الأوبانيشاد · Bṛhadāraṇyaka 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.3.1
(उद्गीथब्राह्मणम्। वैराजब्राह्मणं वा।)
द्वया ह प्राजापत्या देवाश्चासुराश्च ततः कानीयसा एव देवा ज्यायसा असुराः ।
त एषु लोकेष्वस्पर्धन्त ।
ते ह देवा ऊचुर्हन्तासुरान् यज्ञ उद्गीथेनात्ययामेति ॥ १.३.१ ॥
(براهمانا الأوديثا، أو براهمانا فيراج.) كان هناك صنفان من الآلهة والأسورا، من نسل براجاباتي. وكان الآلهة هم الأصغر والأسورا هم الأكبر. وتنافسوا في هذه العوالم. فقال الآلهة: «هيّا، لنتجاوز الأسورا في القربان بواسطة الأوديثا.»
Bṛhadāraṇyaka 1.3.2
ते ह वाचमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो वागुदगायत् ।
यो वाचि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं वदति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं वदति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.२ ॥
قالوا للكلام: «غنِّ لنا الأوديثا.» فقال الكلام: «ليكن ذلك»، وغنّى لهم. فما في الكلام من متعة غنّاه للآلهة، وما يقوله من مبارك غنّاه لنفسه. وعلم الأسورا: «بهذا المغني سيتجاوزوننا.» فهاجموه وطعنوه بالإثم. وذلك الإثم هو بعينه ما يتكلم بما لا يليق، فذلك هو الإثم.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.3
अथ ह प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः प्राण उदगायत् ।
यः प्राणे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं जिघ्रति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं जिघ्रति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.३ ॥
ثم قالوا للنَّفَس: «غنِّ لنا الأوديثا.» فقال النَّفَس: «ليكن ذلك»، وغنّى لهم. فما في النَّفَس من متعة غنّاه للآلهة، وما يشمّه من مبارك غنّاه لنفسه. وعلم الأسورا: «بهذا المغني سيتجاوزوننا.» فهاجموه وطعنوه بالإثم. وذلك الإثم هو بعينه ما يشمّ ما لا يليق، فذلك هو الإثم.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.4
अथ ह चक्षुरूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यश्चक्षुरुदगायत् ।
यश्चक्षुषि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं पश्यति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं पश्यति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.४ ॥
فقالت العين: «غنِّ لنا الأُدغِيثَا». فقالت: «ليكن ذلك»، وغنّت الأُدغِيثَا لهم. ما في العين من متعة غنّته للآلهة، وما هو مبارك تراه لنفسها. وعرفوا أن «بهذا سيتفوّق علينا مُدغاتِرُنا». فانقضّوا عليها وطعنوها بالشرّ. ذلك الشرّ هو بعينه الذي يرى هذا غير اللائق؛ وذلك هو الشرّ.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.5
अथ ह श्रोत्रमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः श्रोत्रमुदगायत् ।
यः श्रोत्रे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं शृणोति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं शृणोति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.५ ॥
