உபநிடதங்கள் · Bṛhadāraṇyaka 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.3.1
(उद्गीथब्राह्मणम्। वैराजब्राह्मणं वा।)
द्वया ह प्राजापत्या देवाश्चासुराश्च ततः कानीयसा एव देवा ज्यायसा असुराः ।
त एषु लोकेष्वस्पर्धन्त ।
ते ह देवा ऊचुर्हन्तासुरान् यज्ञ उद्गीथेनात्ययामेति ॥ १.३.१ ॥
(உத்கீத பிராமணம். அல்லது வைராஜ பிராமணம்.) பிரஜாபதியின் வழிவந்த தேவர்களும் அசுரர்களும் இருவகையினர். அவர்களில் தேவர்கள் இளையவர்கள்; அசுரர்கள் மூத்தவர்கள். அவர்கள் இந்த உலகங்களில் போட்டியிட்டனர். அப்போது தேவர்கள், 'வாருங்கள், உத்கீதத்தின் மூலம் யாகத்தில் அசுரர்களை விஞ்சுவோம்' என்றனர்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.2
ते ह वाचमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो वागुदगायत् ।
यो वाचि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं वदति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं वदति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.२ ॥
அவர்கள் பேச்சிடம் கூறினர்: 'நீ எங்களுக்காக உத்கானம் செய்!' 'சரி' என்று பேச்சு அவர்களுக்காக உத்கானம் செய்தது. பேச்சில் உள்ள இன்பத்தை அது தேவர்களுக்காகப் பாடியது. நலமானதைப் பேசுவது தனக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தனர்: 'இந்த உத்காதாவால் அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்.' எனவே அவர்கள் அதைத் தாக்கி பாவத்தால் துளைத்தனர். பொருத்தமற்றதைப் பேசும் பாவமே அது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.3
अथ ह प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः प्राण उदगायत् ।
यः प्राणे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं जिघ्रति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं जिघ्रति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.३ ॥
பின்னர் அவர்கள் பிராணனிடம் கூறினர்: 'நீ எங்களுக்காக உத்கானம் செய்!' 'சரி' என்று பிராணன் அவர்களுக்காக உத்கானம் செய்தது. பிராணனில் உள்ள இன்பத்தை தேவர்களுக்காகப் பாடியது. நலமானதை நுகர்வது தனக்காக. அசுரர்கள் அறிந்தனர்: 'இந்த உத்காதாவால் அவர்கள் நம்மை மிஞ்சுவார்கள்.' எனவே அவர்கள் அதைத் தாக்கி பாவத்தால் துளைத்தனர். பொருத்தமற்றதை நுகர்வதே அந்தப் பாவம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.4
अथ ह चक्षुरूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यश्चक्षुरुदगायत् ।
यश्चक्षुषि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं पश्यति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं पश्यति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.४ ॥
