Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.3.1
(उद्गीथब्राह्मणम्। वैराजब्राह्मणं वा।)
द्वया ह प्राजापत्या देवाश्चासुराश्च ततः कानीयसा एव देवा ज्यायसा असुराः ।
त एषु लोकेष्वस्पर्धन्त ।
ते ह देवा ऊचुर्हन्तासुरान् यज्ञ उद्गीथेनात्ययामेति ॥ १.३.१ ॥
(Das Brāhmaṇa vom udgītha oder das Brāhmaṇa von Virāj.) Es gab zwei Arten von Göttern und Asuras, Nachkommen Prajāpatis. Von ihnen waren die Götter die jüngeren und die Asuras die älteren. Sie wetteiferten in diesen Welten. Da sagten die Götter: „Kommt, wir wollen die Asuras im Opfer mittels des udgītha übertreffen.“
Bṛhadāraṇyaka 1.3.2
ते ह वाचमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो वागुदगायत् ।
यो वाचि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं वदति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं वदति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.२ ॥
Sie sprachen zur Rede: „Singe du für uns den udgītha!“ „So sei es“, sprach die Rede und sang für sie. Den Genuss, der in der Rede liegt, sang sie für die Götter; was die Rede Heilsames spricht, sang sie für sich selbst. Die Asuras wussten: „Durch diesen Sänger werden sie uns übertreffen.“ Also griffen sie sie an und durchbohrten sie mit Übel. Dieses Übel ist eben das, was Unpassendes spricht – das ist das Übel.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.3
अथ ह प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः प्राण उदगायत् ।
यः प्राणे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं जिघ्रति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं जिघ्रति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.३ ॥
Dann sprachen sie zum Atem: „Singe du für uns den udgītha!“ „So sei es“, sprach der Atem und sang für sie. Den Genuss, der im Atem liegt, sang er für die Götter; was er Heilsames riecht, sang er für sich selbst. Die Asuras wussten: „Durch diesen Sänger werden sie uns übertreffen.“ Also griffen sie ihn an und durchbohrten ihn mit Übel. Dieses Übel ist eben das, was Unpassendes riecht – das ist das Übel.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.4
अथ ह चक्षुरूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यश्चक्षुरुदगायत् ।
यश्चक्षुषि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं पश्यति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा यदेवेदमप्रतिरूपं पश्यति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.४ ॥
Da sprach das Auge: "Singe für uns das udgītha." "So sei es", sagte es und sang das udgītha für sie. Die Lust, die im Auge ist, sang es für die Götter. Was heilsam ist, sieht es für sich selbst. Sie erkannten: "Dadurch wird unser udgātṛ uns übertreffen." Sie stürzten auf es zu und durchbohrten es mit dem Übel. Dieses Übel ist genau das, was dieses Unpassende sieht; das ist das Übel.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.5
अथ ह श्रोत्रमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यः श्रोत्रमुदगायत् ।
यः श्रोत्रे भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं शृणोति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं शृणोति ।
स एव स पाप्मा ॥ १.३.५ ॥
