Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 1.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.5.1
(सप्तान्नब्राह्मणं वा संवर्गविद्याब्राह्मणम्)
यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पिता ।
एकमस्य साधारणं द्वे देवानभाजयत् ।
त्रीण्यात्मनेऽकुरुत पशुभ्य एकं प्रायच्छत् ।
तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च न ।
कस्मात्तानि न क्षीयन्ते अद्यमानानि सर्वदा ।
यो वै तामक्षितिं वेद सोऽन्नमत्ति प्रतीकेन ।
स देवानपिगच्छति स ऊऋजमुपजीवति ।
इति श्लोकाः ॥ १.५.१ ॥
(Das Brāhmaṇa der sieben Speisen oder das Brāhmaṇa der Erkenntnis des Saṃvarga.) Von den sieben Speisen, die der Vater durch Weisheit und Askese hervorbrachte, legte er eine als gemeinsame beiseite; zwei teilte er den Göttern zu; drei machte er für sich; und eine gab er den Tieren. In ihnen ist alles gegründet, was atmet und was nicht atmet. Warum nehmen sie nicht ab, obwohl sie stets gegessen werden? Wer jene Unvergänglichkeit erkennt, isst die Speise symbolisch. Er gelangt zu den Göttern und lebt von Kraft. Hier sind die Verse.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.2
यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पितेति ।
मेधया हि तपसाजनयत्पितैकमस्य साधारणमिति ।
इदमेवास्य तत्साधारणमन्नं यदिदमद्यते ।
स य एतदुपास्ते न स पाप्मनो व्यावर्तते ।
मिश्रं ह्येतत् ।
द्वे देवानभाजयदिति ।
हुतं च प्रहुतं च ।
तस्माद्देवेभ्यो जुह्वति च प्र च जुह्वति ।
अथो आहुर्दर्शपूर्णमासाविति ।
तस्मान्नेष्टियाजुकः स्यात् ।
पशुभ्य एकं प्रायच्छदिति ।
तत्पयः ।
पयो ह्येवाग्रे मनुष्याश्च पशवश्चोपजीवन्ति ।
तस्मात्कुमारं जातं घृतं वैवाग्रे प्रतिलेहयन्ति स्तनं वानुधापयन्ति ।
अथ वत्सं जातमाहुस्तृणादिति ।
तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च नेति ।
पयसि हीदं सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च न ।
तद्यदिदमाहुः संवत्सरं पयसा जुह्वदप पुनर्मृत्युं जयतीति ।
न तथा विद्यात् ।
यदहरेव जुहोति तदहः पुनर्मृत्युमपजयत्येवं विद्वान् ।
सर्वं हि देवेभ्योऽन्नाद्यं प्रयच्छति ।
कस्मात्तानि न क्षीयन्ते अद्यमानानि सर्वदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदमन्नं पुनः पुनर्जनयते ।
यो वैतामक्षितिं वेदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदमन्नं धियाधिया जनयते कर्मभिः ।
यद्धैतन्न कुर्यात्क्षीयेत ह ।
सोऽन्नमत्ति प्रतीकेनेति ।
मुखं प्रतीकं मुखेनेत्येतत् ।
स देवानपिगच्छति स ऊर्जमुपजीवतीति प्रशंसा ॥ १.५.२ ॥
Dieser Vers spricht von den sieben Speisen, die der Vater durch Weisheit und Askese hervorbrachte. Durch Weisheit und Askese machte der Vater eine Speise allen gemeinsam; dies ist die gemeinsame Speise, die gegessen wird. Wer dies meditiert, wendet sich vom Bösen ab. Sie ist gemischt, denn er teilte den Göttern zwei zu: das in das Feuer gegossene Opfer und das ausgegossene Opfer. Darum werden den Göttern