Upaniṣads · Bṛhadāraṇyaka 4.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 4.3.1
(ज्योतिर्ब्राह्मणम्)
जनकं ह वैदेहं याज्ञवल्क्यो जगाम ।
समेनेन वदिष्य इति ।
अथ ह यज्जनकश्च वैदेहो याज्ञवल्क्यश्चाग्निहोत्रे समूदाते ।
तस्मै ह याज्ञवल्क्यो वरं ददौ ।
स ह कामप्रश्नमेव वव्रे ।
तं हास्मै ददौ ।
तं ह सम्राडेव पूर्वः पप्रच्छ ॥ ४.३.१ ॥
O capítulo sobre a luz. Yājñavalkya foi até Janaka, o rei de Videha, pensando: «Falarei com ele». Quando Janaka, rei de Videha, e Yājñavalkya conversavam na oferenda do fogo, Yājñavalkya concedeu-lhe um dom. Ele escolheu apenas uma pergunta sobre o desejo, e ela lhe foi dada. Então o soberano mesmo perguntou primeiro.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.2
याज्ञवल्क्य किंज्योतिरयं पुरुष इति ।
आदित्यज्योतिः सम्राडिति होवाच ।
आदित्येनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.२ ॥
Janaka perguntou: «Yājñavalkya, por qual luz esta pessoa existe?». Yājñavalkya disse: «O sol é a sua luz, ó rei. Pela luz deste sol ele se senta, se move, realiza seu trabalho e retorna». Janaka disse: «Yājñavalkya, é assim mesmo».
Bṛhadāraṇyaka 4.3.3
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
चन्द्रमा एवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
चन्द्रमसैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.३ ॥
Yājñavalkya, quando o sol se põe, qual é a luz desta pessoa? A lua torna-se sua luz. Somente pela luz da lua ele se senta, se move, realiza seu trabalho e retorna. Assim é, Yājñavalkya.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.4
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
अग्निरेवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
अग्निनैव ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.४ ॥
Yājñavalkya, quando o sol se põe e a lua se põe, qual é a luz desta pessoa? O fogo torna-se sua luz. Somente pela luz do fogo ele se senta, se move, realiza seu trabalho e retorna. Assim é, Yājñavalkya.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.5
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते शान्तेऽग्नौ किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
वागेवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
वाचैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येति ।
तस्माद्वै सम्राडपि यत्र स्वः पाणिर्न विनिर्ज्ञायतेऽथ यत्र वागुच्चरत्युपैव तत्र न्येतीति ।
एवमेवैतद्याज्ञवल्क्य ॥ ४.३.५ ॥
Yājñavalkya, quando o sol se põe, a lua se põe e o fogo se apaga, qual é a luz desta pessoa? A fala torna-se sua luz. Somente pela luz da fala ele se senta, se move, realiza seu trabalho e retorna. Por isso, soberano, onde nem a própria mão se distingue, quando a fala é proferida, o homem vai em direção a ela. Assim é, Yājñavalkya.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.6
अस्तमित आदित्ये याज्ञवल्क्य चन्द्रमस्यस्तमिते शान्तेऽग्नौ शान्तायां वाचि किंज्योतिरेवायं पुरुष इति ।
आत्मैवास्य ज्योतिर्भवतीति ।
आत्मनैवायं ज्योतिषास्ते पल्ययते कर्म कुरुते विपल्येतीति ॥ ४.३.६ ॥
Yājñavalkya, quando o sol se põe, a lua se põe, o fogo se apaga e a fala se cala, qual é a luz desta pessoa? O eu (ātman) torna-se sua luz. Somente pela luz do eu ele se senta, se move, realiza seu trabalho e retorna.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.7
कतम आत्मेति योऽयं विज्ञानमयः प्राणेषु हृद्यन्तर्ज्योतिः पुरुषः ।
स समानः सन्नुभौ लोकावनुसंचरति ध्यायतीव लेलायतीव ।
स हि स्वप्नो भूत्वेमं लोकमतिक्रामति अद्द्. मृत्यो रूपाणि ॥ ४.३.७ ॥
