Upaniṣad · Bṛhadāraṇyaka 1.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 1.5.1
(सप्तान्नब्राह्मणं वा संवर्गविद्याब्राह्मणम्)
यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पिता ।
एकमस्य साधारणं द्वे देवानभाजयत् ।
त्रीण्यात्मनेऽकुरुत पशुभ्य एकं प्रायच्छत् ।
तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च न ।
कस्मात्तानि न क्षीयन्ते अद्यमानानि सर्वदा ।
यो वै तामक्षितिं वेद सोऽन्नमत्ति प्रतीकेन ।
स देवानपिगच्छति स ऊऋजमुपजीवति ।
इति श्लोकाः ॥ १.५.१ ॥
(Le brāhmaṇa des sept nourritures, ou brāhmaṇa de la connaissance du saṃvarga.) Des sept nourritures que le père produisit par sagesse et ascèse, il en mit une à part comme commune ; il en répartit deux aux dieux ; il en fit trois pour lui-même ; et il en donna une aux animaux. En elles est établi tout ce qui respire et tout ce qui ne respire pas. Pourquoi ne diminuent-elles pas, bien qu'elles soient toujours mangées ? Celui qui connaît cette impérissabilité mange la nourriture de manière symbolique. Il atteint les dieux et vit de la vigueur. Voici les strophes.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.2
यत्सप्तान्नानि मेधया तपसाजनयत्पितेति ।
मेधया हि तपसाजनयत्पितैकमस्य साधारणमिति ।
इदमेवास्य तत्साधारणमन्नं यदिदमद्यते ।
स य एतदुपास्ते न स पाप्मनो व्यावर्तते ।
मिश्रं ह्येतत् ।
द्वे देवानभाजयदिति ।
हुतं च प्रहुतं च ।
तस्माद्देवेभ्यो जुह्वति च प्र च जुह्वति ।
अथो आहुर्दर्शपूर्णमासाविति ।
तस्मान्नेष्टियाजुकः स्यात् ।
पशुभ्य एकं प्रायच्छदिति ।
तत्पयः ।
पयो ह्येवाग्रे मनुष्याश्च पशवश्चोपजीवन्ति ।
तस्मात्कुमारं जातं घृतं वैवाग्रे प्रतिलेहयन्ति स्तनं वानुधापयन्ति ।
अथ वत्सं जातमाहुस्तृणादिति ।
तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च नेति ।
पयसि हीदं सर्वं प्रतिष्ठितं यच्च प्राणिति यच्च न ।
तद्यदिदमाहुः संवत्सरं पयसा जुह्वदप पुनर्मृत्युं जयतीति ।
न तथा विद्यात् ।
यदहरेव जुहोति तदहः पुनर्मृत्युमपजयत्येवं विद्वान् ।
सर्वं हि देवेभ्योऽन्नाद्यं प्रयच्छति ।
कस्मात्तानि न क्षीयन्ते अद्यमानानि सर्वदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदमन्नं पुनः पुनर्जनयते ।
यो वैतामक्षितिं वेदेति ।
पुरुषो वा अक्षितिः ।
स हीदमन्नं धियाधिया जनयते कर्मभिः ।
यद्धैतन्न कुर्यात्क्षीयेत ह ।
सोऽन्नमत्ति प्रतीकेनेति ।
मुखं प्रतीकं मुखेनेत्येतत् ।
स देवानपिगच्छति स ऊर्जमुपजीवतीति प्रशंसा ॥ १.५.२ ॥
Ce verset parle des sept nourritures que le Père a produites par la sagesse et l'ascèse. Par la sagesse et l'ascèse, le Père fit d'une nourriture un bien commun à tous ; c'est la nourriture commune qui est mangée. Celui qui médite sur cela s'écarte du mal. Elle est mélangée, car il attribua deux parts aux dieux : l'offrande versée dans le feu et l'offrande répandue. C'est pourquoi on fait des offrandes aux dieux, versées et répandues. Certains disent qu'il faut accomplir les rites de la nouvelle lune et de la pleine lune ; ainsi, il