ഉപനിഷത്തുകൾ · Śvetāśvatara 4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 4.1
य एकोऽवर्णो बहुधा शक्तियोगाद्वर्णाननेकान्निहितार्थो दधाति ।
विचैति चान्ते विश्वमादौ च देवः स नो बुद्ध्या शुभया संयुनक्तु ॥ ४.१ ॥
ഏകനും വർണരഹിതനുമായവൻ തന്റെ ശക്തിയോഗത്താൽ പല വിധത്തിൽ, മറഞ്ഞ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളോടെ അനേകം വർണങ്ങളെ ധരിക്കുന്നു; ആദിയിലും അന്ത്യത്തിലും ലോകത്തെ സംഹരിക്കുന്നു. ആ ദേവൻ നമ്മെ ശുഭബുദ്ധിയോടെ യോജിപ്പിക്കട്ടെ.
Śvetāśvatara 4.2
तदेवाग्निस्तदादित्यस्तद्वायुस्तदु चन्द्रमाः ।
तदेव शुक्रं तद्ब्रह्म तदापस्तत्प्रजापतिः ॥ ४.२ ॥
അതുതന്നെ അഗ്നി, അതുതന്നെ ആദിത്യൻ, അതുതന്നെ വായു, അതുതന്നെ ചന്ദ്രൻ. അതുതന്നെ ശുക്രൻ, അതുതന്നെ ബ്രഹ്മം, അതുതന്നെ ജലം, അതുതന്നെ പ്രജാപതി.
Śvetāśvatara 4.3
त्वं स्त्री पुमानसि त्वं कुमार उत वा कुमारी ।
त्वं जीर्णो दण्डेन वञ्चसि त्वं जातो भवसि विश्वतोमुखः ॥ ४.३ ॥
നീയാണ് സ്ത്രീ, നീയാണ് പുരുഷൻ; നീയാണ് കുമാരൻ, അല്ലെങ്കിൽ നീയാണ് കുമാരി. നീയാണ് വാർദ്ധക്യത്താൽ വടി ഊന്നി ആടിയുലയുന്നത്; നീയാണ് ജനിച്ച് സർവ്വമുഖനായിത്തീരുന്നത്.
Śvetāśvatara 4.4
नीलः पतङ्गो हरितो लोहिताक्षस्तडिद्गर्भ ऋतवः समुद्राः ।
अनादिमत्त्वं विभुत्वेन वर्तसे यतो जातानि भुवनानि विश्वा ॥ ४.४ ॥
നീലനിറമുള്ളതും പക്ഷിപോലുള്ളതും പച്ചയും ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ളതുമായവ; മിന്നൽ ഗർഭത്തിൽ വഹിക്കുന്നവ; ഋതുക്കളും സമുദ്രങ്ങളും — നീ ആദിയില്ലാത്തവനാണ്; നിന്റെ വ്യാപ്തിയാൽ നീ നിലനിൽക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നാണ് സകല ലോകങ്ങളും ജനിച്ചത്.
Śvetāśvatara 4.5
अजामेकां लोहितशुक्लकृष्णां बह्वीः प्रजाः सृजमानां सरूपाः ।
अजो ह्येको जुषमाणोऽनुशेते जहात्येनां भुक्तभोगामजोऽन्यः ॥ ४.५ ॥
ജനനമില്ലാത്തവളും ഏകയും ചുവപ്പ്-വെള്ള-കറുപ്പ് നിറമുള്ളവളും തന്നെപ്പോലെയുള്ള അനേകം പ്രജകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവളുമായ അവളെ; ജനനമില്ലാത്ത ഒരുവൻ അവളെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അരികിൽ കിടക്കുന്നു; മറ്റൊരു ജനനമില്ലാത്തവൻ ഭോഗം കഴിഞ്ഞ അവളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 4.6
द्वा सुपर्णा सयुजा सखाया समानं वृक्षं परिषस्वजाते ।
तयोरन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्त्यनश्नन्नन्योऽभिचाकशीति ॥ ४.६ ॥
മനോഹരമായ ചിറകുകളുള്ള രണ്ടു പക്ഷികൾ, ഒന്നിച്ചു ബന്ധിതരായ സുഹൃത്തുക്കൾ, ഒരേ വൃക്ഷത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയിൽ ഒന്ന് മധുരമുള്ള പിപ്പല-ഫലം ഭക്ഷിക്കുന്നു; മറ്റേത് ഭക്ഷിക്കാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 4.7
समाने वृक्षे पुरुषो निमग्नोऽनीशया शोचति मुह्यमानः ।
जुष्टं यदा पश्यत्यन्यमीशमस्य महिमानमिति वीतशोकः ॥ ४.७ ॥
ഒരേ വൃക്ഷത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പുരുഷൻ തന്റെ അശക്തിയാൽ മോഹിതനായി ദുഃഖിക്കുന്നു. പ്രിയനും വേറിട്ടവനുമായ ആ ഈശ്വരനെയും അവന്റെ മഹിമയെയും കാണുമ്പോൾ അവൻ ദുഃഖരഹിതനാകുന്നു.