فقالت الأذن: «غنِّ لنا الأُدغِيثَا». فقالت: «ليكن ذلك»، وغنّت الأُدغِيثَا لهم. ما في الأذن من متعة غنّته للآلهة، وما هو مبارك تسمعه لنفسها. وعرفوا أن «بهذا سيتفوّق علينا مُدغاتِرُنا». فانقضّوا عليها وطعنوها بالشرّ. ذلك الشرّ هو بعينه الذي يسمع هذا غير اللائق؛ وذلك هو الشرّ.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.6
अथ ह मन ऊचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो मन उदगायत् ।
यो मनसि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं संकल्पयति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं संकल्पयति ।
स एव स पाप्मा ।
एवमु खल्वेता देवताः पाप्मभिरुपासृजन् ।
एवमेनाः पाप्मनाविध्यन् ॥ १.३.६ ॥
فقال العقل: «غنِّ لنا الأُدغِيثَا». فقال: «ليكن ذلك»، وغنّى الأُدغِيثَا لهم. ما في العقل من متعة غنّاه للآلهة، وما هو مبارك يعزم عليه لنفسه. وعرفوا أن «بهذا سيتفوّق علينا مُدغاتِرُنا». فانقضّوا عليه وطعنوه بالشرّ. ذلك الشرّ هو بعينه الذي يعزم على هذا غير اللائق؛ وذلك هو الشرّ. وهكذا ربطوا هذه الآلهة بالشرور. وهكذا طعنوها بالشرّ.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.7
अथ हेममासन्यं प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्य एष प्राण उदगायत् ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविव्यत्सन् ।
स यथाश्मानमृत्वा लोष्टो विध्वंसेतैवं हैव विध्वंसमाना विष्वञ्चो विनेशुः ।
ततो देवा अभवन्, परासुरा ।
भवत्यात्मना, परास्य द्विषन् भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद ॥ १.३.७ ॥
ثم قالوا لهذا النَّفَس، الذي في الفم ويُسمّى آسَنيَا: «غنِّ لنا الأُدغِيثَا». فقال: «ليكن ذلك»، وغنّى الأُدغِيثَا لهم. وعرفوا أن «بهذا سيتفوّق علينا مُدغاتِرُنا». فانقضّوا عليه يريدون أن يطعنوه بالشرّ. فكما تتحطّم كتلة من التراب إذا اصطدمت بحجر، هكذا تفرّقوا وهلكوا متناثرين في كل الاتجاهات. ثم صار الآلهة، وهُزم الأسورا. ومن يعرف هكذا يزدهر بنفسه؛ يُهزم عدوّه، ويُهلك خصمُه الحاقد عليه.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.8
ते होचुः क्व नु सोऽभूद्यो न इत्थमसक्तेति ।
अयमास्येऽन्तरिति ।
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ॥ १.३.८ ॥
قالوا: «أين ذهب ذلك الذي كان هكذا غير متعلق بنا؟» «إنه داخل الفم.» إنه أيّاسيا من نسل الآنغيراس، لأنه عصارة (رسا) الأعضاء (أنغا).
Bṛhadāraṇyaka 1.3.9
सा वा एषा देवता दूर्नाम ।
दूरं ह्यस्या मृत्युर् ।
दूरं ह वा अस्मान्मृत्युर्भवति य एवं वेद ॥ १.३.९ ॥
اسم هذه الإلهة دور (البعيدة). الموت بعيد عنها. فلمن يعلم هكذا، يصير الموت حقاً بعيداً عنه.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.10
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्य यत्रासां दिशामन्तस्तद्गमयां चकार ।
तदासां पाप्मनो विन्यदधात् ।
तस्मान्न जनमियान्नान्तमियान्नेत्पाप्मानं मृत्युमन्ववायानीति ॥ १.३.१० ॥
هذه الإلهة، إذ طردت الشر (باپمان) والموت عن هؤلاء الآلهة، أرسلتهم إلى حيث أطراف هذه الجهات. وأبعدت ذلك الشر عنهم. لذلك لا ينبغي للإنسان أن يذهب إلى جمع الناس، ولا أن يبلغ الطرف، لئلا يقع في أثر الشر والموت.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.11
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्याथैना मृत्युमत्यवहत् ॥ १.३.११ ॥