ne doit pas être celui qui accomplit les sacrifices iṣṭi. Il donna une part aux animaux, qui est le lait. Car le lait nourrit d'abord les humains et les animaux. C'est pourquoi, à la naissance d'un enfant, on le fait lécher du ghee ou on lui donne le sein, et au veau nouveau-né on dit : qu'il mange de l'herbe. En lui est établi tout ce qui respire et tout ce qui ne respire pas. Dans le lait est établi tout ce qui respire et tout ce qui ne respire pas. Celui qui dit qu'offrir du lait pendant une année vainc la mort répétée ne doit pas être cru. Celui qui offre chaque jour vainc la mort répétée ce même jour ; ainsi fait celui qui sait. Il offre aux dieux toute la nourriture qui doit être mangée. Pourquoi ne s'épuisent-elles pas, bien qu'elles soient toujours mangées ? Le puruṣa seul est impérissable. Il produit cette nourriture encore et encore. Celui qui connaît cette impérissabilité fait de même. Le puruṣa seul est impérissable ; il produit cette nourriture pensée après pensée, par des actes. S'il ne le faisait pas, elle s'épuiserait. Il mange la nourriture en prenant la bouche comme moyen ; la bouche est le moyen, par la bouche. Il atteint les dieux et vit de force. Ceci est une louange.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.3
त्रीण्यात्मनेऽकुरुतेति
मनो वाचं प्राणं तान्यात्मनेऽकुरुत ।
अन्यत्रमना अभूवं नादर्शमन्यत्रमना अभूवं नाश्रौषमिति मनसा ह्येव पश्यति मनसा शृणोति ।
कामः संकल्पो विचिकित्सा श्रद्धाश्रद्धा धृतिरधृतिर्ह्रीर्धीर्भीरित्येतत्सर्वं मन एव ।
तस्मादपि पृष्ठत उपस्पृष्टो मनसा विजानाति ।
यः कश्च शब्दो वागेव सा ।
एषा ह्यन्तं आयत्तैषा हि न ।
प्राणोऽपानो व्यान उदानः समानोऽन इत्येतत्सर्वं प्राण एव ।
एतन्मयो वा अयमात्मा ।
वाङ्मयो मनोमयः प्राणमयः ॥ १.५.३ ॥
Il fit trois pour l’ātman : le mental, la parole et le souffle vital (prāṇa). Je n’ai pas vu parce que mon esprit était ailleurs, je n’ai pas entendu parce que mon esprit était ailleurs — en effet, on voit par l’esprit, on entend par l’esprit. Le désir, la résolution, le doute, la foi, le manque de foi, la constance, l’inconstance, la pudeur, l’intelligence, la crainte — tout cela n’est que le mental. C’est pourquoi, même touché par derrière, on connaît par le mental. Quel que soit le son, ce n’est que la parole ; elle prend fin en ceci et repose sur ceci. Prāṇa, apāna, vyāna, udāna, samāna et la nourriture — tout cela n’est que prāṇa. Cet ātman est bien fait de ces choses : fait de parole, fait de mental, fait de souffle vital.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.4
त्रयो लोका एत एव ।
वागेवायं लोको मनोऽन्तरिक्षलोकः प्राणोऽसौ लोकः ॥ १.५.४ ॥
Ce sont bien là les trois mondes. La parole est ce monde (la terre) ; le mental est le monde intermédiaire ; et le souffle vital (prāṇa) est ce monde-là (le monde céleste).
