Bhagavad Gītā · Capítulo 15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १५.१ ॥
O Senhor disse: Fala-se de uma aśvattha imperecível, com as raízes em cima e os ramos em baixo, cujas folhas são os hinos védicos. Quem a conhece é conhecedor do Veda.
15.2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसन्ततानि कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥ १५.२ ॥
Os seus ramos estendem-se para baixo e para cima, nutridos pelos guṇas, tendo os objetos dos sentidos como rebentos; e em baixo estendem-se as suas raízes, que prendem à ação no mundo dos homens.
15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते नान्तो न चादिर्न च संप्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूल मसङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥ १५.३ ॥
Aqui a sua forma não é percebida como tal, nem o seu fim, nem o seu começo, nem o seu fundamento. Tendo cortado esta aśvattha de raízes firmes com o machado firme do desapego,
15.4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्य यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥ १५.४ ॥
então deve-se buscar aquele estado, alcançado o qual já não se regressa, pensando: «Refugio-me nessa Pessoa primordial de onde fluiu a antiga corrente da atividade.»
15.5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वन्द्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञै र्गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥ १५.५ ॥
Livres de orgulho e de ilusão, vencido o defeito do apego, sempre firmes no Si, afastados dos desejos, libertos dos pares de opostos chamados prazer e dor, os não iludidos alcançam aquele estado imperecível.
15.6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ १५.६ ॥
Não o ilumina o sol, nem a lua, nem o fogo. Os que lá chegam não regressam; essa é a minha morada suprema.
15.7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥ १५.७ ॥
Uma parcela eterna de Mim mesmo, tornada a alma vivente no mundo dos seres, atrai para si os sentidos, tendo a mente como sexto, que residem na prakṛti.
15.8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥ १५.८ ॥
Quando o senhor do corpo assume um corpo e quando o deixa, leva estes consigo e parte, como o vento leva os perfumes de sua fonte.
15.9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥ १५.९ ॥
Presidindo ao ouvido, à vista, ao tato, ao paladar e ao olfato, e também à mente, ele desfruta dos objetos dos sentidos.
15.10
उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥ १५.१० ॥
Os iludidos não o percebem quando parte, quando permanece ou quando desfruta, unido aos guṇas; os que têm o olho do conhecimento o veem.
15.11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥ १५.११ ॥
Os yogis que se esforçam o veem estabelecido em si mesmos; mas os de alma não purificada e sem discernimento não o veem, mesmo esforçando-se.
15.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥ १५.१२ ॥
O esplendor que, no sol, ilumina o mundo inteiro, e o que está na lua e no fogo, sabe que esse esplendor é Meu.
15.13
गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥ १५.१३ ॥
Penetrando na terra, sustento todos os seres com a minha energia; e, tornando-me Soma, essência da seiva, nutro todas as plantas.
15.14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥ १५.१४ ॥
Tornando-me Vaiśvānara, o fogo da vida, habito no corpo dos seres vivos e, unido ao prāṇa e ao apāna, digiro os quatro tipos de alimento.
15.15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥ १५.१५ ॥
Estou assente no coração de todos; de mim vêm a memória, o conhecimento e a sua perda. Só eu sou o que deve ser conhecido por todos os Vedas; sou o autor do Vedānta e o conhecedor dos Vedas.
15.16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥ १५.१६ ॥
Há duas pessoas neste mundo: o perecível e o imperecível. Todos os seres são o perecível; o imutável é chamado o imperecível.
15.17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥ १५.१७ ॥
Mas a Pessoa suprema é outra, chamada o Ser Supremo, o Senhor imperecível que, penetrando nos três mundos, os sustenta.
15.18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥ १५.१८ ॥
Uma vez que transcendo o perecível e sou superior até ao imperecível, sou celebrado no mundo e no Veda como Puruṣottama, a Pessoa Suprema.
15.19
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥ १५.१९ ॥
Quem, livre de ilusão, me conhece assim como a Pessoa Suprema, esse, conhecedor de tudo, adora-me com todo o seu ser, Bhārata.
15.20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयाऽनघ ।
एतद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥ १५.२० ॥
Assim te expus este ensinamento, o mais secreto, ó impecável. Compreendendo-o, a pessoa torna-se sábia e cumpriu tudo o que havia a cumprir, Bhārata.