Bhagavad Gītā · Kapitel 15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १५.१ ॥
Der Herr sprach: Man spricht von einem unvergänglichen Aśvattha-Baum, die Wurzeln oben, die Zweige unten, dessen Blätter die vedischen Hymnen sind. Wer ihn kennt, ist ein Kenner des Veda.
15.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसन्ततानि कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ १५.२ ॥
Seine Zweige breiten sich nach unten und oben aus, genährt von den Guṇas, mit den Sinnesobjekten als Trieben; und unten erstrecken sich seine Wurzeln, die in der Welt der Menschen an das Handeln binden.
15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥ १५.३ ॥
Seine Gestalt wird hier nicht als solche wahrgenommen, weder sein Ende noch sein Anfang noch sein Grund. Hat man diesen fest verwurzelten Aśvattha mit der starken Axt der Nichtanhaftung gefällt,
15.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्य यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ १५.४ ॥
dann soll man jenen Ort suchen, von dem die, die ihn erreicht haben, nicht mehr zurückkehren, mit dem Gedanken: „Ich nehme Zuflucht zu jener ursprünglichen Person, aus der der uralte Strom des Wirkens hervorging.“
15.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वन्द्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ १५.५ ॥
Frei von Stolz und Verblendung, den Makel der Anhaftung besiegt, stets im Selbst gegründet, von Begierden abgewandt, befreit von den Gegensätzen, die Freude und Leid heißen, gelangen die Unverblendeten zu jenem unvergänglichen Ort.
15.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ १५.६ ॥
Weder die Sonne erleuchtet es, noch der Mond, noch das Feuer. Wer dorthin gelangt, kehrt nicht zurück; das ist meine höchste Stätte.
15.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ १५.७ ॥
Ein ewiger Teil von Mir selbst, zur lebendigen Seele in der Welt der Lebenden geworden, zieht die Sinne an sich, mit dem Geist als sechstem, die in der Prakṛti ruhen.
15.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ १५.८ ॥
Wenn der Herr des Körpers einen Leib annimmt und wenn er ihn verlässt, nimmt er diese mit und geht, wie der Wind Düfte von ihrem Ursprung forträgt.
15.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ १५.९ ॥
Über Ohr, Auge, Tastsinn, Geschmack und Geruch sowie den Geist waltend, genießt er die Sinnesobjekte.
15.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ १५.१० ॥
Die Verblendeten erkennen ihn nicht, wenn er scheidet, wenn er verweilt oder wenn er genießt, verbunden mit den Guṇas; die das Auge des Wissens haben, sehen ihn.
15.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ १५.११ ॥
Strebende Yogis sehen ihn in sich selbst gegründet; doch die Ungeläuterten, denen es an Einsicht fehlt, sehen ihn nicht, obwohl sie sich bemühen.
15.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥ १५.१२ ॥
Der Glanz, der in der Sonne die ganze Welt erleuchtet, und der im Mond und im Feuer ist, wisse, dass dieser Glanz der Meine ist.
15.13
गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ १५.१३ ॥
In die Erde eingehend, trage ich alle Wesen mit meiner Kraft; und zu Soma geworden, dem Wesen des Saftes, nähre ich alle Pflanzen.
15.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ १५.१४ ॥
Zu Vaiśvānara geworden, dem Feuer des Lebens, wohne ich im Körper der Lebewesen und verdaue, verbunden mit Prāṇa und Apāna, die vier Arten von Nahrung.
15.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ १५.१५ ॥
Ich wohne im Herzen aller; von mir kommen Erinnerung, Erkenntnis und ihr Verlust. Ich allein bin es, der durch alle Veden zu erkennen ist; ich bin der Urheber des Vedānta und der Kenner der Veden.
15.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ १५.१६ ॥
Es gibt zwei Personen in dieser Welt, das Vergängliche und das Unvergängliche. Alle Wesen sind das Vergängliche; das Unwandelbare wird das Unvergängliche genannt.
15.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ १५.१७ ॥
Doch die höchste Person ist eine andere, das höchste Selbst genannt, der unvergängliche Herr, der in die drei Welten eingeht und sie trägt.
15.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥ १५.१८ ॥
Da ich das Vergängliche übersteige und selbst höher bin als das Unvergängliche, werde ich in der Welt und im Veda als Puruṣottama, die höchste Person, gepriesen.
15.19
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ १५.१९ ॥
Wer, frei von Verblendung, mich so als die höchste Person erkennt, der ist allwissend und verehrt mich mit seinem ganzen Wesen, Bhārata.
15.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एतद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ १५.२० ॥
So habe ich dir diese geheimste Lehre verkündet, du Sündloser. Wer sie versteht, wird weise und hat alles getan, was zu tun ist, Bhārata.