Bṛhadāraṇyaka 1.5.5
त्रयो वेदा एत एव ।
वागेवर्ग्वेदो मनो यजुर्वेदः प्राणः सामवेदः ॥ १.५.५ ॥
Ce sont bien là les trois Veda. La parole est le Ṛg Veda, le mental est le Yajur Veda, et le souffle vital (prāṇa) est le Sāma Veda.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.6
देवा पितरो मनुष्या एत एव ।
वागेव देवा मनः पितरः, प्राणो मानुष्याः ॥ १.५.६ ॥
Ce sont bien là les dieux, les ancêtres et les humains. La parole est les dieux, le mental sont les ancêtres, et le souffle vital (prāṇa) sont les humains.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.7
पिता माता प्रजैत एव ।
मन एव पिता वाङ्माता प्राणः प्रजा ॥ १.५.७ ॥
Père, mère, progéniture : tel est bien cela. Le mental est le père, la parole la mère, le prāṇa la progéniture.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.8
विज्ञातं विजिज्ञास्यमविज्ञातमेत एव ।
यत्किञ्च विज्ञातं वाचस्तद्रूपम् ।
वाग्घि विज्ञाता ।
वागेनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.८ ॥
Le connu, ce qui est à connaître et l'inconnu : tels sont bien ces trois. Tout ce qui est connu a la forme de la parole, car la parole est celle qui connaît. Devenue cette forme, la parole le protège.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.9
यत्किञ्च विजिज्ञास्यं मनसस्तद्रूपम् ।
मनो हि विजिज्ञास्यम् ।
मन एनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.९ ॥
Tout ce qui est à connaître a la forme du mental, car le mental est ce qui est à connaître. Devenu cette forme, le mental le protège.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.10
यत्किञ्चाविज्ञातं प्राणस्य तद्रूपम् ।
प्राणो ह्यविज्ञातः ।
प्राण एनं तद्भूत्वावति ॥ १.५.१० ॥
Tout ce qui est inconnu a la forme du prāṇa, car le prāṇa est l'inconnu. Devenu cette forme, le prāṇa le protège.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.11
तस्यै वाचः पृथिवी शरीरम् ।
ज्योतीरूपमयमग्निः ।
तद्यावत्येव वाक्तावती पृथिवी तावानयमग्निः ॥ १.५.११ ॥
La terre est le corps de cette parole. Ce feu a la forme de la lumière. Autant la parole s'étend, autant s'étend la terre; autant la terre, autant ce feu.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.12
अथैतस्य मनसो द्यौः शरीरम् ।
ज्योतीरूपमसावादित्यः ।
तद्यावदेव मनस्तावती द्यौस्तावानसावादित्यः ।
तौ मिथुनं समैताम् ।
ततः प्राणोऽजायत ।
स इन्द्रः ।
स एषोऽसपत्नः ।
द्वितीयो वै सपत्नः ।
नास्य सपत्नो भवति य एवं वेद ॥ १.५.१२ ॥
Puis, le corps de cet esprit est le ciel. Cet Āditya (le soleil), qui a la forme de la lumière, en est la forme. Autant l'esprit s'étend, autant s'étend le ciel; autant le ciel, autant est cet Āditya. Ces deux se sont unis en couple, et de eux naquit le souffle vital (prāṇa). Il est Indra. Il est celui sans rival, car le second est le rival. Pour celui qui sait ainsi, il n'y a pas de rival.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.13
अथैतस्य प्राणस्यापः शरीरम् ।
ज्योतीरूपमसौ चन्द्रः ।
तद्यावानेव प्राणस्तावत्य आपस्तावानसौ चन्द्रः ।
त एते सर्व एव समाः सर्वेऽनन्ताः ।
स यो हैतानन्तवत उपास्तेऽन्तवन्तं स लोकं जयति ।
अथ यो हैताननन्तानुपास्तेऽनन्तं स लोकं जयति ॥ १.५.१३ ॥