Śvetāśvatara 4.8
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन्यस्मिन्देवा अधि विश्वे निषेदुः ।
यस्तं न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्त इमे समासते ॥ ४.८ ॥
ഋക്കുകൾ ആ പരമമായ അക്ഷരത്തിലും വ്യോമത്തിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിൽ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഇരിക്കുന്നു. അവനെ അറിയാത്തവന് ഋക്ക് എന്ത് ചെയ്യും? അതറിയുന്നവർ മാത്രമാണ് ഇവിടെ ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നത്.
Śvetāśvatara 4.9
छन्दांसि यज्ञाः क्रतवो व्रतानि भूतं भव्यं यच्च वेदा वदन्ति ।
अस्मान्मायी सृजते विश्वमेतत्तस्मिंश्चान्यो मायया सन्निरुद्धः ॥ ४.९ ॥
ഛന്ദസ്സുകളും യജ്ഞങ്ങളും ക്രതുക്കളും വ്രതങ്ങളും ഭൂതവും ഭാവിയും വേദങ്ങൾ പറയുന്നതുമെല്ലാം മായാവി ഇതിൽനിന്നുതന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവനിൽത്തന്നെ മറ്റൊന്ന് മായയാൽ ബന്ധിതമായി കഴിയുന്നു.
Śvetāśvatara 4.10
मायां तु प्रकृतिं विद्यान्मायिनं च महेश्वरम् ।
तस्यवयवभूतैस्तु व्याप्तं सर्वमिदं जगत् ॥ ४.१० ॥
മായയെ പ്രകൃതി എന്നറിയണം; മായാവിയെ മഹേശ്വരൻ എന്നറിയണം. അവന്റെ അവയവങ്ങളായ വസ്തുക്കളാൽ ഈ സമസ്ത ജഗത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 4.11
यो योनिं योनिमधितिष्ठत्येको यस्मिन्निदं सं च विचैति सर्वम् ।
तमीशानं वरदं देवमीड्यं निचाय्येमां शान्तिमत्यन्तमेति ॥ ४.११ ॥
ഓരോ ഉത്പത്തിസ്ഥാനത്തെയും ഏകനായി അധിഷ്ഠിക്കുന്നവനും, ആരിൽ ഇതെല്ലാം ഒന്നുചേർന്ന് മടങ്ങിയൊടുങ്ങുന്നുവോ, ആ ഈശാനനും വരദായകനും സ്തുത്യനുമായ ദേവനെ അറിഞ്ഞ് ഈ പരമശാന്തി നേടുന്നു.
Śvetāśvatara 4.12
यो देवानां प्रभवश्चोद्भवश्च विश्वाधिपो रुद्रो महर्षिः ।
हिरण्यगर्भं पश्यत जायमानं स नो बुद्ध्या शुभया संयुनक्तु ॥ ४.१२ ॥
ദേവന്മാരുടെ ഉത്ഭവവും ഉദ്ഭവസ്ഥാനവുമായവൻ, സർവാധിപനായ രുദ്രൻ, മഹർഷി; ജനിച്ചുവരുന്ന ഹിരണ്യഗർഭനെ കാണുവിൻ. അവൻ നമ്മെ ശുഭബുദ്ധിയോട് യോജിപ്പിക്കട്ടെ.
Śvetāśvatara 4.13
यो देवानामधिपो यस्मिन्ल्लोका अधिश्रिताः ।
य ईशेऽस्य द्विपदश्चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ ४.१३ ॥
ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയും, ആരിൽ ലോകങ്ങൾ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവോ, ഈ ദ്വിപദ-ചതുഷ്പദ ജീവികളെ ഭരിക്കുന്നവനുമായ ഏത് ദേവന് നാം ഹവിസ്സ് അർപ്പിക്കും?
Śvetāśvatara 4.14
सूक्ष्मातिसूक्ष्मं कलिलस्य मध्ये विश्वस्य स्रष्टारमनेकरूपम् ।
विश्वस्यैकं परिवेष्टितारं ज्ञात्वा शिवं शान्तिमत्यन्तमेति ॥ ४.१४ ॥
സൂക്ഷ്മാതിസൂക്ഷ്മനും, കലിലത്തിന്റെ (ആദ്യ പിണ്ഡത്തിന്റെ) മധ്യത്തിലുള്ളവനും, വിശ്വത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, അനേക രൂപങ്ങളുള്ളവനും, വിശ്വത്തെ പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഏകനുമായ ആ ശിവനെ അറിഞ്ഞ് മനുഷ്യൻ പരമശാന്തി നേടുന്നു.
