ഉപനിഷത്തുകൾ · Śvetāśvatara 6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Śvetāśvatara 6.1
स्वभावमेके कवयो वदन्ति कालं तथान्ये परिमुह्यमानाः ।
देवस्यैष महिमा तु लोके येनेदं भ्राम्यते ब्रह्मचक्रम् ॥ ६.१ ॥
ചിലർ സ്വഭാവമാണ് കാരണമെന്ന് പറയുന്നു; മറ്റുള്ളവർ, മോഹിതരായി, കാലമാണെന്നു പറയുന്നു. എന്നാൽ ഈ ലോകത്തിൽ ഈ ബ്രഹ്മചക്രം ഏതിനാൽ ചുറ്റുന്നുവോ അത് ദേവന്റെ മഹിമയാണ്.
Śvetāśvatara 6.2
येनावृतं नित्यमिदं हि सर्वं ज्ञः कालकारो गुणी सर्वविद्यः ।
तेनेशितं कर्म विवर्तते ह पृथिव्यप्तेजोनिलखानि चिन्त्यम् ॥ ६.२ ॥
ഇതെല്ലാം ആരാൽ എപ്പോഴും ആവൃതമായിരിക്കുന്നുവോ, അറിയുന്നവനും കാലത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും ഗുണങ്ങളുള്ളവനും സർവജ്ഞനുമായവൻ — അവനാൽ നിയന്ത്രിതമായി കർമം നടക്കുന്നു; ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം — ഇവയെ ധ്യാനിക്കണം.
Śvetāśvatara 6.3
तत्कर्म कृत्वा विनिवर्त्य भूयस्तत्त्वस्य तत्त्वेन समेत्य योगम् ।
एकेन द्वाभ्यां त्रिभिरष्टभिर्वा कालेन चैवात्मगुणैश्च सूक्ष्मैः ॥ ६.३ ॥
ആ കർമ്മം ചെയ്ത്, അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ്, വീണ്ടും തത്ത്വത്തിന്റെ തത്ത്വത്തോടൊപ്പം യോഗത്തിൽ ഐക്യപ്പെട്ട്— ഒന്നിനാലോ രണ്ടിനാലോ മൂന്നിനാലോ എട്ടിനാലോ, കാലത്താലും ആത്മാവിന്റെ സൂക്ഷ്മഗുണങ്ങളാലും.
Śvetāśvatara 6.4
आरभ्य कर्माणि गुणान्वितानि भावांश्च सर्वान् विनियोजयेद्यः ।
तेषामभावे कृतकर्मनाशः कर्मक्षये याति स तत्त्वतोऽन्यः ॥ ६.४ ॥
ഗുണങ്ങളോടു കൂടിയ കർമ്മങ്ങൾ ആരംഭിച്ച്, എല്ലാ ഭാവങ്ങളെയും പ്രയോഗിക്കുന്നവൻ — അവയുടെ അഭാവത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ നാശം ഉണ്ടാകുന്നു; കർമ്മക്ഷയത്തിൽ അവൻ തത്ത്വത്തിൽ അന്യനായതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 6.5
आदिः स संयोगनिमित्तहेतुः परस्त्रिकालादकलोऽपि दृष्टः ।
तं विश्वरूपं भवभूतमीड्यं देवं स्वचित्तस्थमुपास्य पूर्वम् ॥ ६.५ ॥
അവനാണ് ആദി; സംയോഗത്തിന്റെ നിമിത്തവും ഹേതുവും അവനാണ്; മൂന്നു കാലങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളവനും കലകളില്ലാത്തവനുമായിരിക്കെയും കാണപ്പെട്ടവൻ. ആ വിശ്വരൂപനെ, ഭവമായി ഭവിച്ചവനെ, സ്തുത്യനായ ദേവനെ, സ്വചിത്തത്തിൽ സ്ഥിതനായവനെ മുമ്പേ ഉപാസിച്ച് (…).