هذه الإلهة، بعد أن طردت الشر (باپمان) والموت عن هؤلاء الآلهة، حملتهم بعد ذلك إلى ما وراء الموت.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.12
सा वै वाचमेव प्रथमामत्यवहत् ।
सा यदा मृत्युमत्यमुच्यत सोऽग्निरभवत् ।
सोऽयमग्निः परेण मृत्युमतिक्रान्तो दीप्यते ॥ १.३.१२ ॥
فأوصلت الكلام أولًا إلى ما وراء الموت. ولما تحررت ما وراء الموت صارت أغني. وهذا الأغني، إذ عبر الموت، يتألق في الجانب الآخر.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.13
अथ प्राणमत्यवहत् ।
स यदा मृत्युमत्यमुच्यत स वायुरभवत् ।
सोऽयं वायुः परेण मृत्युमतिक्रान्तः पवते ॥ १.३.१३ ॥
ثم أوصل النَّفَس (prāṇa) إلى ما وراء الموت. ولما تحرر ما وراء الموت صار فايو. وهذا الفايو، إذ عبر الموت، يهب في الجانب الآخر.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.14
अथ चक्षुरत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स आदित्योऽभवत् ।
सोऽसावादित्यः परेण मृत्युमतिक्रान्तस्तपति ॥ १.३.१४ ॥
ثم أوصل البصر إلى ما وراء الموت. ولما تحرر ما وراء الموت صار الشمس (آديتيا). وهذه الشمس، إذ عبرت الموت، تُحرق في الجانب الآخر.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.15
अथ श्रोत्रमत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत ता दिशोऽभवन् ।
ता इमा दिशः परेण मृत्युमतिक्रान्ताः ॥ १.३.१५ ॥
ثم أوصل السمع إلى ما وراء الموت. ولما تحرر ما وراء الموت صار الجهات. وهذه الجهات، إذ عبرت الموت، تقع في الجانب الآخر.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.16
अथ मनोऽत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स चन्द्रमा अभवत् ।
सोऽसौ चन्द्रः परेण मृत्युमतिक्रान्तो भाति ।
एवं ह वा एनमेषा देवता मृत्युमतिवहति य एवं वेद ॥ १.३.१६ ॥
ثم أوصل العقل (الموت) عبرًا. فلما تحرر من الموت صار قمرًا. ذلك القمر يُضيء بعد أن تجاوز الموت. وهكذا تعبر هذه الإلهة بمن يعرفها كذلك الموت.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.17
अथात्मनेऽन्नाद्यमागायत् ।
यद्धि किञ्चान्नमद्यतेऽनेनैव तदद्यते ।
इह प्रतितिष्ठति ॥ १.३.१७ ॥
ثم غنّى لنفسه الطعام الصالح للأكل. وكل طعام يُؤكل، فإنما يُؤكل بهذا بعينه. وهو ثابت هنا.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.18
ते देवा अब्रुवन् ।
एतावद्वा इदं सर्वं यदन्नम् ।
तदात्मन आगासीः ।
अनु नोऽस्मिन्नन्न आभजस्वेति ।
ते वै माभिसंविशतेति ।
तथेति तं समन्तं परिण्यविशन्त ।
तस्माद्यदनेनान्नमत्ति तेनैतास्तृप्यन्ति ।
एवं ह वा एनं स्वा अभिसंविशन्ति भर्ता स्वानां श्रेष्ठः पुरएता भवत्यन्नादोऽधिपतिर्य एवं वेद ।
य उ हैवंविदं स्वेषु प्रतिर्बुभूषति न हैवालं भार्येभ्यो भवति ।
अथ य एवैतमनुभवति यो वैतमनु भार्यान् बुभूर्षति स हैवालं भार्येभ्यो भवति ॥ १.३.१८ ॥
قالت تلك الآلهة: «هذا كل الطعام، هذا القدر فقط؛ أعطنا نصيبًا من الطعام الذي أخذته لنفسك.» قالوا: «دعنا ندخل فيه أيضًا.» فقال: «ليكن ذلك»، فأحاطوا به من كل جانب ودخلوا. لذلك، بالطعام الذي يأكله هذا، تشبع بذلك هذه (الحواس). فمن يعرف هكذا تدخل فيه قرابته؛ فيصير حافظًا وخيرًا ورائدًا وآكلًا للطعام وسيدًا لقرابته. ومن أراد أن ينافس مثل هذا العارف بين قرابته لا يكفي حتى زوجاته؛ أما من يتبع هذا ويرغب في الزوجات بعده فيكفي حتى زوجاته.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.19