Da sprach das Gehör: "Singe für uns das udgītha." "So sei es", sagte es und sang das udgītha für sie. Die Lust, die im Gehör ist, sang es für die Götter. Was heilsam ist, hört es für sich selbst. Sie erkannten: "Dadurch wird unser udgātṛ uns übertreffen." Sie stürzten auf es zu und durchbohrten es mit dem Übel. Dieses Übel ist genau das, was dieses Unpassende hört; das ist das Übel.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.6
अथ ह मन ऊचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्यो मन उदगायत् ।
यो मनसि भोगस्तं देवेभ्य आगायत् ।
यत्कल्याणं संकल्पयति तदात्मने ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविध्यन् ।
स यः स पाप्मा ।
यदेवेदमप्रतिरूपं संकल्पयति ।
स एव स पाप्मा ।
एवमु खल्वेता देवताः पाप्मभिरुपासृजन् ।
एवमेनाः पाप्मनाविध्यन् ॥ १.३.६ ॥
Da sprach der Geist: "Singe für uns das udgītha." "So sei es", sagte er und sang das udgītha für sie. Die Lust, die im Geist ist, sang er für die Götter. Was heilsam ist, beschließt er für sich selbst. Sie erkannten: "Dadurch wird unser udgātṛ uns übertreffen." Sie stürzten auf ihn zu und durchbohrten ihn mit dem Übel. Dieses Übel ist genau das, was dieses Unpassende beschließt; das ist das Übel. So verbanden sie diese Gottheiten mit Übeln. So durchbohrten sie sie mit dem Übel.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.7
अथ हेममासन्यं प्राणमूचुस्त्वं न उद्गायेति ।
तथेति तेभ्य एष प्राण उदगायत् ।
तेऽविदुरनेन वै न उद्गात्रात्येष्यन्तीति ।
तमभिद्रुत्य पाप्मनाविव्यत्सन् ।
स यथाश्मानमृत्वा लोष्टो विध्वंसेतैवं हैव विध्वंसमाना विष्वञ्चो विनेशुः ।
ततो देवा अभवन्, परासुरा ।
भवत्यात्मना, परास्य द्विषन् भ्रातृव्यो भवति य एवं वेद ॥ १.३.७ ॥
Da sprachen sie zu diesem Atem, dem im Mund befindlichen, Āsanya genannt: "Singe für uns das udgītha." "So sei es", sagte er und sang das udgītha für sie. Sie erkannten: "Dadurch wird unser udgātṛ uns übertreffen." Sie stürzten auf ihn zu, um ihn mit dem Übel zu durchbohren. Wie ein Erdklumpen zerbricht, wenn er an einen Stein schlägt, so zerbrachen sie, zerstreut, und vergingen nach allen Richtungen. Dann wurden die Götter, und die Asuras wurden besiegt. Wer so weiß, wird durch sich selbst gedeihen; sein Feind wird besiegt, und sein hassender Widersacher wird vernichtet.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.8
ते होचुः क्व नु सोऽभूद्यो न इत्थमसक्तेति ।
अयमास्येऽन्तरिति ।
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ॥ १.३.८ ॥
Sie sprachen: "Wo ist denn er hingegangen, der sich so von uns losgelöst hielt?" "Er ist innen im Mund." Er ist Ayāsya aus dem Geschlecht der Aṅgiras, denn er ist der Saft (rasa) der Glieder (aṅga).
Bṛhadāraṇyaka 1.3.9
सा वा एषा देवता दूर्नाम ।
दूरं ह्यस्या मृत्युर् ।
दूरं ह वा अस्मान्मृत्युर्भवति य एवं वेद ॥ १.३.९ ॥
Diese Göttin heißt Dūr (die Ferne). Der Tod ist fern von ihr. Für den, der so weiß, wird der Tod tatsächlich fern von ihm.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.10
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्य यत्रासां दिशामन्तस्तद्गमयां चकार ।
तदासां पाप्मनो विन्यदधात् ।
तस्मान्न जनमियान्नान्तमियान्नेत्पाप्मानं मृत्युमन्ववायानीति ॥ १.३.१० ॥
Diese Göttin trieb das Übel (pāpman) und den Tod dieser Götter fort und schickte sie dorthin, wo die Enden dieser Himmelsrichtungen sind. Dieses Übel hielt sie von ihnen fern. Deshalb soll der Mensch nicht zur Menge der Leute gehen, nicht bis zum Ende gehen, damit er nicht dem Übel und dem Tod nachfällt.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.11