Śvetāśvatara 6.6
स वृक्षकालाकृतिभिः परोऽन्यो यस्मात्प्रपञ्चः परिवर्ततेऽयम् ।
धर्मावहं पापनुदं भगेशं ज्ञात्वात्मस्थममृतं विश्वधाम ॥ ६.६ ॥
അവൻ വൃക്ഷത്തിനും കാലത്തിനും രൂപങ്ങൾക്കും അപ്പുറവും വ്യത്യസ്തനുമാണ്; അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ പ്രപഞ്ചം പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത്. ധർമ്മം കൊണ്ടുവരുന്നവനും പാപം നീക്കുന്നവനും ഭഗങ്ങളുടെ നാഥനും ആത്മാവിൽ സ്ഥിതനും അമൃതനും വിശ്വത്തിന്റെ ആധാരവുമായ അവനെ അറിഞ്ഞ് (…).
Śvetāśvatara 6.7
तमीश्वराणां परमं महेश्वरं तं देवतानां परमं च दैवतम् ।
पतिं पतीनां परमं परस्ताद्विदाम देवं भुवनेशमीड्यम् ॥ ६.७ ॥
ഈശ്വരന്മാരിൽ പരമമഹേശ്വരനും, ദേവന്മാരിൽ പരമദൈവതനും, അധിപന്മാരിൽ പരമപതിയും, പരത്തിനുമപ്പുറമുള്ളവനും, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും, സ്തുത്യനുമായ ആ ദേവനെ നാം അറിയട്ടെ.
Śvetāśvatara 6.8
न तस्य कार्यं करणं च विद्यते न तत्समश्चाभ्यधिकश्च दृश्यते ।
परास्य शक्तिर्विविधैव श्रूयते स्वाभाविकी ज्ञानबलक्रिया च ॥ ६.८ ॥
അവന് കാര്യമോ കരണമോ ഇല്ല; അവനു തുല്യനോ അധികനോ കാണപ്പെടുന്നില്ല. അവന്റെ പരമശക്തി പലവിധമായും സ്വാഭാവികമായും ജ്ഞാനബലക്രിയയോടുകൂടിയതായും കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
Śvetāśvatara 6.9
न तस्य कश्चित्पतिरस्ति लोके न चेशिता नैव च तस्य लिङ्गम् ।
स कारणं करणाधिपाधिपो न चास्य कश्चिज्जनिता न चाधिपः ॥ ६.९ ॥
ലോകത്തിൽ അവന് ഒരു പതിയുമില്ല, ഭരിക്കുന്നവനുമില്ല, അവന് ഒരു ലിംഗവുമില്ല. അവൻ കാരണമാണ്; ഇന്ദ്രിയാധിപന്മാർക്കുമധിപൻ. അവന് ജനിപ്പിക്കുന്നവനുമില്ല, അധിപനുമില്ല.
Śvetāśvatara 6.10
यस्तन्तुनाभ इव तन्तुभिः प्रधानजैः स्वभावतः ।
देव एकः स्वमावृणोति स नो दधातु ब्रह्माप्ययम् ॥ ६.१० ॥
ചിലന്തി തന്റെ നൂലുകൊണ്ട് സ്വയം മൂടുന്നതുപോലെ, പ്രധാനത്തിൽനിന്നു ജനിച്ച തന്തുക്കളാൽ സ്വഭാവത്താൽ തന്നെത്തന്നെ മറയ്ക്കുന്ന ഏകദേവൻ — അവൻ നമുക്ക് ബ്രഹ്മത്തിലുള്ള ലയം നൽകട്ടെ.
Śvetāśvatara 6.11
एको देवः सर्वभूतेषु गूढः सर्वव्यापी सर्वभूतान्तरात्मा ।
कर्माध्यक्षः सर्वभूताधिवासः साक्षी चेता केवलो निर्गुणश्च ॥ ६.११ ॥
ഒരേ ദേവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും ഗൂഢനായിരിക്കുന്നു. അവൻ സർവ്വവ്യാപിയും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും അന്തരാത്മാവുമാണ്. അവൻ കർമ്മങ്ങളുടെ അധ്യക്ഷനും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ വാസസ്ഥാനവും സാക്ഷിയും ചേതനയും കേവലനും നിർഗുണനുമാണ്.
