ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.11.1347
सु꣡ष꣢मिद्धो न꣣ आ꣡ व꣢ह दे꣣वा꣡ꣳ अ꣢ग्ने ह꣣वि꣡ष्म꣢ते ।
हो꣡तः꣢ पावक꣣ य꣡क्षि꣢ च ॥ १३४७ ॥
ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନି, ହବିଷ୍ମାନ ଯଜମାନ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ହେ ହୋତା, ହେ ପାବକ, ଯଜ୍ଞ କର।
2.11.1348
म꣡धु꣢मन्तं तनूनपाद्य꣣ज्ञं꣢ दे꣣वे꣡षु꣢ नः कवे ।
अ꣣द्या꣡ कृ꣢णुह्यू꣣त꣡ये꣢ ॥ १३४८ ॥
ହେ ଜ୍ଞାନୀ ତନୂନପାତ୍, ଆଜି ଆମ ମଧୁର ଯଜ୍ଞକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସଂପନ୍ନ କର।
2.11.1349
न꣢रा꣣श꣡ꣳस꣢मि꣣ह꣢ प्रि꣣य꣢म꣣स्मि꣢न्य꣣ज्ञ꣡ उप꣢꣯ ह्वये ।
म꣡धु꣢जिह्वꣳ हवि꣣ष्कृ꣡त꣢म् ॥ १३४९ ॥
ଏଠାରେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରିୟ ନରାଶଂସଙ୍କୁ ମୁଁ ନିକଟକୁ ଡାକେ; ମଧୁ ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ହବି ଗ୍ରହଣକାରୀ।
2.11.1350
अ꣡ग्ने꣢ सु꣣ख꣡त꣢मे꣣ र꣡थे꣢ द꣣वा꣡ꣳ ई꣢डि꣣त꣡ आ व꣢꣯ह ।
अ꣢सि꣣ हो꣢ता꣣ म꣡नु꣢र्हितः ॥ १३५० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅତି ସୁଖକର ରଥରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ତୁମେ ହୋତା, ମନୁ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ।
2.11.1351
य꣢द꣣द्य꣢꣫ सूर꣣ उ꣢दि꣣ते꣡ऽना꣢गा मि꣣त्रो꣡ अ꣢र्य꣣मा꣢ ।
सु꣣वा꣡ति꣢ सवि꣣ता꣡ भगः꣢꣯ ॥ १३५१ ॥
ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲେ ନିଷ୍ପାପ ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମା, ସବିତା ଓ ଭଗ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
2.11.1352
सु꣣प्रावी꣡र꣢स्तु꣣ स꣢꣫ क्षयः꣣ प्र꣡ नु याम꣢꣯न्त्सुदानवः ।
ये꣢ नो꣣ अ꣡ꣳहो꣢ऽति꣣पि꣡प्र꣢ति ॥ १३५२ ॥
ସେହି ନିବାସ ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ଯେଉଁ ଉଦାର ଦାତାମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ପାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାତ୍ରାରେ ଆମକୁ ପାର କରନ୍ତୁ।
2.11.1353
उ꣣त꣢ स्व꣣रा꣢जो꣣ अ꣡दि꣢ति꣣र꣡द꣢ब्धस्य व्र꣣त꣢स्य꣣ ये꣢ ।
म꣣हो꣡ राजा꣢꣯न ईशते ॥ १३५३ ॥
ଏବଂ ସ୍ୱରାଜ ଅଦିତି, ଅଦବ୍ଧ ବ୍ରତର ଅଧିକାରୀମାନେ, ମହାନ ରାଜା ହୋଇ ଶାସନ କରନ୍ତି।
2.11.1354
उ꣡ त्वा꣢ मदन्तु꣣ सो꣡माः꣢ कृणु꣣ष्व꣡ राधो꣢꣯ अद्रिवः ।
अ꣡व꣢ ब्रह्म꣣द्वि꣡षो꣢ जहि ॥ १३५४ ॥
ସୋମରସ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍, ଧନ ଦିଅ; ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କୁ ପାଦରେ ପକାଅ।
2.11.1355
प꣣दा꣢ प꣣णी꣡न꣢रा꣣ध꣢सो꣣ नि꣡ बा꣢धस्व म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि ।
न꣢꣫ हि त्वा꣣ क꣢श्च꣣ न꣡ प्रति꣢꣯ ॥ १३५५ ॥
ପାଦରେ ଅରାଧସ ପଣିମାନଙ୍କୁ ଦବାଅ; ତୁମେ ମହାନ, ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ କେହି ଠିଆ ହୁଏନାହିଁ।
2.11.1356
त्व꣡मी꣢शिषे सु꣣ता꣢ना꣣मि꣢न्द्र꣣ त्व꣡मसु꣢꣯तानाम् ।