सा वा एषा देवतैतासां देवतानां पाप्मानं मृत्युमपहत्याथैना मृत्युमत्यवहत् ॥ १.३.११ ॥
Diese Göttin trieb das Übel (pāpman) und den Tod dieser Götter fort und trug sie danach über den Tod hinaus.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.12
सा वै वाचमेव प्रथमामत्यवहत् ।
सा यदा मृत्युमत्यमुच्यत सोऽग्निरभवत् ।
सोऽयमग्निः परेण मृत्युमतिक्रान्तो दीप्यते ॥ १.३.१२ ॥
Sie brachte zuerst die Rede über den Tod hinaus. Als sie über den Tod hinaus befreit wurde, wurde sie zu Agni. Dieser Agni, der den Tod überschritten hat, leuchtet jenseits.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.13
अथ प्राणमत्यवहत् ।
स यदा मृत्युमत्यमुच्यत स वायुरभवत् ।
सोऽयं वायुः परेण मृत्युमतिक्रान्तः पवते ॥ १.३.१३ ॥
Dann brachte er den Atem (prāṇa) über den Tod hinaus. Als er über den Tod hinaus befreit wurde, wurde er zu Vāyu. Dieser Vāyu, der den Tod überschritten hat, weht jenseits.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.14
अथ चक्षुरत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स आदित्योऽभवत् ।
सोऽसावादित्यः परेण मृत्युमतिक्रान्तस्तपति ॥ १.३.१४ ॥
Dann brachte er das Sehen über den Tod hinaus. Als es über den Tod hinaus befreit wurde, wurde es zur Sonne (Āditya). Diese Sonne, die den Tod überschritten hat, brennt jenseits.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.15
अथ श्रोत्रमत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत ता दिशोऽभवन् ।
ता इमा दिशः परेण मृत्युमतिक्रान्ताः ॥ १.३.१५ ॥
Dann brachte er das Gehör über den Tod hinaus. Als es über den Tod hinaus befreit wurde, wurde es zu den Himmelsrichtungen. Diese Richtungen, die den Tod überschritten haben, liegen jenseits.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.16
अथ मनोऽत्यवहत् ।
तद्यदा मृत्युमत्यमुच्यत स चन्द्रमा अभवत् ।
सोऽसौ चन्द्रः परेण मृत्युमतिक्रान्तो भाति ।
एवं ह वा एनमेषा देवता मृत्युमतिवहति य एवं वेद ॥ १.३.१६ ॥
Dann ließ der Geist (den Tod) hinüberfahren. Als er jenseits des Todes befreit wurde, wurde er zum Mond. Dieser Mond leuchtet, nachdem er den Tod überschritten hat. So bringt diese Gottheit denjenigen über den Tod hinaus, der sie so erkennt.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.17
अथात्मनेऽन्नाद्यमागायत् ।
यद्धि किञ्चान्नमद्यतेऽनेनैव तदद्यते ।
इह प्रतितिष्ठति ॥ १.३.१७ ॥
Dann sang er für sich von der Speise, die gegessen werden kann. Welche Speise auch immer gegessen wird, sie wird eben durch dieses gegessen. Es steht hier fest.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.18
ते देवा अब्रुवन् ।
एतावद्वा इदं सर्वं यदन्नम् ।
तदात्मन आगासीः ।
अनु नोऽस्मिन्नन्न आभजस्वेति ।
ते वै माभिसंविशतेति ।
तथेति तं समन्तं परिण्यविशन्त ।
तस्माद्यदनेनान्नमत्ति तेनैतास्तृप्यन्ति ।
एवं ह वा एनं स्वा अभिसंविशन्ति भर्ता स्वानां श्रेष्ठः पुरएता भवत्यन्नादोऽधिपतिर्य एवं वेद ।
य उ हैवंविदं स्वेषु प्रतिर्बुभूषति न हैवालं भार्येभ्यो भवति ।
अथ य एवैतमनुभवति यो वैतमनु भार्यान् बुभूर्षति स हैवालं भार्येभ्यो भवति ॥ १.३.१८ ॥
