறார். அங்கே அவர் எதைக் கண்டாலும் அதனால் பற்றப்படாதவராகிறார்; ஏனெனில் இந்த புருஷன் பற்றற்றவன். யாஞ்ஞவல்க்யரே, இது அவ்வாறே. நான் பகவானுக்கு ஆயிரம் (பசுக்களை) தருகிறேன். இனி விடுதலைக்காகவே கூறுங்கள்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.16
स वा एष एतस्मिन् स्वप्ने रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति बुद्धान्तायैव ।
स यत्तत्र किञ्चित्पश्यत्यनन्वागतस्तेन भवति ।
असङ्गो ह्ययं पुरुष इति ।
एवमेवैतत्याज्ञवल्क्य ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ॥ ४.३.१६ ॥
அவர் இந்தக் கனவில் மகிழ்ந்து உலவி, புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் கண்டு, மீண்டும் வந்த வழியே, பிறந்த இடத்தை நோக்கி, விழிப்புக்காகவே திரும்புகிறார். அங்கே அவர் எதைக் கண்டாலும் அதனால் பற்றப்படாதவராகிறார்; ஏனெனில் இந்த புருஷன் பற்றற்றவன். யாஞ்ஞவல்க்யரே, இது அவ்வாறே. நான் பகவானுக்கு ஆயிரம் (பசுக்களை) தருகிறேன். இனி விடுதலைக்காகவே கூறுங்கள்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.17
स वा एष एतस्मिन् बुद्धान्ते रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति स्वप्नान्तायैव ॥ ४.३.१७ ॥
அவர் இந்த விழிப்பு நிலையில் மகிழ்ந்து உலவி, புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் கண்டு, மீண்டும் வந்த வழியே, பிறந்த இடத்தை நோக்கி, கனவின் முடிவுக்காகவே திரும்புகிறார்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.18
तद्यथा महामत्स्य उभे कूले अनुसंचरति पूर्वं चापरं च ।
एवमेवायं पुरुष एतावुभावन्तावनुसंचरति स्वप्नान्तं च बुद्धान्तं च ॥ ४.३.१८ ॥
ஒரு பெரிய மீன் இரு கரைகளுக்கிடையே, முன்னும் பின்னும், உலவுவது போல, இந்த புருஷனும் இந்த இரு எல்லைகளான கனவின் முடிவையும் விழிப்பின் முடிவையும் சுற்றி உலவுகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.19
तद्यथास्मिन्नाकाशे श्येनो वा सुपर्णो वा विपरिपत्य श्रान्तः संहत्य पक्षौ संलयायैव ध्रियते ।
एवमेवायं पुरुष एतस्मा अन्ताय धवति ।
यत्र सुप्तो न कं चन कामं कामयते न कं चन स्वप्नं पश्यति ॥ ४.३.१९ ॥
ஆகாயத்தில் பருந்தோ கருடனோ பறந்து களைத்துச் சிறகுகளை மடக்கி, தன் இருப்பிடத்தை நோக்கித் தானாகவே இறங்குவது போல, இந்த மனிதனும் அந்த இலக்கை நோக்கி விரைகிறான். அங்கே உறங்கும் அவன் எந்த ஆசையையும் விரும்புவதில்லை, எந்தக் கனவையும் காண்பதில்லை.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.20
ता वा अस्यैता हिता नाम नाड्यो यथा केशः सहस्रधा भिन्नस्तावताणिम्ना तिष्ठन्ति ।
शुक्लस्य नीलस्य पिङ्गलस्य हरितस्य लोहितस्य पूर्णाः ।
अथ यत्रैनं घ्नन्तीव जिनन्तीव हस्तीव विच्छाययति गर्तमिव पतति ।
यदेव जाग्रद्भयं पश्यति तदत्राविद्यया मन्यते ।
अथ यत्र देव इव राजेवाहमेवेदं सर्वोऽस्मीति मन्यते ।
सोऽस्य परमो लोकः ॥ ४.३.२० ॥