அப்போது கண் கூறியது: 'எங்களுக்காக நீ உத்காநம் பாடு.' 'சரி' என்று அது அவர்களுக்காக உத்காநம் பாடியது. கண்ணில் உள்ள இன்பத்தை அது தேவர்களுக்காகப் பாடியது. நலமானதை அது காண்கிறது, அதை தனக்காக. இதனால் நம் உத்காதா நம்மை மிஞ்சுவான் என்று அவர்கள் அறிந்தனர். அவர்கள் அதன்மேல் பாய்ந்து பாவத்தால் அதைத் துளைத்தனர். அந்தப் பாவம் எது என்றால், இந்தத் தகாததைக் காண்பதே; அதுவே அந்தப் பாவம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.5
अथ ह श्रोत्रमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः श्रोत्रमुदगायत् ।
यः श्रोत्रे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं शृणोति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं शृणोति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.५ ॥
அப்போது காது கூறியது: 'எங்களுக்காக நீ உத்காநம் பாடு.' 'சரி' என்று அது அவர்களுக்காக உத்காநம் பாடியது. காதில் உள்ள இன்பத்தை அது தேவர்களுக்காகப் பாடியது. நலமானதை அது கேட்கிறது, அதை தனக்காக. இதனால் நம் உத்காதா நம்மை மிஞ்சுவான் என்று அவர்கள் அறிந்தனர். அவர்கள் அதன்மேல் பாய்ந்து பாவத்தால் அதைத் துளைத்தனர். இந்தத் தகாததைக் கேட்பதே அந்தப் பாவம்; அதுவே அந்தப் பாவம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.6
अथ ह मन ऊचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो मन उदगायत् ।
यो मनसि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं संकल्पयति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं संकल्पयति ।
स एव स पाप्मा ।
एवमु खल्वेता देवताः पाप्मभिरुपासृजन् ।
एवमेनाः पाप्मनाविध्यन् ॥ १.३.६ ॥
அப்போது மனம் கூறியது: 'எங்களுக்காக நீ உத்காநம் பாடு.' 'சரி' என்று அது அவர்களுக்காக உத்காநம் பாடியது. மனதில் உள்ள இன்பத்தை அது தேவர்களுக்காகப் பாடியது. நலமானதை அது சங்கல்பிக்கிறது, அதை தனக்காக. இதனால் நம் உத்காதா நம்மை மிஞ்சுவான் என்று அவர்கள் அறிந்தனர். அவர்கள் அதன்மேல் பாய்ந்து பாவத்தால் அதைத் துளைத்தனர். இந்தத் தகாததைச் சங்கல்பிப்பதே அந்தப் பாவம்; அதுவே அந்தப் பாவம். இவ்வாறே இத்தேவதைகளைப் பாவங்களுடன் அவர்கள் இணைத்தனர். இவ்வாறு அவற்றைப் பாவத்தால் துளைத்தனர்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.7
अथ हेममासन्यं प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्य एष प्राण उदगायत् ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविव्यत्सन् ।
स यथाश्मानमृत्वा लोष्टो विध्वंसेतैवं हैव विध्वंसमाना विष्वञ्चो विनेशुः ।
ततो देवा अभवन्, परासुरा ।
भवत्यात्मना, परास्य द्विषन् भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद ॥ १.३.७ ॥
அப்போது அவர்கள் வாயில் உள்ள இந்த ஆசான்யம் என்ற பிராணனிடம் கூறினர்: 'எங்களுக்காக நீ உத்காநம் பாடு.' 'சரி' என்று அது அவர்களுக்காக உத்காநம் பாடியது. இதனால் நம் உத்காதா நம்மை மிஞ்சுவான் என்று அவர்கள் அறிந்தனர். அவர்கள் அதன்மேல் பாய்ந்து பாவத்தால் அதைத் துளைக்க விரும்பினர். கல்லில் மோதிய மண் கட்டி சிதறுவது போல், அவர்கள் சிதறி எல்லாத் திசைகளிலும் அழிந்தனர். பின்னர் தேவர்கள் ஆயினர்; அசுரர்கள் தோற்றனர். இவ்வாறு அறிபவன் தன்னாலேயே உயர்கிறான்; அவனது எதிரி தோற்கிறான், அவனை வெறுக்கும் பகைவன் அழிகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.8