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ।
प्राणो वा अङ्गानां रसः ।
प्राणो हि वा अङ्गानां रसः ।
तस्माद्यस्मात्कस्माच्चाङ्गात्प्राण उत्क्रामति तदेव तच्छुष्यति ।
एष हि वा अङ्गानां रसः ॥ १.३.१९ ॥
هو أياسيا من آل أنغيراس، لأنه لُبّ الأعضاء. النَّفَس هو لُبّ الأعضاء حقًّا. النَّفَس حقًّا هو لُبّ الأعضاء. فلذلك، من أي عضو يخرج النَّفَس، ذلك العضو نفسه ييبس. وهذا حقًّا هو لُبّ الأعضاء.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.20
एष उ एव बृहस्पतिः ।
वाग्वै बृहती ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु बृहस्पतिः ॥ १.३.२० ॥
هذا هو بِرِهَسْباتي بعينه. الكلام هو البِرِهَتي (العظيمة). وهذا سيدها، ولذلك هو بِرِهَسْباتي.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.21
एष उ एव ब्रह्मणस्पतिः ।
वाग्वै ब्रह्म ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु ब्रह्मणस्पतिः ॥ १.३.२१ ॥
هذا هو بْرَهْمَنَسْبَتي بعينه. الكلام هو البرهمن. وهذا سيدها، ولذلك هو بْرَهْمَنَسْبَتي.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.22
एष उ एव साम ।
वाग्वै सामैष सा चामश्चेति तत्साम्नः सामत्वम् ।
यद्वेव समः प्लुषिणा समो मशकेन समो नागेन सम एभिस्त्रिभिर्लोकैः समोऽनेन सर्वेण तस्माद्वेव साम ।
अश्नुते साम्नः सायुज्यं सलोकताम् ।
य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२२ ॥
هذا هو السامان (الترنيمة). الكلام هو الترنيمة حقًا، وهذا (الكلام) هو «سا» و«أما»؛ وهكذا يكون سامانًا للترنيمة. لأنه يساوي النار المتقدة، ويساوي البعوضة، ويساوي الفيل؛ ويساوي هذه العوالم الثلاثة، ويساوي كل هذا؛ فلذلك هو حقًا الترنيمة. ومن يعرف هذه الترنيمة هكذا ينال الاتحاد بالترنيمة والمقام في العالم ذاته.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.23
एष उ वा उद्गीथः ।
प्राणो वा उत्प्राणेन हीदं सर्वमुत्तब्धम् ।
वागेव गीथा ।
उच्च गीथा चेति ।
स उद्गीथः ॥ १.३.२३ ॥
هذا هو الأوديتا (الترنيم الرفيع). النفس (براهنا) هي حقًا الأوديتا، لأنه بالنفس الصاعد يُحمل كل هذا ويُسند. الكلام هو حقًا الترنيمة (غيثا)؛ وهو أيضًا الغيثا «العالية» — وذلك هو الأوديتا.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.24
तद्धापि ब्रह्मदत्तश्चैकितानेयो राजानं भक्षयन्नुवाच ।
अयं त्यस्य राजा मूर्धानं विपातयताद्यदितोऽयास्य आङ्गिरसोऽन्येनोदगायदिति ।
वाचा च ह्येव स प्राणेन चोदगायदिति ॥ १.३.२४ ॥
فقال براهمداتا ابن تشايكيتانا للملك وهو يأكل: "لو أن أياسيا من نسل أنغيراس غنّى الأودغيتا بواسطة غيره، فلتنشق رأس هذا الملك هنا اليوم." لأنه غنّى الأودغيتا بالكلام والنفس وحدهما.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.25
तस्य हैतस्य साम्नो यः स्वं वेद भवति हास्य स्वम् ।
तस्य वै स्वर एव स्वम् ।
तस्मादार्त्विज्यं करिष्यन् वाचि स्वरमिच्छेत ।
तया वाचा स्वरसम्पन्नयार्त्विज्यं कुर्यात् ।