"O que é o ātman?" É esta pessoa feita de consciência, a luz interior no coração entre os prāṇas. Permanecendo a mesma, move-se pelos dois mundos, parecendo pensar e agitar-se. Tornando-se sonho, ultrapassa este mundo e as formas da morte.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.8
स वा अयं पुरुषो जायमानः शरीरमभिसम्पद्यमानः पाप्मभिः संसृज्यते ।
स उत्क्रामन्म्रियमाणः पाप्मनो विजहाति ॥ ४.३.८ ॥
Esta pessoa, ao nascer e entrar num corpo, une-se aos males. E ao partir na morte, abandona os males.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.9
तस्य वा एतस्य पुरुषस्य द्वे एव स्थाने भवतः ।
इदं च परलोकस्थानं च ।
सन्ध्यं तृतीयं स्वप्नस्थानम् ।
तस्मिन्सन्ध्ये स्थाने तिष्ठनुभे स्थाने पश्यतीदं च परलोकस्थानं च ।
अथ यथाक्रमोऽयं परलोकस्थाने भवति ।
तमाक्रममाक्रम्योभयान् पाप्मन आनन्दांश्च पश्यति ।
स यत्र प्रस्वपित्यस्य लोकस्य सर्वावतो मात्रामपादाय स्वयं विहत्य स्वयं निर्माय स्वेन भासा स्वेन ज्योतिषा प्रस्वपिति ।
अत्रायं पुरुषः स्वयंज्योतिर्भवति ॥ ४.३.९ ॥
Esta pessoa tem, na verdade, apenas dois estados: este mundo e o estado do outro mundo. Um terceiro, o estado intermediário, é o estado de sonho. Permanecendo nesse estado intermediário, ela vê os dois estados: este mundo e o outro mundo. Depois, em ordem, isso acontece no estado do outro mundo. Tendo atravessado essa transição, ela vê tanto os males quanto as alegrias. Onde dorme profundamente, tomando toda a medida deste mundo, destruindo-o por si mesma e criando-o por si mesma, dorme com sua própria luz, com seu próprio brilho. Aqui esta pessoa se torna autoluminosa.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.10
न तत्र रथा न रथयोगा न पन्थानो भवन्ति ।
अथ रथान् रथयोगान् पथः सृजते ।
न तत्रानन्दा मुदः प्रमुदो भवन्ति ।
अथानन्दान्मुदः प्रमुदः सृजते ।
न तत्र वेशान्ताः पुष्करिण्यः स्रवन्त्यो भवन्ति ।
अथ वेशान्तान् पुष्करिणीः स्रवन्तीः सृजते ।
स हि कर्ता ॥ ४.३.१० ॥
Não há carros ali, nem parelhas de carros, nem caminhos. Então ele cria carros, parelhas de carros e caminhos. Não há alegrias ali, nem deleites, nem grandes deleites. Então ele cria alegrias, deleites e grandes deleites. Não há tanques ali, nem tanques de lótus, nem correntes que fluem. Então ele cria tanques, tanques de lótus e correntes que fluem. Pois ele é, de fato, o criador.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.11
तदेते श्लोका भवन्ति
स्वप्नेन शारीरमभिप्रहत्यासुप्तः सुप्तानभिचाकशीति ।
शुक्रमादाय पुनरैति स्थानं हिरण्मयःपुरुष एकहंसः ॥ ४.३.११ ॥
Sobre isso há estes versos: tendo subjugado o corpo pelo sonho, aquele que não dorme observa os que dormem. Tomando sua luz, ele retorna novamente ao seu lugar — aquele puruṣa dourado, o único cisne.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.12
प्राणेन रक्षन्नवरं कुलायं बहिष्कुलायादमृतश्चरित्वा ।
स ईयतेऽमृतो यत्रकामं हिरण्मयः पुरुष एकहंसः ॥ ४.३.१२ ॥
Protegendo com o prāṇa o ninho inferior (o corpo), movendo-se para fora do ninho, aquele imortal vai para onde deseja — aquele puruṣa dourado e imortal, o único cisne.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.13
स्वप्नान्त उच्चावचमीयमानो रूपाणि देवः कुरुते बहूनि ।
उतेव स्त्रीभिः सह मोदमानो जक्षदुतेवापि भयानि पश्यन् ॥ ४.३.१३ ॥
No final do sonho, movendo-se no alto e no baixo, o deus cria muitas formas — como se se alegrasse com mulheres, rindo, e como se visse também coisas assustadoras.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.14
आराममस्य पश्यन्ति न तं पश्यति कश्चनेति ।
तं नायतं बोधयेदित्याहुः ।
दुर्भिषज्यं हास्मै भवति यमेष न प्रतिपद्यते ।