Puis, le corps de ce souffle (prāṇa) sont les eaux. Cette lune, qui a la forme de la lumière, en est la forme. Autant le souffle s'étend, autant s'étendent les eaux; autant les eaux, autant est cette lune. Toutes ces choses sont égales, toutes sont infinies. Celui qui les vénère comme finies gagne un monde fini; mais celui qui les vénère comme infinies gagne un monde infini.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.14
स एष संवत्सरः प्रजापतिष्षोडशकलः ।
तस्य रात्रय एव पञ्चदश कला ।
ध्रुवैवास्य षोडशी कला ।
स रात्रिभिरेवा च पूर्यतेऽप च क्षीयते ।
सोऽमावास्यां रात्रिमेतया षोडश्या कलया सर्वमिदं प्राणभृदनुप्रविश्य ततः प्रातर्जायते ।
तस्मादेतां रात्रिं प्राणभृतः प्राणं न विच्छिन्द्यादपि कृकलासस्यैतस्या एव देवताया अपचित्यै ॥ १.५.१४ ॥
Cette année est Prajāpati, qui a seize parties. Ses quinze parties sont les nuits; sa seizième partie est fixe. Il croît et décroît seulement avec les nuits. Dans la nuit de nouvelle lune, il entre dans tous les êtres vivants avec cette seizième partie, puis renaît au matin. C'est pourquoi on ne doit pas couper le souffle d'un être vivant cette nuit-là, pas même celui d'un lézard, en honneur de cette même divinité.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.15
यो वै स संवत्सरः प्रजापतिः षोडशकलोऽयमेव स योऽयमेवंवित्पुरुषः ।
तस्य वित्तमेव पञ्चदश कलाः ।
आत्मैवास्य षोडशी कला ।
स वित्तेनैवा च पूर्यतेऽप च क्षीयते ।
तदेतन्नभ्यं यदयमात्मा ।
प्रधिर्वित्तम् ।
तस्माद्यद्यपि सर्वज्यानिं जीयत आत्मना चेज्जीवति प्रधिनागादित्येवाहुः ॥ १.५.१५ ॥
Cette année, qui est Prajāpati, possède seize parties. C'est bien celui-ci, et la personne qui le connaît ainsi est aussi celui-ci. Sa richesse constitue ses quinze parties ; l'ātman est sa seizième partie. Il se remplit de richesse et aussi s'en vide. Cet ātman est le moyeu, et la richesse est la jante de la roue. Ainsi, même si l'on conquiert tout, si l'ātman vit encore, on dit qu'il est parti avec la jante.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.16
अथ त्रयो वाव लोका मनुष्यलोकः पितृलोको देवलोक इति ।
सोऽयं मनुष्यलोकः पुत्रेणैव जय्यो नान्येन कर्मणा ।
कर्मणा पितृलोकः ।
विद्यया देवलोकः ।
देवलोको वै लोकानां श्रेष्ठः ।
तस्माद्विद्यां प्रशंसन्ति ॥ १.५.१६ ॥
Il existe donc trois mondes : le monde des hommes, le monde des pères et le monde des dieux. Ce monde des hommes ne se conquiert que par le fils, et non par une autre action. Le monde des pères s'obtient par l'action rituelle ; le monde des dieux, par le savoir. Le monde des dieux est en effet le meilleur des mondes. C'est pourquoi l'on loue le savoir.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.17
अथातः सम्प्रत्तिः ।
यदा प्रैष्यन्मन्यतेऽथ पुत्रमाह त्वं ब्रह्म त्वं यज्ञस्त्वं लोक इति ।
स पुत्रः प्रत्याहाहं ब्रह्माहं यज्ञोऽहं लोक इति ।
यद्वै किञ्चानूक्तं तस्य सर्वस्य ब्रह्मेत्येकता ।
ये वै के च यज्ञास्तेषां सर्वेषां यज्ञ इत्येकता ।
ये वै के च लोकास्तेषां सर्वेषां लोक इत्येकता ।
एतावद्वा इदं सर्वम् ।
एतन्मा सर्वं सन्नयमितो भुनजदिति ।
तस्मात्पुत्रमनुशिष्टं लोक्यमाहुः ।
तस्मादेनमनुशासति ।