Opfer dargebracht, sowohl hineingegossene als auch ausgegossene. Manche sagen, die Neu- und Vollmondopfer seien zu vollziehen, daher soll man kein Iṣṭi-Opferer sein. Er gab den Tieren einen Teil, nämlich die Milch. Denn die Milch ernährt zuerst Menschen und Tiere. Darum lässt man einem neugeborenen Kind zuerst Ghee lecken oder reicht ihm die Brust, und von einem neugeborenen Kalb sagt man: Es soll Gras fressen. In ihr ist alles gegründet, was atmet und was nicht atmet. In der Milch ist alles gegründet, was atmet und was nicht atmet. Wer sagt, dass ein Jahr lang mit Milch zu opfern den wiederholten Tod besiege, dem soll man nicht glauben. Wer täglich opfert, besiegt an eben diesem Tag den wiederholten Tod; so tut es der Wissende. Er gibt den Göttern alle essbare Speise. Warum nehmen sie nie ab, obwohl sie gegessen werden? Der Puruṣa allein ist unvergänglich. Er bringt diese Speise immer wieder hervor. Wer diese Unvergänglichkeit kennt, tut ebenso. Der Puruṣa allein ist unvergänglich; er bringt diese Speise Gedanke um Gedanke durch Handlungen hervor. Täte er dies nicht, so würde sie vergehen. Er isst die Speise durch den Mund als Mittel; der Mund ist das Mittel, durch den Mund. Er erlangt die Götter und lebt von Kraft. Dies ist Lob.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.3
त्रीण्यात्मनेऽकुरुतेति
मनो वाचं प्राणं तान्यात्मनेऽकुरुत ।
अन्यत्रमना अभूवं नादर्शमन्यत्रमना अभूवं नाश्रौषमिति मनसा ह्येव पश्यति मनसा शृणोति ।
कामः संकल्पो विचिकित्सा श्रद्धाश्रद्धा धृतिरधृतिर्ह्रीर्धीर्भीरित्येतत्सर्वं मन एव ।
तस्मादपि पृष्ठत उपस्पृष्टो मनसा विजानाति ।
यः कश्च शब्दो वागेव सा ।
एषा ह्यन्तं आयत्तैषा हि न ।
प्राणोऽपानो व्यान उदानः समानोऽन इत्येतत्सर्वं प्राण एव ।
एतन्मयो वा अयमात्मा ।
वाङ्मयो मनोमयः प्राणमयः ॥ १.५.३ ॥
Er machte drei für den ātman: Geist, Rede und Atem (prāṇa). Ich sah nicht, weil mein Geist anderswo war, ich hörte nicht, weil mein Geist anderswo war — in der Tat sieht man mit dem Geist, man hört mit dem Geist. Begierde, Entschluss, Zweifel, Vertrauen, Mangel an Vertrauen, Festigkeit, Unbeständigkeit, Scham, Verstand, Furcht — all dies ist nur Geist. Darum erkennt man auch, wenn man von hinten berührt wird, durch den Geist. Jeder Laut ist nur Rede; sie endet darin und ruht darauf. Prāṇa, apāna, vyāna, udāna, samāna und Speise — all dies ist nur prāṇa. Dieser ātman ist in der Tat aus diesen gemacht: aus Rede, aus Geist, aus prāṇa.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.4
त्रयो लोका एत एव ।
वागेवायं लोको मनोऽन्तरिक्षलोकः प्राणोऽसौ लोकः ॥ १.५.४ ॥
Dies sind in der Tat die drei Welten. Die Rede ist diese Welt (die Erde); der Geist ist die Luftwelt; und der Atem (prāṇa) ist jene Welt (die Himmelswelt).