அவனுடைய இந்த நாடிகள் 'ஹிதா' எனப்படுகின்றன; முடியைப் போல ஆயிரம் பகுதிகளாகப் பிளந்து அவ்வளவு நுண்மையாக நிற்கின்றன. அவை வெண்மை, நீலம், பிங்கலம், பச்சை, சிவப்பு நிறங்களால் நிரம்பியவை. அவனை யாரோ அடிப்பது போலவும், வெல்வது போலவும், யானை மிதிப்பது போலவும், ஒளி இழக்கச் செய்வது போலவும், குழியில் விழுவது போலவும் தோன்றும் போது, விழித்திருக்கும்போது கண்ட அச்சத்தை அவன் அறியாமையால் இங்கே நினைக்கிறான். பின்னர் தேவனைப் போல், அரசனைப் போல், 'நானே இவை அனைத்துமாக இருக்கிறேன்' என்று நினைக்கும்போது அதுவே அவனுடைய உயர்ந்த உலகம்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.21
तद्वा अस्यैतदतिच्छन्दोऽपहतपाप्माभयं रूपम् ।
तद्यथा प्रियया स्त्रिया संपरिष्वक्तो न बाह्यं किं चन वेद नान्तरम् ।
एवमेवायं पुरुषः प्राज्ञेनात्मना संपरिष्वक्तो न बाह्यं किं चन वेद नान्तरम् ।
तद्वा अस्यैतदाप्तकाममात्मकाममकामं रूपं शोकान्तरम् ॥ ४.३.२१ ॥
அவனுடைய இந்த வடிவம் சந்தஸ்களைக் கடந்தது, பாவமற்றது, அபயமானது. அன்பான மனைவியால் இறுகத் தழுவப்பட்ட மனிதன் வெளியில் உள்ள எதையும் அறியாதது போலவும், உள்ளே உள்ள எதையும் அறியாதது போலவும், பிராஜ்ஞமான ஆத்மாவால் தழுவப்பட்ட இந்த மனிதனும் வெளியில் உள்ள எதையும், உள்ளே உள்ள எதையும் அறிவதில்லை. அவனுடைய இந்த வடிவம் நிறைவேறிய விருப்பம், ஆத்ம விருப்பம், விருப்பமற்றது; துயரைக் கடந்தது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.22
अत्र पितापिता भवति मातामाता लोका अलोका देवा अदेवा वेदा अवेदाः ।
अत्र स्तेनोऽस्तेनो भवति भ्रूणहाभ्रूणहा चाण्ड्यालोऽचण्ड्यालः पौल्कसोऽपौल्कसः श्रमणोऽश्रमणस्तापसोऽतापसः ।
अनन्वागतं पुण्येनानन्वागतं पापेन ।
तीर्णो हि तदा सर्वाञ्शोकान् हृदयस्य भवति ॥ ४.३.२२ ॥
இங்கே (அந்நிலையில்) தந்தை தந்தையற்றவர் ஆகிறார், தாய் தாயற்றவர் ஆகிறாள், உலகங்கள் உலகற்றவை ஆகின்றன, தேவர்கள் தேவரற்றவர்கள் ஆகின்றனர், வேதங்கள் வேதமற்றவை ஆகின்றன. இங்கே திருடன் திருடனல்லாதவன் ஆகிறான், கருக்கொலை செய்பவன் கருக்கொலை செய்யாதவன் ஆகிறான், சண்டாளன் சண்டாளனல்லாதவன் ஆகிறான், பௌல்கஸ் பௌல்கஸல்லாதவன் ஆகிறான், சிரமணன் சிரமணனல்லாதவன் ஆகிறான், தாபசன் தாபசனல்லாதவன் ஆகிறான். அவன் புண்ணியத்தால் பற்றப்படுவதில்லை, பாவத்தாலும் பற்றப்படுவதில்லை; ஏனெனில் அப்போது இதயத்தின் எல்லாத் துயரங்களையும் அவன் கடந்துவிடுகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.23
यद्वै तन्न पश्यति पश्यन् वै तन्न पश्यति ।
न हि द्रष्टुर्दृष्टेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वान् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यत्पश्येत् ॥ ४.३.२३ ॥
அது எதையும் பார்க்காதபோது, பார்க்கும்போதும் அது உண்மையில் எதையும் பார்ப்பதில்லை. பார்ப்பவனின் பார்வை ஒருபோதும் அழிவதில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதைத் தவிர வேறொரு பொருள் இல்லை, அதை அது பார்க்கக்கூடியது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.24
यद्वै तन्न जिघ्रति जिघ्रन् वै तन्न जिघ्रति ।
न हि घ्रातुर्घ्रातेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यज्जिघ्रेत् ॥ ४.३.२४ ॥
அது எதையும் முகராதபோது, முகர்ந்தாலும் அது உண்மையில் எதையும் முகர்வதில்லை. முகர்பவனின் முகரும் திறன் ஒருபோதும் அழிவதில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதைத் தவிர வேறொரு பொருள் இல்லை, அதை அது முகரக்கூடியது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.25