ते होचुः क्व नु सोऽभूद्यो न इत्थमसक्तेति ।
अयमास्येऽन्तरिति ।
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ॥ १.३.८ ॥
அவர்கள் கூறினர்: "இவ்வாறு நம்மிடமிருந்து பற்றற்றிருந்தவன் எங்கே ஆனான்?" "இவன் வாயிலுள்ளே இருக்கிறான்." அவன் ஆங்கிரச வழியைச் சேர்ந்த அயாஸ்யன்; ஏனெனில் அவன் அங்கங்களின் சாரம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.9
सा वा एषा देवता दूर्नाम ।
दूरं ह्यस्या मृत्युर् ।
दूरं ह वा अस्मान्मृत्युर्भवति य एवं वेद ॥ १.३.९ ॥
இந்த தேவதை தூர் என்ற பெயருடையவள். இவளிடமிருந்து மரணம் தூரத்தில் உள்ளது. இவ்வாறு அறிபவனிடமிருந்து மரணம் உண்மையிலேயே தூரமாகிறது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.10
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्य यत्रासां दिशामन्तस्तद्गमयां चकार ।
तदासां पाप्मनो विन्यदधात् ।
तस्मान्न जनमियान्नान्तमियान्नेत्पाप्मानं मृत्युमन्ववायानीति ॥ १.३.१० ॥
இந்த தேவதை இத்தேவதைகளின் பாவத்தையும் மரணத்தையும் விரட்டி, இத்திசைகளின் எல்லையில் அவற்றைச் செலுத்தினாள். அந்தப் பாவத்தை இவற்றிலிருந்து விலக்கி வைத்தாள். ஆகவே மனிதன் மக்கள் கூட்டத்திடம் செல்லக்கூடாது, எல்லைக்கும் செல்லக்கூடாது; பாவத்தையும் மரணத்தையும் பின்தொடரக்கூடாது என்று.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.11
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्याथैना मृत्युमत्यवहत् ॥ १.३.११ ॥
இந்த தேவதை இத்தேவதைகளின் பாவத்தையும் மரணத்தையும் விரட்டிய பின்னர், இவர்களை மரணத்திற்கு அப்பால் கொண்டு சென்றாள்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.12
सा वै वाचमेव प्रथमामत्यवहत् ।
सा यदा मृत्युमत्यमुच्यत सोऽग्निरभवत् ।
सोऽयमग्निः परेण मृत्युमतिक्रान्तो दीप्यते ॥ १.३.१२ ॥
அவள் முதலில் பேச்சையே மரணத்தைக் கடக்கச் செய்தாள். அவள் மரணத்திலிருந்து விடுபட்டபோது, அவள் அக்னியானாள். மரணத்தைக் கடந்த அந்த அக்னி அப்பால் ஒளிர்கிறது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.13
अथ प्राणमत्यवहत् ।
स यदा मृत्युमत्यमुच्यत स वायुरभवत् ।
सोऽयं वायुः परेण मृत्युमतिक्रान्तः पवते ॥ १.३.१३ ॥
பின்னர் அவர் மூச்சை மரணத்தைக் கடக்கச் செய்தார். அது மரணத்திலிருந்து விடுபட்டபோது, அது வாயுவானது. மரணத்தைக் கடந்த இந்த வாயு அப்பால் வீசுகிறது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.14
अथ चक्षुरत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स आदित्योऽभवत् ।
सोऽसावादित्यः परेण मृत्युमतिक्रान्तस्तपति ॥ १.३.१४ ॥
பின்னர் அவர் கண்ணை மரணத்தைக் கடக்கச் செய்தார். அது மரணத்திலிருந்து விடுபட்டபோது, அது ஆதித்தியனானது. மரணத்தைக் கடந்த அந்த ஆதித்தியன் அப்பால் சுடுகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.15