Bṛhadāraṇyaka 1.5.5
त्रयो वेदा एत एव ।
वागेवर्ग्वेदो मनो यजुर्वेदः प्राणः सामवेदः ॥ १.५.५ ॥
Dies sind in der Tat die drei Veden. Die Rede ist der Ṛg-Veda, der Geist ist der Yajur-Veda, und der Atem (prāṇa) ist der Sāma-Veda.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.6
देवा पितरो मनुष्या एत एव ।
वागेव देवा मनः पितरः, प्राणो मानुष्याः ॥ १.५.६ ॥
Dies sind in der Tat die Götter, die Ahnen und die Menschen. Die Rede sind die Götter, der Geist sind die Ahnen, und der Atem (prāṇa) sind die Menschen.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.7
पिता माता प्रजैत एव ।
मन एव पिता वाङ्माता प्राणः प्रजा ॥ १.५.७ ॥
Vater, Mutter, Nachkommen – eben dies. Der Geist ist der Vater, die Rede die Mutter, der prāṇa die Nachkommenschaft.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.8
विज्ञातं विजिज्ञास्यमविज्ञातमेत एव ।
यत्किञ्च विज्ञातं वाचस्तद्रूपम् ।
वाग्घि विज्ञाता ।
वागेनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.८ ॥
Das Erkannte, das zu Erkennende und das Unerkannte – eben diese. Was erkannt ist, hat die Gestalt der Rede, denn die Rede ist die Erkennende. Indem sie jene Gestalt annimmt, beschützt sie ihn.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.9
यत्किञ्च विजिज्ञास्यं मनसस्तद्रूपम् ।
मनो हि विजिज्ञास्यम् ।
मन एनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.९ ॥
Was zu erkennen ist, hat die Gestalt des Geistes, denn der Geist ist das zu Erkennende. Indem er jene Gestalt annimmt, beschützt er ihn.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.10
यत्किञ्चाविज्ञातं प्राणस्य तद्रूपम् ।
प्राणो ह्यविज्ञातः ।
प्राण एनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.१० ॥
Was unerkannt ist, hat die Gestalt des prāṇa, denn der prāṇa ist das Unerkannte. Indem er jene Gestalt annimmt, beschützt er ihn.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.11
तस्यै वाचः पृथिवी शरीरम् ।
ज्योतीरूपमयमग्निः ।
तद्यावत्येव वाक्तावती पृथिवी तावानयमग्निः ॥ १.५.११ ॥
Die Erde ist der Leib dieser Rede. Dieses Feuer hat die Gestalt des Lichtes. So weit die Rede reicht, so weit reicht die Erde; so weit die Erde, so weit ist dieses Feuer.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.12
अथैतस्य मनसो द्यौः शरीरम् ।
ज्योतीरूपमसावादित्यः ।
तद्यावदेव मनस्तावती द्यौस्तावानसावादित्यः ।
तौ मिथुनं समैताम् ।
ततः प्राणोऽजायत ।
स इन्द्रः ।
स एषोऽसपत्नः ।
द्वितीयो वै सपत्नः ।
नास्य सपत्नो भवति य एवं वेद ॥ १.५.१२ ॥
Dann ist der Leib dieses Geistes der Himmel. Jener Āditya (die Sonne), der die Gestalt des Lichtes hat, ist seine Gestalt. So weit der Geist reicht, so weit reicht der Himmel; so weit der Himmel, so weit ist jener Āditya. Diese beiden vereinigten sich als Paar, und aus ihnen wurde der Atem (prāṇa) geboren. Er ist Indra. Er ist dieser Rivallose, denn der Zweite ist der Rivale. Wer so erkennt, hat keinen Rivalen.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.13
अथैतस्य प्राणस्यापः शरीरम् ।
ज्योतीरूपमसौ चन्द्रः ।
तद्यावानेव प्राणस्तावत्य आपस्तावानसौ चन्द्रः ।
त एते सर्व एव समाः सर्वेऽनन्ताः ।
स यो हैतानन्तवत उपास्तेऽन्तवन्तं स लोकं जयति ।