स यदैवंविदस्माल्लोकात्प्रैत्यथैभिरेव प्राणैः सह पुत्रमाविशति ।
स यद्यनेन किञ्चिदक्ष्णया कृतं भवति तस्मादेनं सर्वस्मात्पुत्रो मुञ्चति तस्मात्पुत्रो नाम ।
स पुत्रेणैवास्मिल्लोके प्रतितिष्ठति ।
अथैनमेते देवाः प्राणा अमृता आविशन्ति ॥ १.५.१७ ॥
Passons à la transmission de la maison : lorsqu'un père croit qu'il va partir, il dit à son fils : « Tu es brahman, tu es le sacrifice, tu es le monde. » Le fils répond : « Je suis brahman, je suis le sacrifice, je suis le monde. » L'unité de tout ce qui a été récité est brahman ; l'unité de tous les sacrifices est le sacrifice ; l'unité de tous les mondes est le monde. Tout cela n'est que cela. « Que tout cela soit à moi, et que je en jouisse d'ici. » C'est pourquoi un fils instruit est dit gagneur de mondes, et l'on l'instruit donc. Quand celui qui sait ainsi quitte ce monde, il entre dans le fils avec ces mêmes souffles vitaux. Si quelque faute a été commise par lui, le fils l'en libère ; c'est pourquoi il est appelé putra (fils). Par le fils seul il demeure ferme dans ce monde. Alors ces souffles divins immortels entrent en lui.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.18
पृथिव्यै चैनमग्नेश्च दैवी वागाविशति ।
सा वै दैवी वाग्यया यद्यदेव वदति तत्तद्भवति ॥ १.५.१८ ॥
En lui entre aussi la parole divine, venue de la terre et du feu. Cette parole divine est telle que : tout ce qu'il dit, cela advient.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.19
दिवश्चैनमादित्याच्च दैवं मन आविशति ।
तद्वै दैवं मनो येनानन्द्येव भवत्यथो न शोचति ॥ १.५.१९ ॥
En lui pénètre l'esprit divin, venu du ciel et du soleil. Cet esprit divin est celui par lequel on devient joyeux et on ne s'afflige pas.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.20
अद्भ्यश्चैनं चन्द्रमसश्च दैवः प्राण आविशति ।
स वै दैवः प्राणो यः संचरंश्चासंचरंश्च न व्यथतेऽथो न रिष्यति ।
स एष एवंवित्सर्वेषां भूतानामात्मा भवति ।
यथैषा देवतैवं सः ।
यथैतां देवतां सर्वाणि भूतान्यवन्त्येवं हैवंविदं सर्वाणि भूतान्यवन्ति ।
यदु किञ्चेमाः प्रजाः शोचन्त्यमैवासां तद्भवति ।
पुण्यमेवामुं गच्छति ।
न ह वै देवान् पापं गच्छति ॥ १.५.२० ॥
De même, des eaux et de la lune, le souffle divin (prāṇa) pénètre en lui. Ce souffle divin est ce qui, qu'il se meuve ou non, n'est pas troublé et ne périt pas. Celui qui le connaît ainsi devient l'ātman de tous les êtres. Tel que cette divinité est, tel il est. Comme tous les êtres se réfugient dans cette divinité, ainsi tous les êtres se réfugient en celui qui connaît ainsi. Ce dont ces créatures s'affligent s'éloigne de lui. Il va seulement vers le mérite ; le mal ne va pas vers les dieux.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.21
अथातो व्रतमीमांसा ।
प्रजापतिर्ह कर्माणि ससृजे ।
तानि सृष्टान्यन्योऽन्येनास्पर्धन्त ।
वदिष्याम्येवाहमिति वाग्दध्रे ।
द्रक्ष्याम्यहमिति चक्षुः ।
श्रोष्याम्यहमिति श्रोत्रम् ।
एवमन्यानि कर्माणि यथाकर्मम् ।
तानि मृत्युः श्रमो भूत्वोपयेमे ।
तान्याप्नोत् ।
तान्याप्त्वा मृत्युरवारुन्ध ।
तस्माच्छ्राम्यत्येव वाक् ।
श्राम्यति चक्षुः ।
श्राम्यति श्रोत्रम् ।
अथेममेव नाप्नोत्योऽयं मध्यमः प्राणः ।
