Upaniṣads · Śvetāśvatara 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 4.1
य एकोऽवर्णो बहुधा शक्तियोगाद्वर्णाननेकान्निहितार्थो दधाति ।
विचैति चान्ते विश्वमादौ च देवः स नो बुद्ध्या शुभया संयुनक्तु ॥ ४.१ ॥
Él, que es uno y sin color, produce muchos colores de muchas maneras mediante la unión de su poder, para fines ocultos, y al principio y al final recoge el universo en sí mismo: que ese dios nos una con buen entendimiento (buddhi).
Śvetāśvatara 4.2
तदेवाग्निस्तदादित्यस्तद्वायुस्तदु चन्द्रमाः ।
तदेव शुक्रं तद्ब्रह्म तदापस्तत्प्रजापतिः ॥ ४.२ ॥
Eso es ciertamente el fuego, eso es el sol, eso es el viento, y eso es la luna. Eso es lo brillante (śukra), eso es el brahman, esas son las aguas, ese es Prajāpati, señor de las criaturas.
Śvetāśvatara 4.3
त्वं स्त्री पुमानसि त्वं कुमार उत वा कुमारी ।
त्वं जीर्णो दण्डेन वञ्चसि त्वं जातो भवसि विश्वतोमुखः ॥ ४.३ ॥
Tú eres mujer, tú eres varón; tú eres el joven, o tú eres la doncella. Tú, anciano, avanzas tambaleándote con un bastón; tú naces y te haces aquel cuyo rostro está en todas partes.
Śvetāśvatara 4.4
नीलः पतङ्गो हरितो लोहिताक्षस्तडिद्गर्भ ऋतवः समुद्राः ।
अनादिमत्त्वं विभुत्वेन वर्तसे यतो जातानि भुवनानि विश्वा ॥ ४.४ ॥
Azul oscuro, semejante a un pájaro, verde, de ojos rojos; con el relámpago en su seno; las estaciones y los océanos — tú no tienes principio, y permaneces por tu omnipresencia, de quien han nacido todos los mundos.
Śvetāśvatara 4.5
अजामेकां लोहितशुक्लकृष्णां बह्वीः प्रजाः सृजमानां सरूपाः ।
अजो ह्येको जुषमाणोऽनुशेते जहात्येनां भुक्तभोगामजोऽन्यः ॥ ४.५ ॥
A la no nacida, única, roja, blanca y negra, que crea muchas criaturas semejantes a ella: un no nacido yace junto a ella, disfrutándola; otro no nacido la abandona cuando ya ha gozado de ella.
Śvetāśvatara 4.6
द्वा सुपर्णा सयुजा सखाया समानं वृक्षं परिषस्वजाते ।
तयोरन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्त्यनश्नन्नन्योऽभिचाकशीति ॥ ४.६ ॥
Dos pájaros de hermosas alas, unidos como compañeros, abrazan el mismo árbol. De ellos, uno come el dulce fruto del pippala; el otro, sin comer, solo observa.
Śvetāśvatara 4.7
समाने वृक्षे पुरुषो निमग्नोऽनीशया शोचति मुह्यमानः ।
जुष्टं यदा पश्यत्यन्यमीशमस्य महिमानमिति वीतशोकः ॥ ४.७ ॥
Una persona hundida en el mismo árbol se lamenta, engañada por su propia impotencia. Cuando ve al Señor amado, otro, y su grandeza, se libra del dolor.
Śvetāśvatara 4.8
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन्यस्मिन्देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तं न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्त इमे समासते ॥ ४.८ ॥
Los versos descansan en ese supremo imperecedero, en el éter, sobre el cual se sientan todos los dioses. ¿Qué hará el verso con quien no lo conoce? Aquellos que lo conocen permanecen aquí juntos.
Śvetāśvatara 4.9
छन्दांसि यज्ञाः क्रतवो व्रतानि भूतं भव्यं यच्च वेदा वदन्ति ।
अस्मान्मायी सृजते विश्वमेतत्तस्मिंश्चान्यो मायया सन्निरुद्धः ॥ ४.९ ॥
Los metros, los sacrificios, los ritos y votos, lo pasado y lo futuro, y cuanto declaran los Vedas: de esto crea el poseedor de la māyā todo este universo. Y en Él otro permanece confinado por la māyā.
Śvetāśvatara 4.10
मायां तु प्रकृतिं विद्यान्मायिनं च महेश्वरम् ।
तस्यवयवभूतैस्तु व्याप्तं सर्वमिदं जगत् ॥ ४.१० ॥
Debe conocerse la māyā como prakṛti, y al poseedor de la māyā como el gran Señor. Por sus partes, que son sus miembros, todo este mundo está penetrado.
Śvetāśvatara 4.11
यो योनिं योनिमधितिष्ठत्येको यस्मिन्निदं सं च विचैति सर्वम् ।
तमीशानं वरदं देवमीड्यं निचाय्येमां शान्तिमत्यन्तमेति ॥ ४.११ ॥
Aquel que, uno solo, preside sobre cada matriz de origen, en quien todo esto se reúne y retorna; habiendo conocido a ese Señor, dador de dones, dios digno de alabanza, se alcanza esta paz suprema.