अथ यो हैताननन्तानुपास्तेऽनन्तं स लोकं जयति ॥ १.५.१३ ॥
Dann ist der Leib dieses Atems (prāṇa) das Wasser. Jener Mond, der die Gestalt des Lichtes hat, ist seine Gestalt. So weit der Atem reicht, so weit reicht das Wasser; so weit das Wasser, so weit ist jener Mond. Alle diese sind gleich, alle sind unendlich. Wer sie als endlich verehrt, gewinnt eine endliche Welt; wer sie aber als unendlich verehrt, gewinnt eine unendliche Welt.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.14
स एष संवत्सरः प्रजापतिष्षोडशकलः ।
तस्य रात्रय एव पञ्चदश कला ।
ध्रुवैवास्य षोडशी कला ।
स रात्रिभिरेवा च पूर्यतेऽप च क्षीयते ।
सोऽमावास्यां रात्रिमेतया षोडश्या कलया सर्वमिदं प्राणभृदनुप्रविश्य ततः प्रातर्जायते ।
तस्मादेतां रात्रिं प्राणभृतः प्राणं न विच्छिन्द्यादपि कृकलासस्यैतस्या एव देवताया अपचित्यै ॥ १.५.१४ ॥
Dieses Jahr ist Prajāpati, der sechzehn Teile hat. Seine fünfzehn Teile sind die Nächte; sein sechzehnter Teil ist beständig. Er nimmt nur mit den Nächten zu und ab. In der Neumondnacht tritt er mit diesem sechzehnten Teil in alle Lebewesen ein und wird dann am Morgen wieder geboren. Daher soll man in dieser Nacht dem Atem eines Lebewesens nicht ein Ende machen, nicht einmal dem einer Eidechse, zu Ehren eben dieser Gottheit.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.15
यो वै स संवत्सरः प्रजापतिः षोडशकलोऽयमेव स योऽयमेवंवित्पुरुषः ।
तस्य वित्तमेव पञ्चदश कलाः ।
आत्मैवास्य षोडशी कला ।
स वित्तेनैवा च पूर्यतेऽप च क्षीयते ।
तदेतन्नभ्यं यदयमात्मा ।
प्रधिर्वित्तम् ।
तस्माद्यद्यपि सर्वज्यानिं जीयत आत्मना चेज्जीवति प्रधिनागादित्येवाहुः ॥ १.५.१५ ॥
Dieses Jahr, das Prajāpati ist, hat sechzehn Teile. Eben dieser ist er, und die Person, die es so erkennt, ist ebenfalls er. Sein Besitz sind seine fünfzehn Teile; der ātman ist sein sechzehnter Teil. Er wird durch Besitz erfüllt und durch Besitz auch vermindert. Dieser ātman ist die Nabe, der Besitz ist der Radkranz. Darum sagt man, auch wenn einer alles erobert, er sei mit dem Radkranz davongegangen, sofern der ātman noch lebt.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.16
अथ त्रयो वाव लोका मनुष्यलोकः पितृलोको देवलोक इति ।
सोऽयं मनुष्यलोकः पुत्रेणैव जय्यो नान्येन कर्मणा ।
कर्मणा पितृलोकः ।
विद्यया देवलोकः ।
देवलोको वै लोकानां श्रेष्ठः ।
तस्माद्विद्यां प्रशंसन्ति ॥ १.५.१६ ॥
Es gibt nun drei Welten: die Welt der Menschen, die Welt der Väter und die Welt der Götter. Diese Menschenwelt wird allein durch einen Sohn gewonnen, nicht durch eine andere Handlung. Die Welt der Väter wird durch rituelle Handlung gewonnen, die Welt der Götter durch Wissen. Die Welt der Götter ist in der Tat die beste der Welten. Darum preist man das Wissen.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.17
अथातः सम्प्रत्तिः ।
यदा प्रैष्यन्मन्यतेऽथ पुत्रमाह त्वं ब्रह्म त्वं यज्ञस्त्वं लोक इति ।
स पुत्रः प्रत्याहाहं ब्रह्माहं यज्ञोऽहं लोक इति ।
यद्वै किञ्चानूक्तं तस्य सर्वस्य ब्रह्मेत्येकता ।
ये वै के च यज्ञास्तेषां सर्वेषां यज्ञ इत्येकता ।
ये वै के च लोकास्तेषां सर्वेषां लोक इत्येकता ।
एतावद्वा इदं सर्वम् ।
एतन्मा सर्वं सन्नयमितो भुनजदिति ।