तानि ज्ञातुं दध्रिरे ।
अयं वै नः श्रेष्ठो यः संचरंश्चासंचरंश्च न व्यथतेऽथो न रिष्यति ।
हन्तास्यैव सर्वे रूपं भवामेति ।
त एतस्यैव सर्वे रूपमभवन् ।
तस्मादेत एतेनाख्यायन्ते प्राणा इति ।
तेन ह वाव तत्कुलमाचक्षते यस्मिन् कुले भवति य एवं वेद ।
य उ हैवंविदा स्पर्धतेऽनुशुष्यति ।
अनुशुष्य हैवान्ततो म्रियत इत्यध्यात्मम् ॥ १.५.२१ ॥
Maintenant donc, l'examen du vœu. Prajāpati créa les fonctions (karmāṇi). Une fois créées, elles rivalisèrent entre elles. La parole décida : « Je parlerai » ; l'œil : « Je verrai » ; l'oreille : « J'entendrai » ; de même les autres fonctions, chacune selon sa fonction. La mort, prenant la forme de la fatigue, s'en empara et les saisit. Les ayant obtenues, la mort les domina. C'est pourquoi la parole se fatigue, l'œil se fatigue, l'oreille se fatigue. Mais elle n'atteint pas le souffle intermédiaire (prāṇa). Elles résolurent de le connaître : « Celui-ci, parmi nous, est le meilleur, qui, qu'il se meuve ou non, n'est pas troublé et ne périt pas. Allons, devenons tous la forme de celui-ci. » Toutes devinrent la forme de celui-là. C'est pourquoi elles sont appelées de ce nom : « souffles » (prāṇāḥ). De la famille où naît celui qui connaît ainsi, on dit que cette famille est nommée d'après lui. Celui qui rivalise avec celui qui connaît ainsi se dessèche ; se desséchant, il meurt à la fin. Tel est l'enseignement concernant le soi.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.22
अथाधिदेवतं
ज्वलिष्याम्येवाहमित्यग्निर्दध्रे ।
तप्स्याम्यहमित्यादित्यः ।
भास्याम्यहमिति चन्द्रमाः ।
एवमन्या देवता यथादेवतम् ।
स यथैषां प्राणानां मध्यमः प्राण एवमेतासां देवतानां वायुः ।
म्लोचन्ति ह्यन्या देवता न वायुः ।
सैषानस्तमिता देवता यद्वायुः ॥ १.५.२२ ॥
Maintenant, concernant les divinités (adhidaivatam) : « Je brûlerai », décida le Feu. « Je réchaufferai », dit le soleil. « Je brillerai », dit la lune. Ainsi font aussi les autres divinités, chacune selon sa divinité. De même que le souffle intermédiaire est parmi ces souffles, de même parmi ces divinités est le vent (vāyu). Car les autres divinités se couchent, mais le vent ne se couche pas. Ce vent est la divinité qui ne se couche jamais.
Bṛhadāraṇyaka 1.5.23
अथैष श्लोको भवति
यतश्चोदेति सूर्योऽस्तं यत्र च गच्छतीति ।
प्राणाद्वा एष उदेति प्राणेऽस्तमेति ।
तं देवाश्चक्रिरे धर्मं स एवाद्य स उ श्व इति ।
यद्वा एतेऽमुर्ह्यध्रियन्त तदेवाप्यद्य कुर्वन्ति ।
तस्मादेकमेव व्रतं चरेत्प्राण्याच्चैवापान्याच्च ।
नेन्मा पाप्मा मृत्युराप्नवदिति ।
यद्यु चरेत्समापिपयिषेत्तेनो एतस्यै देवतायै सायुज्यं सलोकतां जयति ॥ १.५.२३ ॥
Voici un verset : d'où le soleil se lève et où il va se coucher. C'est du prāṇa, en effet, qu'il se lève, et dans le prāṇa qu'il se couche. Les dieux en firent une règle : « C'est lui aujourd'hui, et lui demain. » Ce que ceux-ci firent hier, ils le font aussi aujourd'hui. C'est pourquoi l'on doit observer un seul vœu, celui de l'inspiration et de l'expiration, afin que le mal et la mort ne l'atteignent pas. Et celui qui veut l'accomplir obtient l'union avec cette divinité et la demeure dans son monde.