अथ श्रोत्रमत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत ता दिशोऽभवन् ।
ता इमा दिशः परेण मृत्युमतिक्रान्ताः ॥ १.३.१५ ॥
பின்னர் அவர் செவியை மரணத்தைக் கடக்கச் செய்தார். அது மரணத்திலிருந்து விடுபட்டபோது, அவை திசைகளாயின. மரணத்தைக் கடந்த இந்தத் திசைகள் அப்பால் உள்ளன.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.16
अथ मनोऽत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स चन्द्रमा अभवत् ।
सोऽसौ चन्द्रः परेण मृत्युमतिक्रान्तो भाति ।
एवं ह वा एनमेषा देवता मृत्युमतिवहति य एवं वेद ॥ १.३.१६ ॥
பின்னர் மனம் (மரணத்தைக்) கடக்கச் செய்தது. அது மரணத்திலிருந்து விடுபட்டபோது சந்திரனாயிற்று. அந்தச் சந்திரன் மரணத்தைக் கடந்து ஒளிர்கிறது. இவ்வாறு அறிபவனை இந்தத் தேவதை மரணத்தைக் கடத்துகிறது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.17
अथात्मनेऽन्नाद्यमागायत् ।
यद्धि किञ्चान्नमद्यतेऽनेनैव तदद्यते ।
इह प्रतितिष्ठति ॥ १.३.१७ ॥
பின்னர் தனக்காக உண்ணத்தகும் உணவைப் பாடினான். எந்த உணவு உண்ணப்படுகிறதோ, அது இதனால்தான் உண்ணப்படுகிறது. அது இங்கே நிலைபெறுகிறது.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.18
ते देवा अब्रुवन् ।
एतावद्वा इदं सर्वं यदन्नम् ।
तदात्मन आगासीः ।
अनु नोऽस्मिन्नन्न आभजस्वेति ।
ते वै माभिसंविशतेति ।
तथेति तं समन्तं परिण्यविशन्त ।
तस्माद्यदनेनान्नमत्ति तेनैतास्तृप्यन्ति ।
एवं ह वा एनं स्वा अभिसंविशन्ति भर्ता स्वानां श्रेष्ठः पुरएता भवत्यन्नादोऽधिपतिर्य एवं वेद ।
य उ हैवंविदं स्वेषु प्रतिर्बुभूषति न हैवालं भार्येभ्यो भवति ।
अथ य एवैतमनुभवति यो वैतमनु भार्यान् बुभूर्षति स हैवालं भार्येभ्यो भवति ॥ १.३.१८ ॥
அந்தத் தேவர்கள் சொன்னார்கள்: இவ்வளவுதான் இந்த அனைத்து உணவும்; நீ உனக்காக எடுத்த உணவில் எங்களுக்கும் பங்கு கொடு. அவர்கள் சொன்னார்கள்: எங்களையும் இதில் நுழையவிடு. 'சரி' என்று சொல்லி அவனை எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்து நுழைந்தார்கள். எனவே எந்த உணவை இதனால் உண்கிறதோ, அதனால் இவை (புலன்கள்) திருப்தியடைகின்றன. இவ்வாறு அறிபவனிடம் அவனுடைய உறவினர்கள் நுழைகின்றனர்; அவன் உறவினர்களின் காப்பாளனாகவும், சிறந்தவனாகவும், முன்னோடியாகவும், உணவை அனுபவிப்பவனாகவும், தலைவனாகவும் ஆகிறான். இவ்வாறு அறிந்தவனுடன் உறவினர்களில் போட்டியிட விரும்புபவன், மனைவியருக்கும் போதுமானவனாக இருப்பதில்லை. ஆனால் இதைப் பின்பற்றி, இதற்குப் பின் மனைவியரை விரும்புபவன் மனைவியருக்கும் போதுமானவனாகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.19
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ।
प्राणो वा अङ्गानां रसः ।
प्राणो हि वा अङ्गानां रसः ।
तस्माद्यस्मात्कस्माच्चाङ्गात्प्राण उत्क्रामति तदेव तच्छुष्यति ।
एष हि वा अङ्गानां रसः ॥ १.३.१९ ॥