अथो खल्वाहुर्जागरितदेश एवास्यैस इति ।
यानि ह्येव जाग्रत्पश्यति तानि सुप्त इति ।
अत्रायं पुरुषः स्वयंज्योतिर्भवति ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षाय ब्रूहीति ॥ ४.३.१४ ॥
Veem-se seu campo de jogo, mas ninguém o vê — assim se diz. Dizem que não se deve despertar aquele que jaz estendido. Para aquele que ele não alcança, há uma doença incurável. E dizem, de fato, que seu lugar está somente no estado de vigília. O que se vê na vigília, isso se vê no sono. Aqui esta pessoa se torna autoluminosa. Dou ao venerável mil (vacas); agora ensina para a libertação.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.15
स वा एष एतस्मिन् संप्रसादे रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति स्वप्नायैव ।
स यत्तत्र किञ्चित्पश्यत्यनन्वागतस्तेन भवति ।
असङ्गो ह्ययं पुरुष इति ।
एवमेवैतत्याज्ञवल्क्य ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ॥ ४.३.१५ ॥
Tendo se deleitado e vagado naquele sono profundo, tendo visto mérito e demérito, ele retorna novamente, pelo mesmo caminho, ao lugar de origem, somente para sonhar. Ali, o que quer que veja, não se apega a isso, pois esta pessoa é desapegada (asaṅga). Yājñavalkya, assim é de fato. Dou ao venerável mil (vacas). Agora fala apenas para a libertação (vimokṣa).
Bṛhadāraṇyaka 4.3.16
स वा एष एतस्मिन् स्वप्ने रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति बुद्धान्तायैव ।
स यत्तत्र किञ्चित्पश्यत्यनन्वागतस्तेन भवति ।
असङ्गो ह्ययं पुरुष इति ।
एवमेवैतत्याज्ञवल्क्य ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ॥ ४.३.१६ ॥
Tendo se deleitado e vagado naquele sonho, tendo visto mérito e demérito, ele retorna novamente, pelo mesmo caminho, ao lugar de origem, somente para despertar. Ali, o que quer que veja, não se apega a isso, pois esta pessoa é desapegada (asaṅga). Yājñavalkya, assim é de fato. Dou ao venerável mil (vacas). Agora fala apenas para a libertação (vimokṣa).
Bṛhadāraṇyaka 4.3.17
स वा एष एतस्मिन् बुद्धान्ते रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति स्वप्नान्तायैव ॥ ४.३.१७ ॥
Tendo se deleitado e vagado naquele estado de vigília, tendo visto mérito e demérito, ele retorna novamente, pelo mesmo caminho, ao lugar de origem, somente para o fim do sonho.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.18
तद्यथा महामत्स्य उभे कूले अनुसंचरति पूर्वं चापरं च ।
एवमेवायं पुरुष एतावुभावन्तावनुसंचरति स्वप्नान्तं च बुद्धान्तं च ॥ ४.३.१८ ॥
Assim como um grande peixe se move ao longo das duas margens, a anterior e a posterior, assim esta pessoa se move entre estes dois extremos, o fim do sonho e o fim da vigília.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.19
तद्यथास्मिन्नाकाशे श्येनो वा सुपर्णो वा विपरिपत्य श्रान्तः संहत्य पक्षौ संलयायैव ध्रियते ।
एवमेवायं पुरुष एतस्मा अन्ताय धवति ।
यत्र सुप्तो न कं चन कामं कामयते न कं चन स्वप्नं पश्यति ॥ ४.३.१९ ॥
Assim como um falcão ou uma águia, após voar pelo céu e cansar-se, dobra as asas e desce ao seu lugar de repouso, assim esta pessoa corre para aquele fim, onde, adormecida, não deseja nenhum desejo nem vê nenhum sonho.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.20
ता वा अस्यैता हिता नाम नाड्यो यथा केशः सहस्रधा भिन्नस्तावताणिम्ना तिष्ठन्ति ।
शुक्लस्य नीलस्य पिङ्गलस्य हरितस्य लोहितस्य पूर्णाः ।
अथ यत्रैनं घ्नन्तीव जिनन्तीव हस्तीव विच्छाययति गर्तमिव पतति ।
यदेव जाग्रद्भयं पश्यति तदत्राविद्यया मन्यते ।
अथ यत्र देव इव राजेवाहमेवेदं सर्वोऽस्मीति मन्यते ।
सोऽस्य परमो लोकः ॥ ४.३.२० ॥