Śvetāśvatara 6.12
एको वशी निष्क्रियाणां बहूनामेकं बीजं बहुधा यः करोति ।
तमात्मस्थं येऽनुपश्यन्ति धीरास्तेषां सुखं शाश्वतं नेतरेषाम् ॥ ६.१२ ॥
നിഷ്‌ക്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരേയൊരുവൻ; അനേകങ്ങളുടെ ഏക ബീജത്തെ പല വിധത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ. തന്റെ ആത്മാവിൽ സ്ഥിതനായ അവനെ ധീരന്മാർ കാണുന്നു; അവർക്കു മാത്രമാണ് ശാശ്വതസുഖം, മറ്റുള്ളവർക്കല്ല.
Śvetāśvatara 6.13
नित्यो नित्यानां चेतनश्चेतनानामेको बहूनां यो विदधाति कामान् ।
तत्कारणं सांख्ययोगाधिगम्यं ज्ञात्वा देवं मुच्यते सर्वपाशैः ॥ ६.१३ ॥
അവൻ നിത്യരിൽ നിത്യനും ചേതനരിൽ ചേതനനുമാണ്; ഏകനായിരുന്ന് അനേകരുടെ കാമനകൾ നിറവേറ്റുന്നവൻ. സാംഖ്യത്താലും യോഗത്താലും അറിയപ്പെടുന്ന ആ കാരണമായ ദേവനെ അറിഞ്ഞ് മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാശങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനാകുന്നു.
Śvetāśvatara 6.14
न तत्र सूर्यो भाति न चन्द्रतारकं नेमा विद्युतो भान्ति कुतोऽयमग्निः ।
तमेव भान्तमनुभाति सर्वं तस्य भासा सर्वमिदं विभाति ॥ ६.१४ ॥
അവിടെ സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല, ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; ഈ മിന്നലുകളും പ്രകാശിക്കുന്നില്ല, പിന്നെ ഈ അഗ്നി എങ്ങനെ? അവൻ പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം അവനെ അനുസരിച്ച് പ്രകാശിക്കുന്നു; അവന്റെ പ്രകാശത്താൽ ഇതെല്ലാം വിളങ്ങുന്നു.
Śvetāśvatara 6.15
एको हंसः भुवनस्यास्य मध्ये स एवाग्निः सलिले संनिविष्टः ।
तमेव विदित्वातिमृत्युमेति नान्यः पन्था विद्यतेऽयनाय ॥ ६.१५ ॥
ഈ ലോകത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരേ ഒരു ഹംസമുണ്ട്; അതുതന്നെ അഗ്നി, ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. അതിനെ അറിഞ്ഞ് മനുഷ്യൻ മൃത്യുവിനെ കടക്കുന്നു; മറ്റൊരു മാർഗമില്ല.
Śvetāśvatara 6.16
स विश्वकृद् विश्वविदात्मयोनिर्ज्ञः कालकालो गुणी सर्वविद्यः ।
प्रधानक्षेत्रज्ञपतिर्गुणेशः संसारमोक्षस्थितिबन्धहेतुः ॥ ६.१६ ॥
അവൻ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനുമാണ്; സ്വയം ഉത്ഭവിച്ചവൻ, ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ, കാലത്തിനും കാലമായവൻ, ഗുണങ്ങളുള്ളവൻ, സർവവിദ്യൻ. അവൻ പ്രധാനത്തിന്റെയും ക്ഷേത്രജ്ഞന്റെയും അധിപതി, ഗുണങ്ങളുടെ ഈശൻ; സംസാരം, മോക്ഷം, സ്ഥിതി, ബന്ധനം എന്നിവയുടെ കാരണം.
