ഭഗവദ്ഗീത · അധ്യായം 15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १५.१ ॥
ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വേരുകൾ മുകളിലും ശാഖകൾ താഴെയുമുള്ള അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തെ നാശമില്ലാത്തതെന്നു പറയുന്നു; വേദഛന്ദസ്സുകളാണ് അതിന്റെ ഇലകൾ. അതിനെ അറിയുന്നവനാണ് വേദജ്ഞൻ.
15.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसन्ततानि कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ १५.२ ॥
അതിന്റെ ശാഖകൾ താഴേക്കും മുകളിലേക്കും പടർന്നിരിക്കുന്നു, ഗുണങ്ങളാൽ വളർന്ന്, വിഷയങ്ങളെ തളിരുകളാക്കി; താഴെ മനുഷ്യലോകത്തിൽ കർമ്മങ്ങളാൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വേരുകൾ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു.
15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥ १५.३ ॥
ഇവിടെ ഇതിന്റെ രൂപം അപ്രകാരം കാണപ്പെടുന്നില്ല; അന്തമോ ആദിയോ അടിസ്ഥാനമോ കാണപ്പെടുന്നില്ല. ഉറച്ചു വേരൂന്നിയ ഈ അശ്വത്ഥത്തെ അസംഗമെന്ന ദൃഢമായ ആയുധം കൊണ്ട് മുറിച്ച്,
15.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्य यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ १५.४ ॥
പിന്നീട് ആ പദം അന്വേഷിക്കണം; അവിടെ എത്തിയവർ വീണ്ടും മടങ്ങിവരുന്നില്ല. "ആരിൽ നിന്നാണോ ഈ പുരാതനമായ പ്രവൃത്തി പ്രവഹിച്ചത്, ആ ആദിപുരുഷനെത്തന്നെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു" എന്ന് കരുതി.
15.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वन्द्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ १५.५ ॥
അഭിമാനവും മോഹവും ഇല്ലാത്തവരും, സംഗദോഷത്തെ ജയിച്ചവരും, നിത്യം അധ്യാത്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും, കാമനകൾ നീങ്ങിയവരും, സുഖദുഃഖങ്ങൾ എന്ന ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽനിന്ന് മുക്തരുമായ മോഹമില്ലാത്തവർ ആ അവ്യയമായ പദം പ്രാപിക്കുന്നു.
15.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ १५.६ ॥
അതിനെ സൂര്യൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നില്ല, ചന്ദ്രനുമില്ല, അഗ്നിയുമില്ല. അവിടെ എത്തിയവർ മടങ്ങിവരുന്നില്ല; അതാണ് എന്റെ പരമമായ ധാമം.
15.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ १५.७ ॥
ഈ ജീവലോകത്തിൽ എന്റെ തന്നെ സനാതനമായ അംശം ജീവനായിത്തീർന്ന്, പ്രകൃതിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, മനസ്സ് ആറാമതായുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു.
15.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ १५.८ ॥
ദേഹത്തിന്റെ നാഥൻ ഒരു ശരീരം പ്രാപിക്കുമ്പോഴും അതിനെ വിട്ടുപോകുമ്പോഴും, കാറ്റ് ഗന്ധങ്ങളെ അവയുടെ ഉറവിടത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ ഇവയെ എടുത്തുകൊണ്ട് പോകുന്നു.
15.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ १५.९ ॥
ഇവൻ ചെവി, കണ്ണ്, ത്വക്ക്, നാവ്, മൂക്ക്, മനസ്സ് എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ച് വിഷയങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നു.
15.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ १५.१० ॥
ശരീരം വിട്ടുപോകുമ്പോഴും, അതിൽ വസിക്കുമ്പോഴും, ഗുണങ്ങളോടുകൂടി അനുഭവിക്കുമ്പോഴും മൂഢന്മാർ ഇവനെ കാണുന്നില്ല; ജ്ഞാനക്കണ്ണുള്ളവർ കാണുന്നു.
15.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ १५.११ ॥
പരിശ്രമിക്കുന്ന യോഗികൾ ഇവനെ തങ്ങളിൽ സ്ഥിതനായി കാണുന്നു; എന്നാൽ ആത്മസംസ്കാരമില്ലാത്ത വിവേകശൂന്യർ പരിശ്രമിച്ചാലും ഇവനെ കാണുന്നില്ല.
15.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥ १५.१२ ॥
സൂര്യനിൽ നിന്ന് സമസ്ത ലോകത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന തേജസ്സും, ചന്ദ്രനിലും അഗ്നിയിലുമുള്ള തേജസ്സും എന്റേതാണെന്ന് അറിയുക.
15.13
गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ १५.१३ ॥
ഞാൻ ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ച് എന്റെ ശക്തിയാൽ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നു; രസസ്വരൂപനായ സോമനായി എല്ലാ ഓഷധികളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു.
15.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ १५.१४ ॥
ഞാൻ വൈശ്വാനരനായി ജീവികളുടെ ദേഹത്തിൽ വസിച്ച്, പ്രാണാപാനങ്ങളോടു ചേർന്ന് നാലുവിധമായ അന്നത്തെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
15.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ १५.१५ ॥
ഞാൻ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; എന്നിൽനിന്നാണ് സ്മൃതിയും ജ്ഞാനവും അവയുടെ നഷ്ടവും ഉണ്ടാകുന്നത്. എല്ലാ വേദങ്ങളാലും അറിയപ്പെടേണ്ടവൻ ഞാൻ തന്നെ; വേദാന്തകർത്താവും വേദജ്ഞനും ഞാൻ തന്നെ.
15.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ १५.१६ ॥
ഈ ലോകത്തിൽ രണ്ടു പുരുഷന്മാരുണ്ട് — ക്ഷരനും അക്ഷരനും. എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും ക്ഷരം; കൂടസ്ഥനെ അക്ഷരം എന്നു പറയുന്നു.
15.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ १५.१७ ॥
എന്നാൽ ഉത്തമപുരുഷൻ മറ്റൊരുവനാണ്; അവൻ പരമാത്മാവ് എന്നു പറയപ്പെടുന്നു — മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ച് അവയെ താങ്ങുന്ന അവ്യയനായ ഈശ്വരൻ.
15.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥ १५.१८ ॥
ഞാൻ ക്ഷരത്തെ അതിക്രമിച്ചവനും അക്ഷരത്തെക്കാൾ ഉത്തമനുമാകയാൽ, ലോകത്തിലും വേദത്തിലും പുരുഷോത്തമൻ എന്നു പ്രസിദ്ധനാണ്.
15.19
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ १५.१९ ॥
ഭാരതാ, മോഹമില്ലാതെ എന്നെ ഇപ്രകാരം പുരുഷോത്തമനായി അറിയുന്നവൻ സർവജ്ഞനായി സർവഭാവത്തോടെ എന്നെ ഭജിക്കുന്നു.
15.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एतद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ १५.२० ॥
പാപമില്ലാത്തവനേ, ഇപ്രകാരം അതീവ രഹസ്യമായ ഈ ശാസ്ത്രം ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഭാരതാ, ഇതറിയുന്നവൻ ബുദ്ധിമാനും കൃതകൃത്യനും ആകുന്നു.