Bhagavad Gītā · Kapitel 12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1
एवं सततयुक्ता ये भक्तास्त्वां पर्युपासते ।
येचाप्यक्षरमव्यक्तं तेषां के योगवित्तमाः ॥ १२.१ ॥
Arjuna sprach: Die Verehrer, die, so stets verbunden, dich verehren, und jene, die das Unvergängliche, Unoffenbare verehren – welche von ihnen kennen den Yoga am besten?
12.2
मय्यावेश्य मनो ये मां नित्ययुक्ता उपासते ।
श्रद्धया परयोपेतास्ते मे युक्ततमा मताः ॥ १२.२ ॥
Der Erhabene sprach: Die ihren Geist auf mich richten und mich verehren, stets verbunden und von höchstem Glauben erfüllt, halte ich für die Vollkommensten im Yoga.
12.3
ये त्वक्षरमनिर्देश्यमव्यक्तं पर्युपासते ।
सर्वत्रगमचिन्त्यं च कूटस्थमचलं ध्रुवम् ॥ १२.३ ॥
Die aber das Unvergängliche, Unbestimmbare, Unoffenbare verehren, das Allgegenwärtige, Undenkbare, Unwandelbare, Unbewegliche, Beständige –
12.4
संनियम्येन्द्रियग्रामं सर्वत्र समबुद्धयः ।
ते प्राप्नुवन्ति मामेव सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.४ ॥
die Gesamtheit der Sinne bezähmend, überall gleichmütig, am Wohl aller Wesen sich erfreuend – auch sie gelangen zu mir.
12.5
क्लेशोऽधिकतरस्तेषामव्यक्तासक्तचेतसाम् ।
अव्यक्ता हि गतिर्दुःखं देहवद्भिरवाप्यते ॥ १२.५ ॥
Größer ist die Mühe derer, deren Geist am Unoffenbaren hängt, denn das unoffenbare Ziel wird von Verkörperten nur unter Schwierigkeiten erreicht.
12.6
ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः ।
अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते ॥ १२.६ ॥
Die aber alle Handlungen mir übergeben, mich als Höchstes ansehen und mich in ungeteiltem Yoga meditierend verehren –
12.7
तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसारसागरात् ।
भवामि नचिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम् ॥ १२.७ ॥
Für jene, deren Geist in mich versenkt ist, Pārtha, werde ich bald zum Retter aus dem Ozean von Tod und Saṃsāra.
12.8
मय्येव मन आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय ।
निवसिष्यसि मय्येव अत ऊर्ध्वं न संशयः ॥ १२.८ ॥
Richte deinen Geist allein auf mich, lass deine Vernunft in mich eingehen. Danach wirst du allein in mir wohnen; daran besteht kein Zweifel.
12.9
अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥ १२.९ ॥
Wenn du deinen Geist nicht fest auf mich richten kannst, dann suche mich durch den Yoga der Übung zu erreichen, Dhanañjaya.
12.10
अभ्यासेऽप्यसमर्थोऽसि मत्कर्मपरमो भव ।
मदर्थमपि कर्माणि कुर्वन् सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १२.१० ॥
Bist du selbst zur Übung unfähig, so widme dich ganz dem Wirken für mich. Auch indem du Taten um meinetwillen verrichtest, wirst du Vollendung erlangen.
12.11
अथैतदप्यशक्तोऽसि कर्तुं मद्योगमाश्रितः ।
सर्वकर्मफलत्यागं ततः कुरु यतात्मवान् ॥ १२.११ ॥
Und vermagst du selbst dies nicht, dann nimm Zuflucht zu meinem Yoga, beherrsche dich selbst und gib die Früchte aller Taten auf.
12.12
श्रेयो हि ज्ञानमभ्यासाज्ज्ञानाद्ध्यानं विशिष्यते ।
ध्यानात्कर्मफलत्यागस्त्यागाच्छान्तिरनन्तरम् ॥ १२.१२ ॥
Wissen ist wahrlich besser als Übung; Meditation übertrifft das Wissen; der Verzicht auf die Früchte des Handelns übertrifft die Meditation, und aus dem Verzicht folgt sogleich Frieden.
12.13
अद्वेष्टा सर्वभूतानां मैत्रः करुण एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारः समदुःखसुखः क्षमी ॥ १२.१३ ॥
Wer kein Wesen hasst, freundlich und mitfühlend ist, frei von Besitzdenken und Ichsucht, gleich in Leid und Freude und nachsichtig,
12.14
सन्तुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढनिश्चयः ।
मय्यर्पितमनोबुद्धिर्यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१४ ॥
stets zufrieden, ein Yogī, selbstbeherrscht und fest entschlossen, mit Geist und Verstand mir dargebracht – ein solcher Ergebener ist mir lieb.
12.15
यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः ।
हर्षामर्षभयोद्वेगैर्मुक्तो यः स च मे प्रियः ॥ १२.१५ ॥
Wer die Welt nicht beunruhigt und von der Welt nicht beunruhigt wird, wer frei ist von Hochgefühl, Unmut, Furcht und Erregung, der ist mir ebenfalls lieb.
12.16
अनपेक्षः शुचिर्दक्ष उदासीनो गतव्यथः ।
सर्वारम्भपरित्यागी यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१६ ॥
Wer ohne Erwartung ist, rein, geschickt, unbeteiligt und frei von Kummer, wer alle Unternehmungen aufgegeben hat – ein solcher Ergebener ist mir lieb.
12.17
यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति ।
शुभाशुभपरित्यागी भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥ १२.१७ ॥
Wer weder jubelt noch hasst, weder trauert noch begehrt, wer Gutes wie Schlechtes aufgegeben hat und voller Hingabe ist, der ist mir lieb.
12.18
समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु समः सङ्गविवर्जितः ॥ १२.१८ ॥
Gleich gegen Feind und Freund, ebenso in Ehre und Schmach, gleich in Kälte und Hitze, Freude und Leid, frei von Anhaftung,
12.19
तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी सन्तुष्टो येनकेनचित् ।
अनिकेतः स्थिरमतिर्भक्तिमान्मे प्रियो नरः ॥ १२.१९ ॥
Gleich in Tadel und Lob, schweigsam, zufrieden mit dem, was kommt, ohne festen Wohnsitz, festen Geistes und voll Hingabe: dieser Mensch ist mir lieb.
12.20
ये तु धर्म्यामृतमिदं यथोक्तं पर्युपासते ।
श्रद्दधाना मत्परमा भक्तास्तेऽतीव मे प्रियाः ॥ १२.२० ॥
Doch jene Hingebungsvollen, die voll Vertrauen und mich als das Höchste haltend diese unsterbliche Lehre des Dharma so befolgen, wie sie verkündet wurde, sind mir überaus lieb.