तस्माद्यज्ञे स्वरवन्तं दिदृक्षन्त एव ।
अथो यस्य स्वं भवति ।
भवति हास्य स्वं य एवमेतत्साम्नः स्वं वेद ॥ १.३.२५ ॥
من يعرف "ذات" (svam) هذا السامان يصير له ما هو له. وذاته هي بالحقيقة السوارا (النبرة). لذلك ينبغي لمن سيؤدي وظيفة الكاهن أن يرغب في النبرة في الكلام، وبذلك الكلام المتصف بالنبرة يؤدي الوظيفة. ولهذا في الذبيحة يرغب الناس في رؤية صاحب النبرة. ومن يعرف على هذا النحو "ذات" السامان يصير له ما هو له.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.26
तस्य हैतस्य साम्नो यः सुवर्णं वेद भवति हास्य सुवर्णम् ।
तस्य वै स्वर एव सुवर्णम् ।
भवति हास्य सुवर्णं य एवमेतत्साम्नः सुवर्णं वेद ॥ १.३.२६ ॥
من يعرف "الذهب" (suvarṇa) لهذا السامان يصير له ذهب. وذهبه هو بالحقيقة السوارا (النبرة). ومن يعرف على هذا النحو ذهب السامان يصير له ذهب.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.27
तस्य हैतस्य साम्नो यः प्रतिष्ठां वेद प्रति ह तिष्ठति ।
तस्य वै वागेव प्रतिष्ठा ।
वाचि हि खल्वेष एतत्प्राणः प्रतिष्ठितो गीयते ।
अन्न इत्यु हैक आहुः ॥ १.३.२७ ॥
من يعرف قاعدة (pratiṣṭhā) هذا السامان يثبت ثباتا. وقاعدته هي بالحقيقة الكلام. فهذا النفس (البرانا) المستقر في الكلام هو الذي يُغنّى. ويقول بعضهم: في الطعام.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.28
अथातः पवमानानामेवाभ्यारोहः ।
स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तौति ।
स यत्र प्रस्तुयात्तदेतानि जपेत् ।
असतो मा सद्गमय, तमसो मा ज्योतिर्गमय, मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
स यदाहासतो मा सद्गमयेति ।
मृत्युर्वा असत्सदमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
तमसो मा ज्योतिर्गमयेति ।
मृत्युर्वै तमो ज्योतिरमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
नात्र तिरोहितमिवास्ति ।
अथ यानीतराणि स्तोत्राणि तेष्वात्मनेऽन्नाद्यमागायेत् ।
तस्मादु तेषु वरं वृणीत ।
यं कामं कामयेत्तम् ।
स एष एवंविदुद्गातात्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते तमागायति ।
तद्धैतल्लोकजिदेव ।
न हैवालोक्यताया आशास्ति य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२८ ॥
الآن صعود الأناشيد المطهِّرة. يُنشد المُقدِّم (البرستوتري) السامان. وعندما يُنشده، ينبغي أن يُردِّد هذه: «اهدني من غير الحق إلى الحق، اهدني من الظلمة إلى النور، اهدني من الموت إلى الخلود.» وحين يقول «اهدني من غير الحق إلى الحق» فهو في الحقيقة يقول إن الموت هو غير الحق، وإن الحق هو الخلود، فيكون معناه: «اهدني من الموت إلى الخلود، واجعلني خالداً.» وحين يقول «اهدني من الظلمة إلى النور» فهو في الحقيقة يقول إن الموت ظلمة، وإن النور هو الخلود، فيكون معناه: «اهدني من الموت إلى الخلود، واجعلني خالداً.» ليس هنا شيء مخفي. أما سائر التسابيح، فينبغي أن يُنشد المرء لنفسه الطعام وأمثاله. ولذلك ينبغي أن يختار المرء منها هبة؛ فأيَّ رغبة يرغب فيها، إياها يُنشد. والمُدْغاتري الذي يعرف هكذا، فيُنشد لنفسه أو للمضحّي ما يرغب فيه، فهو فاتح العوالم. حقاً، لمن يعرف هذا السامان هكذا لا يوجد خوف من أن يصبح غير مرئي.