Jene Götter sprachen: »Dies ist die ganze Speise, nur so viel; gib uns einen Anteil an der Speise, die du für dich genommen hast.« Sie sprachen: »Lass auch uns in sie eingehen.« Mit den Worten »So sei es« umringten sie ihn von allen Seiten und gingen ein. Darum werden durch die Speise, die dieser isst, durch sie diese (Sinne) gesättigt. Dem, der so erkennt, gehen seine Angehörigen ein; er wird der Erhalter, der Beste, der Führer, der Esser der Speise und der Herr seiner Angehörigen. Wer unter seinen Angehörigen einen solchen Kenner übertreffen will, genügt nicht einmal seinen Frauen; wer aber dem folgt und hinter ihm Frauen begehrt, genügt sogar seinen Frauen.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.19
सोऽयास्य आङ्गिरसोऽङ्गानां हि रसः ।
प्राणो वा अङ्गानां रसः ।
प्राणो हि वा अङ्गानां रसः ।
तस्माद्यस्मात्कस्माच्चाङ्गात्प्राण उत्क्रामति तदेव तच्छुष्यति ।
एष हि वा अङ्गानां रसः ॥ १.३.१९ ॥
Er ist Ayāsya aus dem Geschlecht der Āṅgiraser, denn er ist der Saft der Glieder. Der Atem ist ja der Saft der Glieder. Der Atem ist wahrlich der Saft der Glieder. Darum verdorrt, aus welchem Glied auch immer der Atem entweicht, eben dieses Glied. Dies ist wahrlich der Saft der Glieder.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.20
एष उ एव बृहस्पतिः ।
वाग्वै बृहती ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु बृहस्पतिः ॥ १.३.२० ॥
Dieser eben ist Bṛhaspati. Die Rede ist ja die Große (bṛhatī). Dieser ist ihr Herr; darum ist er Bṛhaspati.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.21
एष उ एव ब्रह्मणस्पतिः ।
वाग्वै ब्रह्म ।
तस्या एष पतिस्तस्मादु ब्रह्मणस्पतिः ॥ १.३.२१ ॥
Dieser eben ist Brahmaṇaspati. Die Rede ist ja brahman. Dieser ist ihr Herr; darum ist er Brahmaṇaspati.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.22
एष उ एव साम ।
वाग्वै सामैष सा चामश्चेति तत्साम्नः सामत्वम् ।
यद्वेव समः प्लुषिणा समो मशकेन समो नागेन सम एभिस्त्रिभिर्लोकैः समोऽनेन सर्वेण तस्माद्वेव साम ।
अश्नुते साम्नः सायुज्यं सलोकताम् ।
य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२२ ॥
Dieser eben ist das Lied (sāman). Die Rede ist ja das Lied, und diese ist 'sa' und 'ama'; so ist das Sāman-Sein des Liedes. Weil sie dem brennenden Feuer gleich ist, der Mücke gleich, dem Elefanten gleich; diesen drei Welten gleich, diesem Ganzen gleich, darum ist sie eben das Lied. Wer dieses Lied so erkennt, erlangt die Vereinigung mit dem Lied und die Gemeinschaft der Welt.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.23
एष उ वा उद्गीथः ।
प्राणो वा उत्प्राणेन हीदं सर्वमुत्तब्धम् ।
वागेव गीथा ।
उच्च गीथा चेति ।
स उद्गीथः ॥ १.३.२३ ॥
Dieser eben ist das Udgītha. Der Atem (prāṇa) ist ja das Udgītha, denn durch den aufsteigenden Atem wird dieses Ganze gehalten. Die Rede ist ja der Gesang (gīthā); auch ist sie die 'hohe' gīthā — das ist das Udgītha.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.24
तद्धापि ब्रह्मदत्तश्चैकितानेयो राजानं भक्षयन्नुवाच ।
अयं त्यस्य राजा मूर्धानं विपातयताद्यदितोऽयास्य आङ्गिरसोऽन्येनोदगायदिति ।
वाचा च ह्येव स प्राणेन चोदगायदिति ॥ १.३.२४ ॥
Da sprach Brahmadatta, Sohn des Caikitāna, zum essenden König: "Wenn Ayāsya, der Nachkomme des Aṅgiras, durch einen anderen den udgītha gesungen hätte, möge dem König heute hier der Kopf zerspringen." Denn er hatte den udgītha allein mit der Rede und mit dem prāṇa gesungen.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.25
तस्य हैतस्य साम्नो यः स्वं वेद भवति हास्य स्वम् ।