Śvetāśvatara 6.17
स तन्मयो ह्यमृत ईशसंस्थो ज्ञः सर्वगो भुवनस्यास्य गोप्ता ।
य ईशेऽस्य जगतो नित्यमेव नान्यो हेतुर्विद्यत ईशनाय ॥ ६.१७ ॥
അവൻ അതിനാൽ നിറഞ്ഞവൻ, അമൃതൻ, ഈശനിൽ സ്ഥിതനായവൻ, ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ, സർവവ്യാപി; ഈ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകൻ. ഈ ജഗത്തിനെ എന്നും ഭരിക്കുന്നവൻ; അവന്റെ ഭരണത്തിന് മറ്റൊരു കാരണമില്ല.
Śvetāśvatara 6.18
यो ब्रह्माणं विदधाति पूर्वं यो वै वेदांश्च प्रहिणोति तस्मै ।
तं ह देवमात्मबुद्धिप्रकाशं मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये ॥ ६.१८ ॥
ആദ്യം ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചവനും അവനിലേക്ക് വേദങ്ങളെ അയച്ചവനും ആത്മബുദ്ധിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ആ ദേവനെ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
Śvetāśvatara 6.19
निष्कलं निष्क्रियंशान्तं निरवद्यं निरञ्जनम् ।
अमृतस्य परंसेतुं दग्धेन्दनमिवानलम् ॥ ६.१९ ॥
അവൻ നിഷ്കലനും നിഷ്ക്രിയനും ശാന്തനും നിർദോഷനും നിരഞ്ജനനുമാണ്; അവൻ അമൃതത്തിന്റെ പരമമായ സേതുവാണ്, ഇന്ധനം ദഹിച്ചടങ്ങിയ അഗ്നിപോലെ.
Śvetāśvatara 6.20
यदा चर्मवदाकाशं वेष्टयिष्यन्ति मानवाः ।
तदा देवमविज्ञाय दुःखस्यान्तो भविष्यति ॥ ६.२० ॥
മനുഷ്യർ ആകാശത്തെ തോൽപോലെ ചുരുട്ടുന്ന കാലം വന്നാലും, ദേവനെ അറിയാതെ ദുഃഖത്തിന് അവസാനമുണ്ടാകില്ല.
Śvetāśvatara 6.21
तपःप्रभावाद् देवप्रसादाच्च ब्रह्म ह श्वेताश्वतरोऽथ विद्वान् ।
अत्याश्रमिभ्यः परमं पवित्रं प्रोवाच सम्यगृषिसङ्घजुष्टम् ॥ ६.२१ ॥
തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാലും ദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും ജ്ഞാനിയായ ശ്വേതാശ്വതരൻ ബ്രഹ്മത്തെ അറിഞ്ഞ്, ആശ്രമങ്ങൾക്കതീതരായവർക്ക്, ഋഷിസംഘം സേവിച്ച ഈ പരമപവിത്രജ്ഞാനം സമ്യക്കായി ഉപദേശിച്ചു.
Śvetāśvatara 6.22
वेदान्ते परमं गुह्यं पुराकल्पे प्रचोदितम् ।
नाप्रशान्ताय दातव्यं नापुत्रायाशिष्याय वा पुनः ॥ ६.२२ ॥
വേദാന്തത്തിൽ ഈ പരമരഹസ്യം പുരാതനകാലത്ത് ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടു; ശാന്തിയില്ലാത്തവനും പുത്രനില്ലാത്തവനും ശിഷ്യനല്ലാത്തവനും ഇത് നൽകരുത്.
Śvetāśvatara 6.23
यस्य देवे परा भक्तिः यथा देवे तथा गुरौ ।
तस्यैते कथिता ह्यर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः ॥ ६.२३ ॥
ദൈവത്തിൽ പരമഭക്തിയുള്ളവനും ദൈവത്തിലെന്നപോലെ ഗുരുവിലും അതുള്ളവനുമായ ആ മഹാത്മാവിന് ഇവിടെ പറഞ്ഞ അർത്ഥങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നു.