यद्वै तन्न रसयति रसयन् वै तन्न रसयति ।
न हि रसयितू रसयतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्रसयेत् ॥ ४.३.२५ ॥
அது எதையும் சுவைக்காதபோது, சுவைத்தாலும் அது உண்மையில் எதையும் சுவைப்பதில்லை. சுவைப்பவனின் சுவைக்கும் திறன் ஒருபோதும் அழிவதில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதைத் தவிர வேறொரு பொருள் இல்லை, அதை அது சுவைக்கக்கூடியது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.26
यद्वै तन्न वदति वदन् वै तन्न वदति ।
न हि वक्तुर्वक्तेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्वदेत् ॥ ४.३.२६ ॥
அது எதையும் பேசாதபோது, பேசினாலும் அது உண்மையில் எதையும் பேசுவதில்லை. பேசுபவனின் பேச்சுத் திறன் ஒருபோதும் அழிவதில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதைத் தவிர வேறொரு பொருள் இல்லை, அதை அது பேசக்கூடியது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.27
यद्वै तन्न शृणोति शृण्वन् वै तन्न शृणोति ।
न हि श्रोतुः श्रुतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यच्छृणुयात् ॥ ४.३.२७ ॥
அதை எவன் கேட்பதில்லையோ, கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதும் அவன் உண்மையில் அதைக் கேட்பதில்லை. கேட்பவனின் கேட்டலுக்கு அழிவில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதிலிருந்து வேறான இரண்டாவது ஒன்று இல்லை, அதை அவன் கேட்க இயலும்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.28
यद्वै तन्न मनुते मन्वानो वै तन्न मनुते ।
न हि मन्तुर्मतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यन्मन्वीत ॥ ४.३.२८ ॥
எதை அவன் சிந்திப்பதில்லையோ, சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும்போதும் அவன் உண்மையில் அதைச் சிந்திப்பதில்லை. சிந்தனையாளனின் சிந்தனைக்கு அழிவில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதிலிருந்து வேறான இரண்டாவது ஒன்று இல்லை, அதை அவன் சிந்திக்க இயலும்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.29
यद्वै तन्न स्पृशति स्पृशन् वै तन्न स्पृशति ।
न हि स्प्रष्टुः स्पृष्टेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यत्स्पृशेत् ॥ ४.३.२९ ॥
எதை அவன் தொடுவதில்லையோ, தொட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதும் அவன் உண்மையில் அதைத் தொடுவதில்லை. தொடுபவனின் தொடுதலுக்கு அழிவில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதிலிருந்து வேறான இரண்டாவது ஒன்று இல்லை, அதை அவன் தொட இயலும்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.30
यद्वै तन्न विजानाति विजानन् वै तन्न विजानाति ।
न हि विज्ञातुर्विज्ञातेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्विजानीयात् ॥ ४.३.३० ॥
எதை அவன் அறிவதில்லையோ, அறிந்துகொண்டிருக்கும்போதும் அவன் உண்மையில் அதை அறிவதில்லை. அறிபவனின் அறிவுக்கு அழிவில்லை, ஏனெனில் அது அழியாதது. ஆனால் அதிலிருந்து வேறான இரண்டாவது ஒன்று இல்லை, அதை அவன் அறிய இயலும்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.31