तस्य वै स्वर एव स्वम् ।
तस्मादार्त्विज्यं करिष्यन् वाचि स्वरमिच्छेत ।
तया वाचा स्वरसम्पन्नयार्त्विज्यं कुर्यात् ।
तस्माद्यज्ञे स्वरवन्तं दिदृक्षन्त एव ।
अथो यस्य स्वं भवति ।
भवति हास्य स्वं य एवमेतत्साम्नः स्वं वेद ॥ १.३.२५ ॥
Wer das 'Eigene' (svam) dieses sāman kennt, dem wird das Seine zuteil. Sein Eigenes ist fürwahr der svara (Ton). Deshalb soll, wer das priesterliche Amt ausüben will, in der Rede nach dem Ton verlangen und mit dieser tonreichen Rede das Amt ausüben. Darum wünscht man in dem Opfer, den Tonreichen zu sehen. Und wer so das Eigene des sāman kennt, dem wird das Seine zuteil.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.26
तस्य हैतस्य साम्नो यः सुवर्णं वेद भवति हास्य सुवर्णम् ।
तस्य वै स्वर एव सुवर्णम् ।
भवति हास्य सुवर्णं य एवमेतत्साम्नः सुवर्णं वेद ॥ १.३.२६ ॥
Wer das 'Gold' (suvarṇa) dieses sāman kennt, dem wird Gold zuteil. Sein Gold ist fürwahr der svara (Ton). Wer so das Gold des sāman kennt, dem wird Gold zuteil.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.27
तस्य हैतस्य साम्नो यः प्रतिष्ठां वेद प्रति ह तिष्ठति ।
तस्य वै वागेव प्रतिष्ठा ।
वाचि हि खल्वेष एतत्प्राणः प्रतिष्ठितो गीयते ।
अन्न इत्यु हैक आहुः ॥ १.३.२७ ॥
Wer die Grundlage (pratiṣṭhā) dieses sāman kennt, steht fest. Seine Grundlage ist fürwahr die Rede. Denn dieses prāṇa wird, in der Rede gegründet, gesungen. Manche sagen: im Speisen.
Bṛhadāraṇyaka 1.3.28
अथातः पवमानानामेवाभ्यारोहः ।
स वै खलु प्रस्तोता साम प्रस्तौति ।
स यत्र प्रस्तुयात्तदेतानि जपेत् ।
असतो मा सद्गमय, तमसो मा ज्योतिर्गमय, मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
स यदाहासतो मा सद्गमयेति ।
मृत्युर्वा असत्सदमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
तमसो मा ज्योतिर्गमयेति ।
मृत्युर्वै तमो ज्योतिरमृतं मृत्योर्मामृतं गमयामृतं मा कुर्वित्येवैतदाह ।
मृत्योर्मामृतं गमयेति ।
नात्र तिरोहितमिवास्ति ।
अथ यानीतराणि स्तोत्राणि तेष्वात्मनेऽन्नाद्यमागायेत् ।
तस्मादु तेषु वरं वृणीत ।
यं कामं कामयेत्तम् ।
स एष एवंविदुद्गातात्मने वा यजमानाय वा यं कामं कामयते तमागायति ।
तद्धैतल्लोकजिदेव ।
न हैवालोक्यताया आशास्ति य एवमेतत्साम वेद ॥ १.३.२८ ॥
Nun das Aufsteigen der reinigenden Gesänge. Der prastotṛ singt das sāman vor. Wenn er es vorsingt, soll er diese murmeln: „Führe mich vom Unwirklichen zum Wirklichen, führe mich von der Finsternis zum Licht, führe mich vom Tod zur Unsterblichkeit.“ Wenn er sagt „führe mich vom Unwirklichen zum Wirklichen“, sagt er gewissermaßen, der Tod sei das Unwirkliche und das Wirkliche sei die Unsterblichkeit, so dass er meint: „führe mich vom Tod zur Unsterblichkeit, mache mich unsterblich.“ Wenn er sagt „führe mich von der Finsternis zum Licht“, sagt er gewissermaßen, der Tod sei Finsternis und das Licht sei Unsterblichkeit, so dass er meint: „führe mich vom Tod zur Unsterblichkeit, mache mich unsterblich.“ Hier ist nichts verborgen. Was die übrigen Lobgesänge betrifft, so soll man für sich selbst Speise und dergleichen besingen. Deshalb soll man unter ihnen eine Gabe wählen; welchen Wunsch man auch hegt, den soll man besingen. Der udgātṛ, der so weiß und für sich oder für den Opferherrn besingt, was er begehrt, ist ein Weltenbezwinger. Wahrlich, für den, der dieses sāman so kennt, besteht keine Hoffnung, ungesehen zu sein.