Śvetāśvatara 4.12
यो देवानां प्रभवश्चोद्भवश्च विश्वाधिपो रुद्रो महर्षिः ।
हिरण्यगर्भं पश्यत जायमानं स नो बुद्ध्या शुभया संयुनक्तु ॥ ४.१२ ॥
Aquel que es el origen y el surgimiento de los dioses, señor de todo, Rudra, gran vidente. Contemplad a Hiraṇyagarbha naciendo; que él nos una con un entendimiento auspicioso.
Śvetāśvatara 4.13
यो देवानामधिपो यस्मिन्ल्लोका अधिश्रिताः ।
य ईशेऽस्य द्विपदश्चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ ४.१३ ॥
Señor de los dioses, en quien descansan los mundos, que gobierna a los seres bípedos y cuadrúpedos: ¿a qué dios ofreceremos homenaje con la oblación?
Śvetāśvatara 4.14
सूक्ष्मातिसूक्ष्मं कलिलस्य मध्ये विश्वस्य स्रष्टारमनेकरूपम् ।
विश्वस्यैकं परिवेष्टितारं ज्ञात्वा शिवं शान्तिमत्यन्तमेति ॥ ४.१४ ॥
Más sutil que lo más sutil, morando en medio de la masa primordial, creador del universo de muchas formas, único que envuelve al universo: habiendo conocido a ese Śiva auspicioso, se alcanza la paz suprema.
Śvetāśvatara 4.15
स एव काले भुवनस्य गोप्ता विश्वाधिपः सर्वभूतेषु गूढः ।
यस्मिन्युक्ता ब्रह्मर्षयो देवताश्च तमेवं ज्ञात्वा मृत्युपाशांश्छिनत्ति ॥ ४.१५ ॥
Él, a su debido tiempo, es el protector del mundo, el señor de todo, oculto en todos los seres. En él están unidos los brahmarṣis y los dioses. Quien lo conoce así corta los lazos de la muerte.
Śvetāśvatara 4.16
घृतात्परं मण्डमिवातिसूक्ष्मं ज्ञात्वा शिवं सर्वभूतेषु गूढम् ।
विश्वस्यैकं परिवेष्टितारं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः ॥ ४.१६ ॥
Más sutil que la esencia de la mantequilla, el auspicioso oculto en todos los seres: conociéndolo, y conociendo al único dios que envuelve el universo, el hombre es liberado de todas las ataduras.
Śvetāśvatara 4.17
एष देवो विश्वकर्मा महात्मा सदा जनानां हृदये सन्निविष्टः ।
हृदा मनीषा मनसाभिक्लृप्तो य एतद् विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ४.१७ ॥
Este dios, creador de todo, el gran ātman, siempre asentado en el corazón de las personas, es aprehendido por el corazón, por el pensamiento y por la mente. Quienes esto conocen se vuelven inmortales.
Śvetāśvatara 4.18
यदाऽतमस्तन्न दिवा न रात्रिर्न सन्नचासच्छिव एव केवलः ।
तदक्षरं तत्सवितुर्वरेण्यं प्रज्ञा च तस्मात्प्रसृता पुराणी ॥ ४.१८ ॥
Cuando no había oscuridad, ni día ni noche, ni ser ni no-ser, solo existía el auspicioso. Aquel imperecedero es la luz adorable de Savitṛ, y de él ha fluido la sabiduría antigua.
Śvetāśvatara 4.19
नैनमूर्ध्वं न तिर्यञ्चं न मध्ये न परिजग्रभत् ।
न तस्य प्रतिमा अस्ति यस्य नाम महद्यशः ॥ ४.१९ ॥
Nadie lo ha aprehendido desde arriba, ni de través, ni desde el centro. Aquel cuyo nombre es gran gloria no tiene imagen.
Śvetāśvatara 4.20
न संदृशे तिष्ठति रूपमस्य न चक्षुषा पश्यति कश्चनैनम् ।
हृदा हृदिस्थं मनसा य एनमेवं विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ४.२० ॥
Su forma no permanece al alcance de la vista; nadie lo ve con el ojo. Quienes lo conocen así, con el corazón y la mente, morando en el corazón, se vuelven inmortales.
Śvetāśvatara 4.21
अजात इत्येवं कश्चिद्भीरुः प्रपद्यते ।
रुद्र यत्ते दक्षिणं मुखं तेन मां पाहि नित्यम् ॥ ४.२१ ॥
Así, quien teme se refugia diciendo: 'Tú no has nacido.' Oh Rudra, con aquel rostro tuyo que es el derecho, protégeme siempre.
Śvetāśvatara 4.22
मा नस्तोके तनये मा न आयुषि मा नो गोषु मा न अश्वेषु रीरिषः ।
वीरान् मा नो रुद्र भामितोऽवधीर्हविष्मन्तः सदामित्त्वा हवामहे ॥ ४.२२ ॥
Oh Rudra, no dañes a nuestros hijos ni a nuestros nietos, no dañes nuestra vida, nuestro ganado ni nuestros caballos. No mates en tu ira a nuestros hombres valientes. Nosotros, que ofrecemos oblaciones, siempre te invocamos.