त्व꣢꣫ राजा꣣ ज꣡ना꣢नाम् ॥ १३५६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁତମାନଙ୍କର ତୁମେ ଅଧିପତି, ଅସୁତମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ତୁମେ ଜନମାନଙ୍କର ରାଜା।
2.11.1357
आ꣡ जागृ꣢꣯वि꣣र्वि꣡प्र꣢ ऋ꣣तां꣢ म꣢ती꣣ना꣡ꣳ सोमः꣢꣯ पुना꣣नो꣡ अ꣢सदच्च꣣मू꣡षु꣢ ।
स꣡प꣢न्ति꣣ यं꣡ मि꣢थु꣣ना꣢सो꣣ नि꣡का꣢मा अध्व꣣र्य꣡वो꣢ रथि꣣रा꣡सः꣢ सु꣣ह꣡स्ताः꣢ ॥ १३५७ ॥
ଋତ ଓ ମତିଙ୍କର ଜାଗ୍ରତ ବିପ୍ର ସୋମ ପବମାନ ହୋଇ ଚମୂରେ ବସେ; ତାଙ୍କୁ ଯୁଗଳ, ଉତ୍ସୁକ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ରଥୀ ଓ ସୁହସ୍ତମାନେ ସେବା କରନ୍ତି।
2.11.1358
स꣡ पु꣢ना꣣न꣢꣫ उप꣣ सू꣢रे꣣ द꣡धा꣢न꣣ ओ꣡भे अ꣢꣯प्रा꣣ रो꣡द꣢सी꣣ वी꣡ ष आ꣢꣯वः ।
प्रि꣣या꣢ चि꣣द्य꣡स्य꣢ प्रिय꣣सा꣡स꣢ ऊ꣣ती꣢ स꣣तो꣡ धनं꣢꣯ का꣣रि꣢णे꣣ न꣡ प्र य꣢꣯ꣳ सत् ॥ १३५८ ॥
ସେ ପବମାନ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ, ଦୁଇ ଲୋକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପ୍ରକାଶ ପାଏ; ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସାଥୀମାନେ ନିଜ ସାହାଯ୍ୟରେ କର୍ମକାରୀଙ୍କୁ ସତ୍ର ଧନ ଦିଅନ୍ତି।
2.11.1359
स꣡ व꣢र्धि꣣ता꣡ वर्ध꣢꣯नः पू꣣य꣡मा꣢नः꣣ सो꣡मो꣢ मी꣣ढ्वा꣢ꣳ अ꣣भि꣢ नो꣣ ज्यो꣡ति꣢षावित् ।
य꣡त्र꣢ नः꣣ पू꣡र्वे꣢ पि꣣त꣡रः꣢ पद꣣ज्ञाः꣢ स्व꣣र्वि꣡दो꣢ अ꣣भि꣡ गा अद्रि꣢꣯मि꣣ष्ण꣢न् ॥ १३५९ ॥
ବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ବୃଦ୍ଧି ଦାତା, ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ସୋମ — ସେହି ଦାତା ଆଲୋକ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ, ପଥଜ୍ଞ, ସ୍ୱର୍ଗାଲୋକ ପାଇଥିବା, ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଥର ଖୋଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
2.11.1360
मा꣡ चि꣢द꣣न्य꣡द्वि श꣢꣯ꣳसत꣣ स꣡खा꣢यो꣣ मा꣡ रि꣢षण्यत ।
इ꣢न्द्र꣣मि꣡त्स्तो꣢ता꣣ वृ꣡ष꣢ण꣣ꣳ स꣡चा꣢ सु꣣ते꣡ मुहु꣢꣯रु꣣क्था꣡ च꣢ शꣳसत ॥ १३६० ॥
ବନ୍ଧୁଗଣ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କର ନାହିଁ, ନଷ୍ଟ ହୁଅ ନାହିଁ। ସ୍ତୋତା ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ, ସୋମ-ସୁତି ସମୟରେ ଏକତ୍ର, ବାରମ୍ବାର ଉକ୍ଥରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
2.11.1361
अ꣣वक्रक्षि꣡णं꣢ वृष꣣भं꣡ य꣢था꣣ जु꣢वं꣣ गां꣡ न च꣢꣯र्षणी꣣स꣡ह꣢म् ।
वि꣣द्वे꣡ष꣢णꣳ सं꣣व꣡न꣢नमुभयङ्क꣣रं꣡ मꣳहि꣢꣯ष्ठमुभया꣣वि꣡न꣢म् ॥ १३६१ ॥
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଳକୁ ପକାଉଥିବା, ବୃଷଭ ପରି, ଗାଈ ପରି ବେଗବାନ, ଜନସମୂହ ଜିତୁଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୈର ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଉଭୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରୁଥିବା, ପରମ ଦାତା, ଉଭୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ।
2.11.1362
उ꣢दु꣣ त्ये꣡ मधु꣢꣯मत्तमा꣣ गि꣢रः꣣ स्तो꣡मा꣢स ईरते ।