Esses canais chamados hitā, divididos em mil partes como um fio de cabelo, permanecem ali igualmente sutis; estão cheios de branco, azul-escuro, castanho, verde e vermelho. Quando lhe parece que alguém o golpeia, o vence, um elefante o pisoteia, ele perde o brilho, cai num poço, então o medo que vê na vigília ele o toma aqui por ignorância. E quando pensa, como um deus ou um rei, «eu sou tudo isto», esse é o seu mundo supremo.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.21
तद्वा अस्यैतदतिच्छन्दोऽपहतपाप्माभयं रूपम् ।
तद्यथा प्रियया स्त्रिया संपरिष्वक्तो न बाह्यं किं चन वेद नान्तरम् ।
एवमेवायं पुरुषः प्राज्ञेनात्मना संपरिष्वक्तो न बाह्यं किं चन वेद नान्तरम् ।
तद्वा अस्यैतदाप्तकाममात्मकाममकामं रूपं शोकान्तरम् ॥ ४.३.२१ ॥
Esta é a sua forma além de todo metro, livre do mal, sem medo. Assim como um homem abraçado estreitamente por uma mulher amada não sabe nada do que está fora nem do que está dentro, assim esta pessoa, abraçada pelo ser feito de consciência, não sabe nada do que está fora nem do que está dentro. Esta é a sua forma, cujos desejos estão realizados, cujo desejo é o ser, sem desejo, além da dor.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.22
अत्र पितापिता भवति मातामाता लोका अलोका देवा अदेवा वेदा अवेदाः ।
अत्र स्तेनोऽस्तेनो भवति भ्रूणहाभ्रूणहा चाण्ड्यालोऽचण्ड्यालः पौल्कसोऽपौल्कसः श्रमणोऽश्रमणस्तापसोऽतापसः ।
अनन्वागतं पुण्येनानन्वागतं पापेन ।
तीर्णो हि तदा सर्वाञ्शोकान् हृदयस्य भवति ॥ ४.३.२२ ॥
Aqui, naquele estado, um pai deixa de ser pai, uma mãe deixa de ser mãe, os mundos deixam de ser mundos, os deuses deixam de ser deuses, os Vedas deixam de ser Vedas. Aqui um ladrão deixa de ser ladrão, um matador de embriões deixa de sê-lo, um chandala deixa de ser chandala, um paulkasa deixa de sê-lo, um asceta deixa de ser asceta, um penitente deixa de ser penitente. Não o segue o mérito, nem o segue o mal; pois então atravessou todas as dores do coração.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.23
यद्वै तन्न पश्यति पश्यन् वै तन्न पश्यति ।
न हि द्रष्टुर्दृष्टेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वान् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यत्पश्येत् ॥ ४.३.२३ ॥
Quando não vê nada, então, vendo, na verdade não vê. Pois a visão do vidente nunca se destrói, porque é imperecível. Mas não há uma segunda coisa, separada dele, que ele possa ver.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.24
यद्वै तन्न जिघ्रति जिघ्रन् वै तन्न जिघ्रति ।
न हि घ्रातुर्घ्रातेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यज्जिघ्रेत् ॥ ४.३.२४ ॥
Quando não cheira nada, então, cheirando, na verdade não cheira. Pois a capacidade de cheirar do que cheira nunca se destrói, porque é imperecível. Mas não há uma segunda coisa, separada dele, que ele possa cheirar.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.25
यद्वै तन्न रसयति रसयन् वै तन्न रसयति ।
न हि रसयितू रसयतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्रसयेत् ॥ ४.३.२५ ॥
Quando não saboreia nada, então, saboreando, na verdade não saboreia. Pois a capacidade de saborear do que saboreia nunca se destrói, porque é imperecível. Mas não há uma segunda coisa, separada dele, que ele possa saborear.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.26
यद्वै तन्न वदति वदन् वै तन्न वदति ।
न हि वक्तुर्वक्तेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्वदेत् ॥ ४.३.२६ ॥
Quando não diz nada, então, falando, na verdade não fala. Pois a capacidade de falar do que fala nunca se destrói, porque é imperecível. Mas não há uma segunda coisa, separada dele, que ele possa dizer.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.27
