Bhagavad Gītā · Capítulo 12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1
एवं सततयुक्ता ये भक्तास्त्वां पर्युपासते ।
येचाप्यक्षरमव्यक्तं तेषां के योगवित्तमाः ॥ १२.१ ॥
Arjuna dijo: Los devotos que, siempre unidos de este modo, te adoran, y los que adoran lo imperecedero, lo inmanifiesto: ¿cuáles de ellos conocen mejor el yoga?
12.2
मय्यावेश्य मनो ये मां नित्ययुक्ता उपासते ।
श्रद्धया परयोपेतास्ते मे युक्ततमा मताः ॥ १२.२ ॥
El Señor dijo: Quienes, fijando su mente en mí, me adoran, siempre unidos y dotados de fe suprema, son a mi juicio los más perfectos en el yoga.
12.3
ये त्वक्षरमनिर्देश्यमव्यक्तं पर्युपासते ।
सर्वत्रगमचिन्त्यं च कूटस्थमचलं ध्रुवम् ॥ १२.३ ॥
Pero quienes adoran lo imperecedero, lo indefinible, lo inmanifiesto, lo omnipresente, lo impensable, lo inmutable, lo inmóvil, lo constante —
12.4
संनियम्येन्द्रियग्रामं सर्वत्र समबुद्धयः ।
ते प्राप्नुवन्ति मामेव सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.४ ॥
dominando todos los sentidos, ecuánimes en todo, gozosos en el bien de todos los seres, también ellos me alcanzan a mí.
12.5
क्लेशोऽधिकतरस्तेषामव्यक्तासक्तचेतसाम् ।
अव्यक्ता हि गतिर्दुःखं देहवद्भिरवाप्यते ॥ १२.५ ॥
Mayor es la dificultad de aquellos cuya mente está apegada a lo inmanifiesto, pues la meta inmanifiesta es alcanzada con pena por los seres encarnados.
12.6
ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः ।
अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते ॥ १२.६ ॥
Pero quienes, entregándome todas sus acciones y teniéndome como lo supremo, me adoran meditando en mí con un yoga exclusivo —
12.7
तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसारसागरात् ।
भवामि नचिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम् ॥ १२.७ ॥
Para aquellos cuya mente está absorta en mí, Pārtha, pronto me convierto en quien los rescata del océano de la muerte y del saṃsāra.
12.8
मय्येव मन आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय ।
निवसिष्यसि मय्येव अत ऊर्ध्वं न संशयः ॥ १२.८ ॥
Fija tu mente solo en mí, haz que tu intelecto entre en mí. Desde entonces morarás solo en mí; de esto no hay duda.
12.9
अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥ १२.९ ॥
Si no puedes fijar tu mente firmemente en mí, entonces procura alcanzarme mediante el yoga de la práctica, Dhanañjaya.
12.10
अभ्यासेऽप्यसमर्थोऽसि मत्कर्मपरमो भव ।
मदर्थमपि कर्माणि कुर्वन् सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १२.१० ॥
Si eres incapaz incluso de la práctica, dedícate por entero a obrar para mí. Aun realizando acciones por mi causa alcanzarás la perfección.
12.11
अथैतदप्यशक्तोऽसि कर्तुं मद्योगमाश्रितः ।
सर्वकर्मफलत्यागं ततः कुरु यतात्मवान् ॥ १२.११ ॥
Y si ni siquiera puedes hacer esto, entonces, refugiándote en mi yoga y dominándote a ti mismo, renuncia a los frutos de todas las acciones.
12.12
श्रेयो हि ज्ञानमभ्यासाज्ज्ञानाद्ध्यानं विशिष्यते ।
ध्यानात्कर्मफलत्यागस्त्यागाच्छान्तिरनन्तरम् ॥ १२.१२ ॥
El conocimiento es en verdad mejor que la práctica; la meditación supera al conocimiento; la renuncia a los frutos de la acción supera a la meditación, y de la renuncia surge al instante la paz.
12.13
अद्वेष्टा सर्वभूतानां मैत्रः करुण एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारः समदुःखसुखः क्षमी ॥ १२.१३ ॥
Quien no odia a ningún ser, es amistoso y compasivo, libre de posesividad y de ego, igual en el dolor y en el placer, y paciente,
12.14
सन्तुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढनिश्चयः ।
मय्यर्पितमनोबुद्धिर्यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१४ ॥
siempre satisfecho, yogui, dueño de sí y firme en su resolución, con la mente y el intelecto ofrecidos a mí: ese devoto mío me es querido.
12.15
यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः ।
हर्षामर्षभयोद्वेगैर्मुक्तो यः स च मे प्रियः ॥ १२.१५ ॥
Aquel por quien el mundo no se perturba y que no se perturba por el mundo, libre de euforia, resentimiento, miedo y agitación, también me es querido.
12.16
अनपेक्षः शुचिर्दक्ष उदासीनो गतव्यथः ।
सर्वारम्भपरित्यागी यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१६ ॥
Quien no espera nada, es puro, diestro, imparcial y libre de aflicción, y ha renunciado a toda empresa: ese devoto mío me es querido.
12.17
यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति ।
शुभाशुभपरित्यागी भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥ १२.१७ ॥
Quien ni se exalta ni odia, ni se lamenta ni desea, quien ha renunciado a lo favorable y a lo desfavorable, y está lleno de devoción, me es querido.
12.18
समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु समः सङ्गविवर्जितः ॥ १२.१८ ॥
Igual ante el enemigo y el amigo, y también en el honor y la deshonra, igual en el frío y el calor, en el placer y el dolor, libre de apego,
12.19
तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी सन्तुष्टो येनकेनचित् ।
अनिकेतः स्थिरमतिर्भक्तिमान्मे प्रियो नरः ॥ १२.१९ ॥
Igual ante la censura y el elogio, silencioso, contento con lo que venga, sin morada fija, de mente firme y lleno de devoción: esa persona me es querida.
12.20
ये तु धर्म्यामृतमिदं यथोक्तं पर्युपासते ।
श्रद्दधाना मत्परमा भक्तास्तेऽतीव मे प्रियाः ॥ १२.२० ॥
Pero aquellos devotos que, con fe y teniéndome como lo supremo, siguen este néctar inmortal del dharma tal como ha sido enseñado, me son sumamente queridos.