स꣣त्राजि꣡तो꣢ धन꣣सा꣡ अक्षि꣢꣯तोतयो वाज꣣य꣢न्तो꣣ र꣡था꣢ इव ॥ १३६२ ॥
ସେହି ଅତି ମଧୁର ଗୀତ, ସ୍ତୋତ୍ର ଉପରକୁ ପଠାଯାଏ — ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜିତୁଥିବା, ଧନ ଦେଉଥିବା, ଅକ୍ଷୟ ରକ୍ଷାଯୁକ୍ତ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ରଥ ପରି।
2.11.1363
क꣡ण्वा꣢ इव꣣ भृ꣡ग꣢वः꣣ सू꣡र्या꣢ इव꣣ वि꣢श्व꣣मि꣢द्धी꣣त꣡मा꣢शत ।
इ꣢न्द्र꣣ꣳ स्तो꣡मे꣢भिर्म꣣ह꣡य꣢न्त आ꣣य꣡वः꣢ प्रि꣣य꣡मे꣢धासो अस्वरन् ॥ १३६३ ॥
କଣ୍ବମାନଙ୍କ ପରି, ଭୃଗୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ ସେହି ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି-କର୍ମ ପାଇଲେ। ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହିମାମଣ୍ଡିତ କରୁଥିବା ମାନବ, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ ଜନ, ଗାନ କଲେ।
2.11.1364
प꣢र्यू꣣ षु꣡ प्र ध꣢꣯न्व꣣ वा꣡ज꣢सातये꣣ प꣡रि꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ स꣣क्ष꣡णिः꣢ ।
द्वि꣣ष꣢स्त꣣र꣡ध्या꣢ ऋण꣣या꣡ न꣢ ईरसे ॥ १३६४ ॥
ଭଲ ଭାବେ, ବଳ-ଲାଭ ପାଇଁ, ଚାରିପାଖରେ ଦୌଡ଼; ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଜିତୁଥିବା। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପାର କର; ଆମ ପାଇଁ ଗତି କରି ତୁମେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛ।
2.11.1365
अ꣡जी꣢जनो꣣ हि꣡ प꣢वमान꣣ सू꣡र्यं꣢ वि꣣धा꣢रे꣣ श꣡क्म꣢ना꣣ प꣡यः꣢ ।
गो꣡जी꣢रया꣣ र꣡ꣳह꣢माणः꣣ पु꣡र꣢न्ध्या ॥ १३६५ ॥
ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ଷୀରକୁ ଧାରଣ କରିବାରେ ସୃଷ୍ଟି କଲ; ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା, ପ୍ରଚୁର ବୁଦ୍ଧିରେ ବେଗରେ ପ୍ରବାହିତ ତୁମେ।
2.11.1366
अनु हि त्वा सुतं सोम मदामसि महे समर्यराज्ये ।
वाजाँ अभि पवमान प्र गाहसे ॥ १३६६ ॥
ହେ ସୋମ, ନିଷ୍କଶିତ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ମହାନ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ; ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ପୁରସ୍କାର ଓ ବଳ ଆଡ଼କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ପ୍ରବେଶ କର।
2.11.1367
परि प्र धन्वेन्द्राय सोम स्वादुर्मित्राय पूष्णे भगाय ॥ १३६७ ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିଆଡ଼େ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ହେ ମଧୁର ସୋମ, ମିତ୍ର, ପୂଷା ଓ ଭଗଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ।
2.11.1368
ए꣣वा꣡मृता꣢꣯य म꣣हे꣡ क्षया꣢꣯य꣣ स꣢ शु꣣क्रो꣡ अ꣢र्ष दि꣣व्यः꣢ पी꣣यू꣡षः꣢ ॥ १३६८ ॥
ଏହିପରି ଅମରତା ପାଇଁ, ମହାନ ନିବାସ ପାଇଁ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
2.11.1369
इ꣡न्द्र꣢स्ते सोम सु꣣त꣡स्य꣢ पेया꣣त्क्र꣢त्वे꣣ द꣡क्षा꣢य꣣ वि꣡श्वे꣢ च दे꣣वाः꣢ ॥ १३६९ ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମର ନିଷ୍କଶିତ ରସ ସଂକଳ୍ପ ଓ କୌଶଳ ପାଇଁ ପିଅନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ପିଅନ୍ତୁ।