यद्वै तन्न शृणोति शृण्वन् वै तन्न शृणोति ।
न हि श्रोतुः श्रुतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यच्छृणुयात् ॥ ४.३.२७ ॥
Aquilo que não se ouve, embora se esteja ouvindo, na verdade não se ouve. Pois o ouvir do ouvinte não se perde, por ser indestrutível (avināśitva). Mas não há um segundo, separado disso, que ele pudesse ouvir.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.28
यद्वै तन्न मनुते मन्वानो वै तन्न मनुते ।
न हि मन्तुर्मतेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यन्मन्वीत ॥ ४.३.२८ ॥
Aquilo que não se pensa, embora se esteja pensando, na verdade não se pensa. Pois o pensar do pensador não se perde, por ser indestrutível (avināśitva). Mas não há um segundo, separado disso, que ele pudesse pensar.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.29
यद्वै तन्न स्पृशति स्पृशन् वै तन्न स्पृशति ।
न हि स्प्रष्टुः स्पृष्टेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यत्स्पृशेत् ॥ ४.३.२९ ॥
Aquilo que não se toca, embora se esteja tocando, na verdade não se toca. Pois o tocar do que toca não se perde, por ser indestrutível (avināśitva). Mas não há um segundo, separado disso, que ele pudesse tocar.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.30
यद्वै तन्न विजानाति विजानन् वै तन्न विजानाति ।
न हि विज्ञातुर्विज्ञातेर्विपरिलोपो विद्यतेऽविनाशित्वात् ।
न तु तद्द्वितीयमस्ति ततोऽन्यद्विभक्तं यद्विजानीयात् ॥ ४.३.३० ॥
Aquilo que não se conhece, embora se esteja conhecendo, na verdade não se conhece. Pois o conhecer do conhecedor não se perde, por ser indestrutível (avināśitva). Mas não há um segundo, separado disso, que ele pudesse conhecer.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.31
यत्र वा अन्यदिव स्यात्तत्रान्योऽन्यत्पश्येदन्योऽन्यज्जिघ्रेदन्योऽन्यद्रसयेदन्योऽन्यद्वदेदन्योऽन्यच्छृणुयादन्योऽन्यन्मन्वीतान्योऽन्यत्स्पृशेदन्योऽन्यद्विजानीयात् ॥ ४.३.३१ ॥
Onde há, por assim dizer, um outro, um vê outro, cheira outro, saboreia outro, fala com outro, ouve outro, pensa em outro, toca outro e conhece outro.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.32
सलिल एको द्रष्टाद्वैतो भवति ।
एष ब्रह्मलोकः सम्राट् ।
इति हैनमनुशशास याज्ञवल्क्यः ।
एषास्य परमा गतिः ।
एषास्य परमा संपत् ।
एषोऽस्य परमो लोकः ।
एषोऽस्य परम आनन्दः ।
एतस्यैवानन्दस्यान्यानि भूतानि मात्रामुपजीवन्ति ॥ ४.३.३२ ॥
Na água, o vidente que é um torna-se não dual. Este é o mundo de Brahman, ó rei soberano. Assim Yājñavalkya o instruiu. Esta é a sua meta suprema, esta é a sua suprema realização, este é o seu mundo supremo, esta é a sua bem-aventurança suprema. Sobre uma única medida desta mesma bem-aventurança vivem outros seres.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.33
स यो मनूष्याणां राद्धः समृद्धो भवत्यन्येषामधिपतिः सर्वैर्मानुष्यकैर्भोगैः सम्पन्नतमः स मनुष्याणां परम आनन्दः ।
अथ ये शतं मनुष्याणामानन्दाः स एकः पितॄणां जितलोकानामानन्दः ।
अथ ये शतं पितॄणां जितलोकानामानन्दाः स एको गन्धर्वलोक आनन्दः ।
अथ ये शतं गन्धर्वलोक आनन्दाः स एकः कर्मदेवानामानन्दो ये कर्मणा देवत्वमभिसम्पद्यन्ते ।
अथ ये शतं कर्मदेवानामानन्दाः स एक आजानदेवानामानन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथ ये शतमाजानदेवानामानन्दाः स एकः प्रजापतिलोक आनन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथ ये शतं प्रजापतिलोक आनन्दाः स एको ब्रह्मलोक आनन्दः ।
यश्च श्रोत्रियोऽवृजिनोऽकामहतः ।
अथैष एव परम आनन्दः ।
एष ब्रह्मलोकः सम्राट् ।