Śvetāśvatara 4.15
स एव काले भुवनस्य गोप्ता विश्वाधिपः सर्वभूतेषु गूढः ।
यस्मिन्युक्ता ब्रह्मर्षयो देवताश्च तमेवं ज्ञात्वा मृत्युपाशांश्छिनत्ति ॥ ४.१५ ॥
കാലത്തിൽ ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനും സർവ്വാധിപനും സകലഭൂതങ്ങളിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനുമാണ് അവൻ. അവനിൽ ബ്രഹ്മർഷികളും ദേവന്മാരും ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അവനെ ഇപ്രകാരം അറിയുന്നവൻ മൃത്യുപാശങ്ങളെ ഛേദിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 4.16
घृतात्परं मण्डमिवातिसूक्ष्मं ज्ञात्वा शिवं सर्वभूतेषु गूढम् ।
विश्वस्यैकं परिवेष्टितारं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः ॥ ४.१६ ॥
നെയ്യിന്റെ സാരത്തേക്കാൾ അതിസൂക്ഷ്മനായ, സകലഭൂതങ്ങളിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശിവനെ അറിഞ്ഞ്, പ്രപഞ്ചത്തെ ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന ഏകദേവനെ അറിഞ്ഞ്, മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാശങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു.
Śvetāśvatara 4.17
एष देवो विश्वकर्मा महात्मा सदा जनानां हृदये सन्निविष्टः ।
हृदा मनीषा मनसाभिक्लृप्तो य एतद् विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ४.१७ ॥
ഈ ദേവൻ വിശ്വകർമ്മാവും മഹാത്മാവുമാണ്, എപ്പോഴും മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഹൃദയം, ബുദ്ധി, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ അവൻ ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് അറിയുന്നവർ അമൃതരാകുന്നു.
Śvetāśvatara 4.18
यदाऽतमस्तन्न दिवा न रात्रिर्न सन्नचासच्छिव एव केवलः ।
तदक्षरं तत्सवितुर्वरेण्यं प्रज्ञा च तस्मात्प्रसृता पुराणी ॥ ४.१८ ॥
ഇരുട്ടില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, പകലും രാത്രിയും ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, സത്തും അസത്തും ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, ശിവൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ അക്ഷരം സവിതാവിന്റെ വരേണ്യമായ തേജസ്സാണ്; അതിൽ നിന്ന് പുരാതനമായ പ്രജ്ഞ പ്രവഹിച്ചു.
Śvetāśvatara 4.19
नैनमूर्ध्वं न तिर्यञ्चं न मध्ये न परिजग्रभत् ।
न तस्य प्रतिमा अस्ति यस्य नाम महद्यशः ॥ ४.१९ ॥
ഇദ്ദേഹത്തെ മുകളിൽനിന്നോ കുറുകെയോ നടുവിൽനിന്നോ ആരും പിടിച്ചിട്ടില്ല. മഹത്തായ യശസ്സുള്ളവന് ഒരു പ്രതിമയുമില്ല.
Śvetāśvatara 4.20
न संदृशे तिष्ठति रूपमस्य न चक्षुषा पश्यति कश्चनैनम् ।
हृदा हृदिस्थं मनसा य एनमेवं विदुरमृतास्ते भवन्ति ॥ ४.२० ॥
ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപം ദൃഷ്ടിയിൽ നിൽക്കുന്നില്ല; ആരും കണ്ണുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നില്ല. ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹത്തെ ഹൃദയംകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും ഇപ്രകാരം അറിയുന്നവർ അമൃതരാകുന്നു.
Śvetāśvatara 4.21
अजात इत्येवं कश्चिद्भीरुः प्रपद्यते ।
रुद्र यत्ते दक्षिणं मुखं तेन मां पाहि नित्यम् ॥ ४.२१ ॥
'നീ ജനിക്കാത്തവനാണ്' എന്ന് ഇങ്ങനെ ഭയന്ന ഒരാൾ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. രുദ്രാ, നിന്റെ വലത് മുഖംകൊണ്ട് എന്നും എന്നെ കാത്തുകൊള്ളേണമേ.
Śvetāśvatara 4.22
मा नस्तोके तनये मा न आयुषि मा नो गोषु मा न अश्वेषु रीरिषः ।
वीरान् मा नो रुद्र भामितोऽवधीर्हविष्मन्तः सदामित्त्वा हवामहे ॥ ४.२२ ॥
രുദ്രാ, ഞങ്ങളുടെ സന്താനങ്ങളെയും പൗത്രന്മാരെയും ഉപദ്രവിക്കരുതേ; ഞങ്ങളുടെ ആയുസ്സിനെ ഉപദ്രവിക്കരുതേ; ഞങ്ങളുടെ പശുക്കളെയും കുതിരകളെയും ഉപദ്രവിക്കരുതേ. കോപത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ വീരന്മാരെ വധിക്കരുതേ. ഹവിസ്സർപ്പിക്കുന്ന ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും നിന്നെത്തന്നെ വിളിക്കുന്നു.