ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1
एवं सततयुक्ता ये भक्तास्त्वां पर्युपासते ।
येचाप्यक्षरमव्यक्तं तेषां के योगवित्तमाः ॥ १२.१ ॥
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ഇപ്രകാരം സദാ യുക്തരായി നിന്നെ ഉപാസിക്കുന്ന ഭക്തരും, അക്ഷരമായ അവ്യക്തത്തെ ഉപാസിക്കുന്നവരും — ഇവരിൽ യോഗം ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നവർ ആരാണ്?
12.2
मय्यावेश्य मनो ये मां नित्ययुक्ता उपासते ।
श्रद्धया परयोपेतास्ते मे युक्ततमा मताः ॥ १२.२ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച്, നിത്യയുക്തരായി, പരമമായ ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ ഉപാസിക്കുന്നവരാണ് ഏറ്റവും യുക്തരെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
12.3
ये त्वक्षरमनिर्देश्यमव्यक्तं पर्युपासते ।
सर्वत्रगमचिन्त्यं च कूटस्थमचलं ध्रुवम् ॥ १२.३ ॥
എന്നാൽ അക്ഷരവും, നിർദ്ദേശിക്കാനാവാത്തതും, അവ്യക്തവും, സർവവ്യാപിയും, അചിന്ത്യവും, കൂടസ്ഥവും, അചലവും, ധ്രുവവുമായതിനെ ഉപാസിക്കുന്നവർ —
12.4
संनियम्येन्द्रियग्रामं सर्वत्र समबुद्धयः ।
ते प्राप्नुवन्ति मामेव सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.४ ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയെല്ലാം നന്നായി നിയന്ത്രിച്ച്, എല്ലായിടത്തും സമബുദ്ധിയോടെ, സർവ ജീവികളുടെയും ഹിതത്തിൽ രമിക്കുന്നവർ — അവരും എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.
12.5
क्लेशोऽधिकतरस्तेषामव्यक्तासक्तचेतसाम् ।
अव्यक्ता हि गतिर्दुःखं देहवद्भिरवाप्यते ॥ १२.५ ॥
അവ്യക്തത്തിൽ മനസ്സ് പതിഞ്ഞവർക്ക് ക്ലേശം കൂടുതലാണ്; കാരണം അവ്യക്തമായ ഗതി ദേഹധാരികൾ ദുഃഖത്തോടെയാണ് പ്രാപിക്കുന്നത്.
12.6
ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः ।
अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते ॥ १२.६ ॥
എന്നാൽ എല്ലാ കർമങ്ങളും എന്നിൽ സമർപ്പിച്ച്, എന്നെ പരമമായി കരുതി, അനന്യമായ യോഗത്താൽ എന്നെ ധ്യാനിച്ച് ഉപാസിക്കുന്നവർ —
12.7
तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसारसागरात् ।
भवामि नचिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम् ॥ १२.७ ॥
പാർഥാ, എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ചവരെ മരണരൂപമായ സംസാരസാഗരത്തിൽനിന്ന് ഞാൻ വേഗത്തിൽ കരകയറ്റുന്നവനായിത്തീരുന്നു.
12.8
मय्येव मन आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय ।
निवसिष्यसि मय्येव अत ऊर्ध्वं न संशयः ॥ १२.८ ॥
നിന്റെ മനസ്സ് എന്നിൽത്തന്നെ ഉറപ്പിക്കൂ, ബുദ്ധി എന്നിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കൂ. അതിനുശേഷം നീ എന്നിൽത്തന്നെ വസിക്കും; സംശയമില്ല.
12.9
अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥ १२.९ ॥
ധനഞ്ജയാ, നിന്റെ ചിത്തം എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ഉറപ്പിക്കാൻ നിനക്കു കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അഭ്യാസയോഗത്താൽ എന്നെ പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കൂ.
12.10
अभ्यासेऽप्यसमर्थोऽसि मत्कर्मपरमो भव ।
मदर्थमपि कर्माणि कुर्वन् सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १२.१० ॥
അഭ്യാസത്തിലും നീ അശക്തനാണെങ്കിൽ, എനിക്കുവേണ്ടിയുള്ള കർമത്തിൽ തത്പരനാകൂ. എനിക്കുവേണ്ടി കർമങ്ങൾ ചെയ്താലും നീ സിദ്ധി നേടും.
12.11
अथैतदप्यशक्तोऽसि कर्तुं मद्योगमाश्रितः ।
सर्वकर्मफलत्यागं ततः कुरु यतात्मवान् ॥ १२.११ ॥
ഇതുപോലും ചെയ്യാൻ നീ അശക്തനാണെങ്കിൽ, എന്റെ യോഗത്തെ ആശ്രയിച്ച്, ആത്മസംയമിയായി, എല്ലാ കർമങ്ങളുടെയും ഫലം ത്യജിക്കൂ.
