பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १५.१ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்: வேர்கள் மேலும் கிளைகள் கீழும் உள்ள அஸ்வத்த மரத்தை அழிவற்றது என்கின்றனர்; வேதச் சந்தங்களே அதன் இலைகள். அதை அறிபவனே வேதத்தை அறிந்தவன்.
15.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसन्ततानि कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ १५.२ ॥
அதன் கிளைகள் கீழும் மேலும் பரவி, குணங்களால் வளர்ந்து, புலன்பொருள்களைத் தளிர்களாகக் கொண்டுள்ளன; கீழே மனிதர் உலகில் கர்மத்தோடு பிணைக்கும் வேர்கள் பரவியுள்ளன.
15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥ १५.३ ॥
இங்கே இதன் வடிவம் அவ்வாறு காணப்படுவதில்லை; இதன் முடிவோ, தொடக்கமோ, அடிப்படையோ தெரிவதில்லை. நன்கு வேரூன்றிய இந்த அஸ்வத்த மரத்தைப் பற்றின்மை என்னும் உறுதியான ஆயுதத்தால் வெட்டி,
15.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्य यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ १५.४ ॥
பின்னர் அந்த நிலையைத் தேட வேண்டும்; அதை அடைந்தவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை. "பழமையான இயக்கம் எவரிடமிருந்து பெருகியதோ அந்த ஆதி புருஷனையே நான் சரணடைகிறேன்" என்று எண்ணி.
15.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वन्द्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ १५.५ ॥
செருக்கும் மயக்கமும் அற்றவர்கள், பற்று என்னும் குறையை வென்றவர்கள், எப்போதும் ஆத்மாவில் நிலைத்தவர்கள், ஆசைகள் நீங்கியவர்கள், இன்பம் துன்பம் எனப்படும் இரட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டவர்கள் — அத்தகைய மயக்கமற்றோர் அந்த அழிவற்ற நிலையை அடைகின்றனர்.
15.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ १५.६ ॥
அதைச் சூரியனும் ஒளிரச் செய்வதில்லை, சந்திரனும் இல்லை, நெருப்பும் இல்லை. அங்கு சென்றவர்கள் திரும்புவதில்லை; அதுவே என் பரம தாமம்.
15.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ १५.७ ॥
இந்த உயிர்களின் உலகில் என்னுடைய நித்தியமான அம்சமே ஜீவனாகி, பிரகிருதியில் நிலைத்துள்ள, மனத்தை ஆறாவதாகக் கொண்ட புலன்களைத் தன்பால் இழுக்கிறது.
15.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ १५.८ ॥
உடலின் தலைவனான அவன் ஒரு உடலைப் பெறும்போதும் அதை விட்டு நீங்கும்போதும், காற்று மணங்களை அவற்றின் இருப்பிடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்வதுபோல் இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான்.
15.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ १५.९ ॥
இவன் காது, கண், தொடுதல், நாக்கு, மூக்கு, மனம் ஆகியவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு புலன்விஷயங்களை அனுபவிக்கிறான்.
15.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ १५.१० ॥
உடலை விட்டு நீங்கும்போதும், அதில் தங்கியிருக்கும்போதும், குணங்களுடன் கூடி அனுபவிக்கும்போதும் மூடர்கள் இவனைக் காண்பதில்லை; ஞானக்கண் உடையவர்களே காண்கிறார்கள்.
15.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ १५.११ ॥
முயற்சி செய்யும் யோகிகள் இவனைத் தம்முள் நிலைபெற்றவனாகக் காண்கிறார்கள்; ஆனால் தம்மைச் செம்மைப்படுத்தாத, விவேகமற்றவர்கள் முயன்றாலும் இவனைக் காண்பதில்லை.
15.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥ १५.१२ ॥
சூரியனில் இருந்து முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்யும் ஒளியும், சந்திரனிலும் அக்கினியிலும் உள்ள ஒளியும் என்னுடையதே என்று அறி.
15.13
गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ १५.१३ ॥
நான் பூமியில் புகுந்து என் ஆற்றலால் எல்லா உயிர்களையும் தாங்குகிறேன்; சாரம் நிறைந்த சோமனாகி எல்லாத் தாவரங்களையும் வளர்க்கிறேன்.
15.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ १५.१४ ॥
நான் வைச்வானரனாகி உயிர்களின் உடலில் இருந்து, பிராணன் அபானனுடன் கூடி, நான்கு வகை உணவைச் செரிக்கிறேன்.
15.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ १५.१५ ॥
நான் எல்லோருடைய இதயத்திலும் நிலைத்திருக்கிறேன்; என்னிடமிருந்தே நினைவும் ஞானமும் அவற்றின் மறதியும் உண்டாகின்றன. எல்லா வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன் நானே; வேதாந்தத்தை உருவாக்கியவனும் வேதங்களை அறிந்தவனும் நானே.
15.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ १५.१६ ॥
இவ்வுலகில் இரண்டு புருஷர்கள் உள்ளனர் — அழிவுடையவனும் அழிவற்றவனும். எல்லா உயிர்களும் அழிவுடையவை; மாறாது நிலைத்திருப்பவன் அழிவற்றவன் எனப்படுகிறான்.
15.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ १५.१७ ॥
ஆனால் உத்தம புருஷன் வேறொருவன்; அவன் பரமாத்மா எனப்படுகிறான் — மூவுலகிலும் புகுந்து அவற்றைத் தாங்கும் அழிவற்ற ஈசுவரன்.
15.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥ १५.१८ ॥
நான் அழிவுடையதைக் கடந்தவன், அழிவற்றதைவிடவும் உயர்ந்தவன்; ஆகையால் உலகிலும் வேதத்திலும் புருஷோத்தமன் எனப் புகழ்பெற்றிருக்கிறேன்.
15.19
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ १५.१९ ॥
பாரதா, மயக்கமின்றி என்னை இவ்வாறு புருஷோத்தமன் என்று அறிபவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகி, முழு மனத்துடன் என்னை வழிபடுகிறான்.
15.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एतद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ १५.२० ॥
பாவமற்றவனே, இவ்வாறு மிக இரகசியமான இந்த சாஸ்திரம் என்னால் கூறப்பட்டது. பாரதா, இதை அறிந்தவன் ஞானியாகவும் செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்தவனாகவும் ஆகிறான்.