तस्मात्पुत्रमनुशिष्टं लोक्यमाहुः ।
तस्मादेनमनुशासति ।
स यदैवंविदस्माल्लोकात्प्रैत्यथैभिरेव प्राणैः सह पुत्रमाविशति ।
स यद्यनेन किञ्चिदक्ष्णया कृतं भवति तस्मादेनं सर्वस्मात्पुत्रो मुञ्चति तस्मात्पुत्रो नाम ।
स पुत्रेणैवास्मिल्लोके प्रतितिष्ठति ।
अथैनमेते देवाः प्राणा अमृता आविशन्ति ॥ १.५.१७ ॥
Nun die Stelle über die Übergabe des Hauses: Wenn ein Vater glaubt, er werde aufbrechen, spricht er zu seinem Sohn: „Du bist brahman, du bist das Opfer, du bist die Welt.“ Der Sohn antwortet: „Ich bin brahman, ich bin das Opfer, ich bin die Welt.“ Die Einheit alles dessen, was rezitiert wurde, ist brahman; die Einheit aller Opfer ist das Opfer; die Einheit aller Welten ist die Welt. Dieses Ganze ist nur so viel. „Möge dies alles mein sein, und möge ich es von hier aus genießen.“ Darum heißt ein unterwiesener Sohn „Welteroberer“, und so unterweist man ihn. Wenn einer, der so erkennt, diese Welt verlässt, geht er mit diesen Lebensatmen in den Sohn ein. Hat er etwas Fehlerhaftes getan, befreit ihn der Sohn davon; darum heißt er putra (Sohn). Allein durch den Sohn steht er fest in dieser Welt. Dann treten diese unsterblichen göttlichen Atemkräfte in ihn ein.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.18
पृथिव्यै चैनमग्नेश्च दैवी वागाविशति ।
सा वै दैवी वाग्यया यद्यदेव वदति तत्तद्भवति ॥ १.५.१८ ॥
In ihn tritt auch die göttliche Rede ein, von der Erde und vom Feuer her. Diese göttliche Rede ist so beschaffen: Was immer er spricht, das wird.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.19
दिवश्चैनमादित्याच्च दैवं मन आविशति ।
तद्वै दैवं मनो येनानन्द्येव भवत्यथो न शोचति ॥ १.५.१९ ॥
In ihn tritt der göttliche Geist ein, aus dem Himmel und von der Sonne. Dieser göttliche Geist ist es, durch den man froh wird und nicht trauert.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.20
अद्भ्यश्चैनं चन्द्रमसश्च दैवः प्राण आविशति ।
स वै दैवः प्राणो यः संचरंश्चासंचरंश्च न व्यथतेऽथो न रिष्यति ।
स एष एवंवित्सर्वेषां भूतानामात्मा भवति ।
यथैषा देवतैवं सः ।
यथैतां देवतां सर्वाणि भूतान्यवन्त्येवं हैवंविदं सर्वाणि भूतान्यवन्ति ।
यदु किञ्चेमाः प्रजाः शोचन्त्यमैवासां तद्भवति ।
पुण्यमेवामुं गच्छति ।
न ह वै देवान् पापं गच्छति ॥ १.५.२० ॥
Auch aus den Wassern und dem Mond tritt der göttliche Atem (prāṇa) in ihn ein. Dieser göttliche Atem ist es, der, ob er sich bewegt oder nicht, nicht beunruhigt wird und nicht vergeht. Wer so erkennt, wird zum ātman aller Wesen. So wie diese Gottheit ist, so ist er. Wie alle Wesen bei dieser Gottheit Zuflucht suchen, so suchen alle Wesen Zuflucht bei dem, der so erkennt. Was diese Geschöpfe betrauern, fällt von ihm ab. Er geht nur zum Verdienst; das Böse geht nicht zu den Göttern.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.21
अथातो व्रतमीमांसा ।
प्रजापतिर्ह कर्माणि ससृजे ।
तानि सृष्टान्यन्योऽन्येनास्पर्धन्त ।
वदिष्याम्येवाहमिति वाग्दध्रे ।
द्रक्ष्याम्यहमिति चक्षुः ।
श्रोष्याम्यहमिति श्रोत्रम् ।
एवमन्यानि कर्माणि यथाकर्मम् ।
तानि मृत्युः श्रमो भूत्वोपयेमे ।
तान्याप्नोत् ।
तान्याप्त्वा मृत्युरवारुन्ध ।
तस्माच्छ्राम्यत्येव वाक् ।
श्राम्यति चक्षुः ।
श्राम्यति श्रोत्रम् ।