यत्र वा अन्यदिव स्यात्तत्रान्योऽन्यत्पश्येदन्योऽन्यज्जिघ्रेदन्योऽन्यद्रसयेदन्योऽन्यद्वदेदन्योऽन्यच्छृणुयादन्योऽन्यन्मन्वीतान्योऽन्यत्स्पृशेदन्योऽन्यद्विजानीयात् ॥ ४.३.३१ ॥
ஒன்று வேறொன்றாக இருக்கும் இடத்தில், ஒருவர் மற்றவரைக் காண்பார், ஒருவர் மற்றவரை முகர்வார், ஒருவர் மற்றவரின் சுவையை அறிவார், ஒருவர் மற்றவரிடம் பேசுவார், ஒருவர் மற்றவரைக் கேட்பார், ஒருவர் மற்றவரை நினைப்பார், ஒருவர் மற்றவரைத் தொடுவார், ஒருவர் மற்றவரை அறிவார்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.32
सलिल एको द्रष्टाद्वैतो भवति ।
एष ब्रह्मलोकः सम्राट् ।
इति हैनमनुशशास याज्ञवल्क्यः ।
एषास्य परमा गतिः ।
एषास्य परमा संपत् ।
एषोऽस्य परमो लोकः ।
एषोऽस्य परम आनन्दः ।
एतस्यैवानन्दस्यान्यानि भूतानि मात्रामुपजीवन्ति ॥ ४.३.३२ ॥
நீரில் ஒன்றான, காண்பவன் அத்வைதனாகிறான். இதுவே பிரம்மலோகம், அரசே. என்று யாஜ்ஞவல்க்யர் அவனுக்கு உபதேசித்தார். இதுவே அவனுடைய மிக உயர்ந்த கதி, இதுவே அவனுடைய மிக உயர்ந்த செல்வம், இதுவே அவனுடைய மிக உயர்ந்த உலகம், இதுவே அவனுடைய மிக உயர்ந்த ஆனந்தம். இந்த ஆனந்தத்தின் ஒரு அளவைச் சார்ந்தே பிற உயிர்கள் வாழ்கின்றன.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.33
स यो मनूष्याणां राद्धः समृद्धो भवत्यन्येषामधिपतिः सर्वैर्मानुष्यकैर्भोगैः सम्पन्नतमः स मनुष्याणां परम आनन्दः ।
अथ ये शतं मनुष्याणामानन्दाः स एकः पितॄणां जितलोकानामानन्दः ।
अथ ये शतं पितॄणां जितलोकानामानन्दाः स एको गन्धर्वलोक आनन्दः ।
अथ ये शतं गन्धर्वलोक आनन्दाः स एकः कर्मदेवानामानन्दो ये कर्मणा देवत्वमभिसम्पद्यन्ते ।
अथ ये शतं कर्मदेवानामानन्दाः स एक आजानदेवानामानन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथ ये शतमाजानदेवानामानन्दाः स एकः प्रजापतिलोक आनन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथ ये शतं प्रजापतिलोक आनन्दाः स एको ब्रह्मलोक आनन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथैष एव परम आनन्दः ।
एष ब्रह्मलोकः सम्राट् ।
इति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ।
अत्र ह याज्ञवल्क्यो बिभयां चकार मेधावी राजा सर्वेभ्यो मान्तेभ्य उदरौत्सीदिति ॥ ४.३.३३ ॥
மனிதர்களில் செல்வம் நிறைந்தவனாகவும் வளம் பெற்றவனாகவும் ஆகி, பிறருக்கு அதிபதியாகி, மனித இன்பங்கள் அனைத்திலும் மிகச் செழிப்புடையவனாக இருப்பவன் மனிதர்களின் மிக உயர்ந்த ஆனந்தம். மனிதர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, வென்ற உலகங்களையுடைய பிதுர்களின் ஒரு ஆனந்தம். பிதுர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, கந்தர்வ உலகின் ஒரு ஆனந்தம். கந்தர்வ உலகின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, செயலால் தேவத்துவம் அடையும் கர்ம தேவர்களின் ஒரு ஆனந்தம். கர்ம தேவர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, பிறவியிலேயே தேவர்களான ஆஜான தேவர்களின் ஒரு ஆனந்தம். வேதம் கற்ற, பாவமற்ற, ஆசையற்றவனின் ... ஆஜான தேவர்களின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, பிரஜாபதி