इति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामि ।
अत ऊर्ध्वं विमोक्षायैव ब्रूहीति ।
अत्र ह याज्ञवल्क्यो बिभयां चकार मेधावी राजा सर्वेभ्यो मान्तेभ्य उदरौत्सीदिति ॥ ४.३.३३ ॥
Aquele que se torna próspero e florescente entre os homens, senhor de outros, o mais plenamente dotado de todos os prazeres humanos, esse é a bem-aventurança suprema dos homens. Cem bem-aventuranças humanas são uma bem-aventurança dos pais que conquistaram mundos. Cem bem-aventuranças dos pais são uma bem-aventurança do mundo dos gandharvas. Cem bem-aventuranças do mundo dos gandharvas são uma bem-aventurança dos deuses por obras, que alcançam a divindade pela ação. Cem bem-aventuranças dos deuses por obras são uma bem-aventurança dos deuses de nascença. Aquele que é versado no Veda, sem pecado e livre do desejo ... cem bem-aventuranças dos deuses de nascença são uma bem-aventurança do mundo de Prajāpati. Cem bem-aventuranças do mundo de Prajāpati são uma bem-aventurança do mundo de Brahman. Esta é de fato a bem-aventurança suprema. Este é o mundo de Brahman, ó rei soberano, assim disse Yājñavalkya. Darei ao venerável mil. Agora, além disto, fale apenas para a libertação. Aqui Yājñavalkya ficou com medo; o rei sábio superou todos os eruditos.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.34
स वा एष एतस्मिन् स्वप्नान्ते रत्वा चरित्वा दृष्ट्वैव पुण्यं च पापं च पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति बुद्धान्तायैव ॥ ४.३.३४ ॥
Ele, de fato, tendo se deleitado e vagado no fim deste sonho, tendo visto o mérito e o demérito, corre de volta da mesma maneira para aquele útero, apenas até o fim da vigília.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.35
तद्यथानः सुसमाहितमुत्सर्जं यायादेवमेवायं शारीर आत्मा प्राज्ञेनात्मनान्वारूढ उत्सर्जं याति ।
यत्रैतदूर्ध्वोच्छ्वासी भवति ॥ ४.३.३५ ॥
Assim como um homem, plenamente recolhido, se vai, assim este ātman encarnado, levado pelo ātman sábio, parte; então seu sopro torna-se ascendente.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.36
स यत्रायमणिमानं न्येति जरया वोपतपता वाणिमानं निगच्छति ।
तद्यथाम्रं वोदुम्बरं वा पिप्पलं वा बन्धनात्प्रमुच्यते ।
एवमेवायं पुरुष एभ्योऽङ्गेभ्यः संप्रमुच्य पुनः प्रतिन्यायं प्रतियोन्याद्रवति प्राणायैव ॥ ४.३.३६ ॥
Quando atinge a sutileza, pela velhice ou pelo calor da febre, atinge a sutileza. Assim como uma manga, um figo ou um fruto do pipal se desprende do seu pedúnculo, assim esta pessoa, totalmente libertada destes membros, corre de novo pelo mesmo caminho em direção ao lugar de origem, em direção ao prāṇa.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.37
तद्यथा राजानमायन्तमुग्राः प्रत्येनसः सूतग्रामण्योऽन्नैः पानैरवसथैः प्रतिकल्पन्तेऽयमायात्ययमागच्छतीति ।
एवं हैवंविदं सर्वाणि भूतानि प्रतिकल्पन्त इदं ब्रह्मायातीदमागच्छतीति ॥ ४.३.३७ ॥
Assim como oficiais severos, cocheiros e chefes de aldeia preparam comida, bebida e alojamento para um rei que se aproxima, dizendo 'Ele vem, ele chega', assim para quem sabe deste modo todos os seres se preparam, dizendo: 'Brahman vem, brahman chega aqui'.
Bṛhadāraṇyaka 4.3.38
तद्यथा राजानं प्रयियासन्तमुग्राः प्रत्येनसः सूतग्रामण्योऽभिसमायन्ति ।
एवमेवेममात्मानमन्तकाले सर्वे प्राणा अभिसमायन्ति ।
यत्रैतदूर्ध्वोच्छ्वासी भवति ॥ ४.३.३८ ॥
Assim como oficiais severos, cocheiros e chefes de aldeia se reúnem em torno de um rei prestes a partir, assim no momento da morte todos os prāṇas se reúnem em torno deste ātman; então seu sopro torna-se ascendente.