12.12
श्रेयो हि ज्ञानमभ्यासाज्ज्ञानाद्ध्यानं विशिष्यते ।
ध्यानात्कर्मफलत्यागस्त्यागाच्छान्तिरनन्तरम् ॥ १२.१२ ॥
അഭ്യാസത്തെക്കാൾ ജ്ഞാനം ശ്രേഷ്ഠമാണ്; ജ്ഞാനത്തെക്കാൾ ധ്യാനം വിശിഷ്ടമാണ്; ധ്യാനത്തെക്കാൾ കർമഫലത്യാഗം ശ്രേഷ്ഠമാണ്; ത്യാഗത്തിൽനിന്ന് ഉടൻ ശാന്തി ഉണ്ടാകുന്നു.
12.13
अद्वेष्टा सर्वभूतानां मैत्रः करुण एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारः समदुःखसुखः क्षमी ॥ १२.१३ ॥
ഒരു ജീവിയെയും ദ്വേഷിക്കാത്തവനും, മൈത്രിയും കരുണയും ഉള്ളവനും, മമതയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്തവനും, സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ സമനും, ക്ഷമാശീലനും ആയവൻ,
12.14
सन्तुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढनिश्चयः ।
मय्यर्पितमनोबुद्धिर्यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१४ ॥
എപ്പോഴും സംതൃപ്തനും യോഗിയും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവനും മനസ്സും ബുദ്ധിയും എന്നിൽ അർപ്പിച്ചവനുമായ എന്റെ ഭക്തൻ എനിക്കു പ്രിയനാണ്.
12.15
यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः ।
हर्षामर्षभयोद्वेगैर्मुक्तो यः स च मे प्रियः ॥ १२.१५ ॥
ആരാൽ ലോകം ക്ഷോഭിക്കുന്നില്ലയോ, ആർ ലോകത്താൽ ക്ഷോഭിക്കുന്നില്ലയോ, ഹർഷം, അസഹിഷ്ണുത, ഭയം, ഉദ്വേഗം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മുക്തനായവൻ ആരോ, അവനും എനിക്കു പ്രിയനാണ്.
12.16
अनपेक्षः शुचिर्दक्ष उदासीनो गतव्यथः ।
सर्वारम्भपरित्यागी यो मद्भक्तः स मे प्रियः ॥ १२.१६ ॥
പ്രതീക്ഷയില്ലാത്തവനും ശുദ്ധനും ദക്ഷനും ഉദാസീനനും വ്യഥയകന്നവനും എല്ലാ ആരംഭങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവനുമായ എന്റെ ഭക്തൻ എനിക്കു പ്രിയനാണ്.
12.17
यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति ।
शुभाशुभपरित्यागी भक्तिमान्यः स मे प्रियः ॥ १२.१७ ॥
ആർ ഹർഷിക്കുന്നില്ലയോ, ദ്വേഷിക്കുന്നില്ലയോ, ദുഃഖിക്കുന്നില്ലയോ, കാംക്ഷിക്കുന്നില്ലയോ, ശുഭാശുഭങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവനോ, ആ ഭക്തിമാൻ എനിക്കു പ്രിയനാണ്.
12.18
समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ।
शीतोष्णसुखदुःखेषु समः सङ्गविवर्जितः ॥ १२.१८ ॥
ശത്രുവിലും മിത്രത്തിലും മാനാപമാനങ്ങളിലും സമനും, ശീതോഷ്ണങ്ങളിലും സുഖദുഃഖങ്ങളിലും സമനും, ആസക്തിയില്ലാത്തവനും ആയവൻ,
12.19
तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी सन्तुष्टो येनकेनचित् ।
अनिकेतः स्थिरमतिर्भक्तिमान्मे प्रियो नरः ॥ १२.१९ ॥
നിന്ദയിലും സ്തുതിയിലും സമനായവനും, മൗനിയും, കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് തൃപ്തനായവനും, സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലമില്ലാത്തവനും, സ്ഥിരബുദ്ധിയും, ഭക്തിയുള്ളവനുമായ മനുഷ്യൻ എനിക്ക് പ്രിയനാണ്.
12.20
ये तु धर्म्यामृतमिदं यथोक्तं पर्युपासते ।
श्रद्दधाना मत्परमा भक्तास्तेऽतीव मे प्रियाः ॥ १२.२० ॥
എന്നാൽ ശ്രദ്ധയോടെ, എന്നെ പരമമായി കരുതി, പറഞ്ഞതുപോലെ ഈ ധർമ്മമയമായ അമൃതം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഭക്തർ എനിക്ക് അത്യന്തം പ്രിയരാണ്.