अथेममेव नाप्नोत्योऽयं मध्यमः प्राणः ।
तानि ज्ञातुं दध्रिरे ।
अयं वै नः श्रेष्ठो यः संचरंश्चासंचरंश्च न व्यथतेऽथो न रिष्यति ।
हन्तास्यैव सर्वे रूपं भवामेति ।
त एतस्यैव सर्वे रूपमभवन् ।
तस्मादेत एतेनाख्यायन्ते प्राणा इति ।
तेन ह वाव तत्कुलमाचक्षते यस्मिन् कुले भवति य एवं वेद ।
य उ हैवंविदा स्पर्धतेऽनुशुष्यति ।
अनुशुष्य हैवान्ततो म्रियत इत्यध्यात्मम् ॥ १.५.२१ ॥
Nun also die Untersuchung des Gelübdes. Prajāpati schuf die Funktionen (karmāṇi). Als sie geschaffen waren, wetteiferten sie miteinander. Die Rede beschloss: „Ich werde sprechen“; das Auge: „Ich werde sehen“; das Ohr: „Ich werde hören“; ebenso die übrigen Funktionen, jede gemäß ihrer Funktion. Der Tod, in Gestalt der Erschöpfung, ergriff sie und packte sie. Nachdem er sie erlangt hatte, überwältigte ihn der Tod. Daher ermüdet die Rede, es ermüdet das Auge, es ermüdet das Ohr. Doch den mittleren Atem (prāṇa) erlangt sie nicht. Sie beschlossen, ihn zu erkennen: „Dieser unter uns ist der Beste, der, ob er sich bewegt oder nicht, nicht beunruhigt wird und nicht vergeht. Wohlan, lasst uns alle die Gestalt dieses einen werden.“ Alle wurden die Gestalt jenes einen. Darum werden sie mit diesem Namen „Atemzüge“ (prāṇāḥ) genannt. Von der Familie, in der einer geboren wird, der so erkennt, sagt man, sie sei nach ihm benannt. Wer mit dem, der so erkennt, wetteifert, verdorrt; verdorrend stirbt er schließlich. Dies ist die Lehre über das Selbst (adhyātma).
Bṛhadāraṇyaka 1.5.22
अथाधिदेवतं
ज्वलिष्याम्येवाहमित्यग्निर्दध्रे ।
तप्स्याम्यहमित्यादित्यः ।
भास्याम्यहमिति चन्द्रमाः ।
एवमन्या देवता यथादेवतम् ।
स यथैषां प्राणानां मध्यमः प्राण एवमेतासां देवतानां वायुः ।
म्लोचन्ति ह्यन्या देवता न वायुः ।
सैषानस्तमिता देवता यद्वायुः ॥ १.५.२२ ॥
Nun zu den Gottheiten (adhidaivatam): „Ich werde brennen“, beschloss das Feuer. „Ich werde erhitzen“, sprach die Sonne. „Ich werde leuchten“, sprach der Mond. So auch die übrigen Gottheiten, jede gemäß ihrer Gottheit. Wie der mittlere Atem unter diesen Atemzügen ist, so ist unter diesen Gottheiten der Wind (vāyu). Denn die anderen Gottheiten gehen unter, der Wind aber geht nicht unter. Jener Wind ist die Gottheit, die niemals untergeht.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.23
अथैष श्लोको भवति
यतश्चोदेति सूर्योऽस्तं यत्र च गच्छतीति ।
प्राणाद्वा एष उदेति प्राणेऽस्तमेति ।
तं देवाश्चक्रिरे धर्मं स एवाद्य स उ श्व इति ।
यद्वा एतेऽमुर्ह्यध्रियन्त तदेवाप्यद्य कुर्वन्ति ।
तस्मादेकमेव व्रतं चरेत्प्राण्याच्चैवापान्याच्च ।
नेन्मा पाप्मा मृत्युराप्नवदिति ।
यद्यु चरेत्समापिपयिषेत्तेनो एतस्यै देवतायै सायुज्यं सलोकतां जयति ॥ १.५.२३ ॥
Hier ist ein Vers: woher die Sonne aufgeht und wohin sie untergeht. Aus dem prāṇa geht sie ja auf, und im prāṇa geht sie unter. Die Götter machten sie zur Regel: »Sie ist heute, sie ist morgen.« Was jene gestern taten, das tun sie auch heute. Darum soll man ein einziges Gelübde halten, das des Einatmens und des Ausatmens, damit Übel und Tod ihn nicht erreichen. Und wer es vollenden will, gewinnt die Vereinigung mit jener Gottheit und die Gemeinschaft ihrer Welt.