அவன் ஆங்கிரஸ வம்சத்து அயாஸ்யன், ஏனெனில் அவன் அங்கங்களின் சாரம். பிராணனே அங்கங்களின் சாரம். பிராணனே உண்மையாக அங்கங்களின் சாரம். ஆகையால் எந்த அங்கத்திலிருந்து பிராணன் வெளியேறுகிறதோ, அதுவே உலர்ந்து போகிறது. இதுவே அங்கங்களின் சாரம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.20
एष उ एव बृहस्पतिः ।
वाग्वै बृहती ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु बृहस्पतिः ॥ १.३.२० ॥
இவனே பிருஹஸ்பதி. வாக்கே பிருஹதீ. இவன் அதன் பதி; ஆகவே இவன் பிருஹஸ்பதி.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.21
एष उ एव ब्रह्मणस्पतिः ।
वाग्वै ब्रह्म ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु ब्रह्मणस्पतिः ॥ १.३.२१ ॥
இவனே பிரஹ்மணஸ்பதி. வாக்கே பிரஹ்மம். இவன் அதன் பதி; ஆகவே இவன் பிரஹ்மணஸ்பதி.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.22
एष उ एव साम ।
वाग्वै सामैष सा चामश्चेति तत्साम्नः सामत्वम् ।
यद्वेव समः प्लुषिणा समो मशकेन समो नागेन सम एभिस्त्रिभिर्लोकैः समोऽनेन सर्वेण तस्माद्वेव साम ।
अश्नुते साम्नः सायुज्यं सलोकताम् ।
य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२२ ॥
இவனே சாமம். வாக்கே சாமம்; இது 'சா' மற்றும் 'அம' ஆகும்—இவ்வாறு சாமத்தின் சாமத்துவம். ஏனெனில் இது எரியும் நெருப்புக்கு சமம், கொசுவுக்கு சமம், யானைக்கு சமம்; இம்மூன்று உலகங்களுக்கும் சமம், இவை அனைத்திற்கும் சமம்; ஆகவே இதுவே சாமம். இவ்வாறு இந்த சாமத்தை அறிபவன் சாமத்தின் சாயுஜ்யத்தையும் சலோகதையையும் அடைகிறான்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.23
एष उ वा उद्गीथः ।
प्राणो वा उत्प्राणेन हीदं सर्वमुत्तब्धम् ।
वागेव गीथा ।
उच्च गीथा चेति ।
स उद्गीथः ॥ १.३.२३ ॥
இவனே உத்கீதம். பிராணனே உத்கீதம்; ஏனெனில் மேல்நோக்கும் பிராணனால் இவை அனைத்தும் தாங்கப்பட்டுள்ளன. வாக்கே கீதா; 'உச்ச' கீதா எனப்படுகிறது—அதுவே உத்கீதம்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.24
तद्धापि ब्रह्मदत्तश्चैकितानेयो राजानं भक्षयन्नुवाच ।
अयं त्यस्य राजा मूर्धानं विपातयताद्यदितोऽयास्य आङ्गिरसोऽन्येनोदगायदिति ।
वाचा च ह्येव स प्राणेन चोदगायदिति ॥ १.३.२४ ॥
அப்போது சைகிதானேயனான பிரஹ்மதத்தன் உணவு உண்டுகொண்டிருந்த அரசனிடம் கூறினான்: "அங்கிரஸ் குலத்து அயாஸ்யன் மற்றொருவரால் உத்கீதம் பாடியிருந்தால், இங்கிருந்தே இன்று இந்த அரசனின் தலை வெடித்துச் சிதறட்டும்." ஏனெனில் அவன் வாக்கினாலும் பிராணனாலுமே உத்கீதம் பாடினான்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.25
तस्य हैतस्य साम्नो यः स्वं वेद भवति हास्य स्वम् ।
तस्य वै स्वर एव स्वम् ।
तस्मादार्त्विज्यं करिष्यन् वाचि स्वरमिच्छेत ।
तया वाचा स्वरसम्पन्नयार्त्विज्यं कुर्यात् ।
तस्माद्यज्ञे स्वरवन्तं दिदृक्षन्त एव ।
अथो यस्य स्वं भवति ।
भवति हास्य स्वं य एवमेतत्साम्नः स्वं वेद ॥ १.३.२५ ॥