உலகின் ஒரு ஆனந்தம். பிரஜாபதி உலகின் நூறு ஆனந்தங்கள் என்பவை, பிரம்மலோகத்தின் ஒரு ஆனந்தம். இதுவே மிக உயர்ந்த ஆனந்தம். இதுவே பிரம்மலோகம், அரசே என்று யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார். நான் பகவானுக்கு ஆயிரம் தருவேன். இதற்கு அப்பால் விடுதலைக்காகவே சொல்லுங்கள் என்றான். இங்கே யாஜ்ஞவல்க்யர் அஞ்சினார். அறிவுடைய அரசன் எல்லா அறிஞர்களையும் விஞ்சினான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.34
स वा एष एतस्मिन् स्वप्नान्ते रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति बुद्धान्तायैव ॥ ४.३.३४ ॥
அவனே, இந்தக் கனவின் முடிவில் மகிழ்ந்து, திரிந்து, புண்ணியத்தையும் பாவத்தையும் கண்டு, மீண்டும் அதே வழியில் அந்த யோனியை நோக்கி விரைகிறான், விழிப்பின் முடிவுவரையே.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.35
तद्यथानः सुसमाहितमुत्सर्जं यायादेवमेवायं शारीर आत्मा प्राज्ञेनात्मनान्वारूढ उत्सर्जं याति ।
यत्रैतदूर्ध्वोच्छ्वासी भवति ॥ ४.३.३५ ॥
ஒருவன் நன்கு ஒருமுகப்பட்டு புறப்படுவது போலவே, இந்த உடலுடைய ஆத்மா அறிவுள்ள ஆத்மாவால் ஏற்றப்பட்டு புறப்படுகிறான்; அங்கே இது மேல்நோக்கிய மூச்சுடையதாகிறது.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.36
स यत्रायमणिमानं न्येति जरया वोपतपता वाणिमानं निगच्छति ।
तद्यथाम्रं वोदुम्बरं वा पिप्पलं वा बन्धनात्प्रमुच्यते ।
एवमेवायं पुरुष एभ्योऽङ्गेभ्यः संप्रमुच्य पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति प्राणायैव ॥ ४.३.३६ ॥
அவன் முதுமையாலோ அல்லது காய்ச்சலின் வெப்பத்தாலோ சூக்ஷ்மத்தை அடையும் போது அணிமையை அடைகிறான். மாம்பழமோ அத்திப்பழமோ அரசமரப் பழமோ தன் காம்பிலிருந்து விடுபடுவது போல, இந்த புருஷன் இந்த அங்கங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு, மீண்டும் அதே வழியில், பிறப்பிடமான இடத்தை நோக்கி, பிராணனை நோக்கியே ஓடுகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.37
तद्यथा राजानमायन्तमुग्राः प्रत्येनसः सूतग्रामण्योऽन्नैः पानैरवसथैः प्रतिकल्पन्तेऽयमायात्ययमागच्छतीति ।
एवं हैवंविदं सर्वाणि भूतानि प्रतिकल्पन्त इदं ब्रह्मायातीदमागच्छतीति ॥ ४.३.३७ ॥
அரசன் வரும்போது கடுமையான அதிகாரிகளும், தேரோட்டிகளும், கிராமத் தலைவர்களும் உணவு, பானம், தங்குமிடம் ஆகியவற்றுடன் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள் — 'இதோ இவன் வருகிறான், இதோ இவன் வருகிறான்' என்று. அதுபோலவே இவ்வாறு அறிந்தவனுக்கு எல்லா உயிர்களும் ஏற்பாடு செய்கின்றன — 'இதோ பிரம்மம் வருகிறது, இங்கே வருகிறது' என்று.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.38
तद्यथा राजानं प्रयियासन्तमुग्राः प्रत्येनसः सूतग्रामण्योऽभिसमायन्ति ।
एवमेवेममात्मानमन्तकाले सर्वे प्राणा अभिसमायन्ति ।
यत्रैतदूर्ध्वोच्छ्वासी भवति ॥ ४.३.३८ ॥
அரசன் புறப்படும்போது கடுமையான அதிகாரிகளும், தேரோட்டிகளும், கிராமத் தலைவர்களும் அவனைச் சுற்றி வந்து கூடுவது போல, மரணக்காலத்தில் இந்த ஆத்மாவைச் சுற்றி எல்லா பிராணன்களும் கூடுகின்றன; அங்கே இது மேல்நோக்கிய மூச்சுடையதாகிறது.