இந்த சாமத்தின் 'ஸ்வ'த்தை அறிபவனுக்கு அதன் 'ஸ்வ'ம் உண்டாகும். அதன் 'ஸ்வ'மே ஸ்வரம்தான். ஆகையால் ஆர்த்விஜ்யம் செய்ய விரும்புபவன் வாக்கில் ஸ்வரத்தை விரும்பவேண்டும். அந்த ஸ்வரம் நிறைந்த வாக்கினால் ஆர்த்விஜ்யம் செய்யவேண்டும். ஆகையால் யாகத்தில் ஸ்வரம் உள்ளவனைக் காண விரும்புகிறார்கள். இவ்வாறு சாமத்தின் 'ஸ்வ'த்தை அறிபவனுக்கு அதன் 'ஸ்வ'ம் உண்டாகும்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.26
तस्य हैतस्य साम्नो यः सुवर्णं वेद भवति हास्य सुवर्णम् ।
तस्य वै स्वर एव सुवर्णम् ।
भवति हास्य सुवर्णं य एवमेतत्साम्नः सुवर्णं वेद ॥ १.३.२६ ॥
இந்த சாமத்தின் 'சுவர்ணம்' அறிபவனுக்கு பொன் உண்டாகும். அதன் சுவர்ணமே ஸ்வரம். இவ்வாறு சாமத்தின் சுவர்ணத்தை அறிபவனுக்கு பொன் உண்டாகும்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.27
तस्य हैतस्य साम्नो यः प्रतिष्ठां वेद प्रति ह तिष्ठति ।
तस्य वै वागेव प्रतिष्ठा ।
वाचि हि खल्वेष एतत्प्राणः प्रतिष्ठितो गीयते ।
अन्न इत्यु हैक आहुः ॥ १.३.२७ ॥
இந்த சாமத்தின் 'பிரதிஷ்டை'யை அறிபவன் உறுதியாக நிலைபெறுகிறான். அதன் பிரதிஷ்டை வாக்கே ஆகும். ஏனெனில் இந்த பிராணன் வாக்கிலேயே நிலைநிறுத்தப்பட்டு பாடப்படுகிறது. 'உணவில்' என்று சிலர் கூறுவர்.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.28
अथातः पवमानानामेवाभ्यारोहः ।
स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तौति ।
स यत्र प्रस्तुयात्तदेतानि जपेत् ।
असतो मा सद्गमय, तमसो मा ज्योतिर्गमय, मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
स यदाहासतो मा सद्गमयेति ।
मृत्युर्वा असत्सदमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
तमसो मा ज्योतिर्गमयेति ।
मृत्युर्वै तमो ज्योतिरमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
नात्र तिरोहितमिवास्ति ।
अथ यानीतराणि स्तोत्राणि तेष्वात्मनेऽन्नाद्यमागायेत् ।
तस्मादु तेषु वरं वृणीत ।
यं कामं कामयेत्तम् ।
स एष एवंविदुद्गातात्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते तमागायति ।
तद्धैतल्लोकजिदेव ।
न हैवालोक्यताया आशास्ति य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२८ ॥
பவமான சாமங்களின் ஏற்றம் இப்போது. பிரஸ்தோதா சாமத்தைப் பாடுகிறார். அவர் பாடும்போது இவற்றை ஜபிக்க வேண்டும்: 'அசதோ மா சத்கமய, தமசோ மா ஜ்யோதிர்கமய, ம்ருத்யோர்மாம்ருதம் கமய.' 'அசதோ மா சத்கமய' என்று அவர் கூறும்போது, மரணமே அசத், அம்ருதமே சத் என்று அவர் கூறுகிறார். 'தமசோ மா ஜ்யோதிர்கமய' என்பது மரணமே இருள், ஒளி அம்ருதம் என்பதாகும். இங்கு மறைந்தது எதுவும் இல்லை. மற்ற ஸ்தோத்திரங்களில் தனக்காக உணவு முதலியவற்றைப் பாட வேண்டும். அவற்றில் வரம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். எந்த விருப்பம் உள்ளதோ அதைப் பாட வேண்டும். இவ்வாறு அறிந்த உத்கதா தனக்காகவோ யஜமானருக்காகவோ விரும்பும் பொருளைப் பாடுகிறார்; அவரே உலகங்களை வெல்பவர். இந்த சாமத்தை இவ்வாறு அறிபவருக்கு ஒளியற்ற நிலை குறித்து அச்சம் இல்லை.