2.11.1370
सू꣡र्य꣢स्येव र꣣श्म꣡यो꣢ द्रावयि꣣त्न꣡वो꣢ मत्स꣣रा꣡सः꣢ प्र꣣सु꣡तः꣢ सा꣣क꣡मी꣢रते ।
त꣡न्तुं꣢ त꣣तं꣢꣫ परि꣣ स꣡र्गा꣢स आ꣣श꣢वो꣣ ने꣡न्द्रा꣢दृ꣣ते꣡ प꣢वते꣣ धा꣢म꣣ किं꣢ च꣣न꣢ ॥ १३७० ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି ଦ୍ରୁତ ପ୍ରବାହୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟୀ ଧାରାମାନେ ଏକତ୍ର ଗତି କରନ୍ତି; ବିସ୍ତାରିତ ସୂତା ପରି ବେଗବାନ ଧାରା ଚାରିଆଡ଼େ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିନା କୌଣସି ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
2.11.1371
उ꣡पो꣢ म꣣तिः꣢ पृ꣣च्य꣡ते꣢ सि꣣च्य꣢ते꣣ म꣡धु꣢ म꣣न्द्रा꣡ज꣢नी चोदते अ꣣न्त꣢रा꣣स꣡नि꣢ ।
प꣡व꣢मानः सन्त꣣निः꣡ सु꣢न्व꣣ता꣡मि꣢व꣣ म꣡धु꣢मान् द्र꣣प्सः꣢꣫ परि꣣ वा꣡र꣢मर्षति ॥ १३७१ ॥
ସୋମଙ୍କ ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ମଧୁ ସିଞ୍ଚିତ ହୁଏ; ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ଧାରା ଭିତରେ, ପାତ୍ରରେ ପ୍ରେରିତ ହୁଏ। ଦାତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାତା ପରି ପବିତ୍ରକାରୀ ସୋମ, ମଧୁର ବିନ୍ଦୁ ଛାଣିର ଚାରିପଟେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
2.11.1372
उ꣣क्षा꣡ मि꣢मेति꣣ प्र꣡ति꣢ यन्ति धे꣣न꣡वो꣢ दे꣣व꣡स्य꣢ दे꣣वी꣡रुप꣢꣯ यन्ति निष्कृ꣣त꣢म् ।
अ꣡त्य꣢क्रमी꣣द꣡र्जु꣢नं꣣ वा꣡र꣢म꣣व्य꣢य꣣म꣢त्कं꣣ न꣢ नि꣣क्तं꣢꣫ परि꣣ सो꣡मो꣢ अव्यत ॥ १३७२ ॥
ଷଣ୍ଢ (ସୋମ) ଗର୍ଜନ କରେ; ଦିବ୍ୟ କ୍ଷୀରଦା ଗାଈ ପରି ଧାରାମାନେ ଦେବତା ଆଡ଼କୁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୋମ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅବିନାଶୀ ଛାଣି ସେ ପାର ହେଲେ; ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପରି ସୋମ ତାହାର ଚାରିପଟେ ଆବୃତ ହେଲେ।
2.11.1373
अ꣣ग्निं꣢꣫ नरो꣣ दी꣡धि꣢तिभिर꣣र꣢ण्यो꣣र्ह꣡स्त꣢च्युतं जनयत प्रश꣣स्त꣢म् ।
दू꣣रेदृ꣡शं꣢ गृ꣣ह꣡प꣢तिमथ꣣व्यु꣢म् ॥ १३७३ ॥
ହେ ମନୁଷ୍ୟଗଣ, ଅରଣିର ଦୁଇ କାଠରୁ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର—ହାତରୁ ପଡ଼ିଥିବା, ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୂରରୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଗୃହପତି, ଅଥର୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ।
2.11.1374
त꣢म꣣ग्नि꣢꣫मस्ते꣣ व꣡स꣢वो꣣꣬ न्यृ꣢꣯ण्वन्त्सुप्रति꣣च꣢क्ष꣣म꣡व꣢से꣣ कु꣡त꣢श्चित् ।
द꣣क्षा꣢य्यो꣣ यो꣢꣫ दम꣣ आ꣢स꣣ नि꣡त्यः꣢ ॥ १३७४ ॥
ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବସୁମାନେ ସ୍ଥାପନ କଲେ—ଯେକୌଣସି ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟମାନ; ଘରେ ନିତ୍ୟ, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଥିବା।
2.11.1375
प्रे꣡द्धो꣢ अग्ने दीदिहि पु꣣रो꣡ नोऽज꣢꣯स्रया सू꣣कम्या꣢꣯ यविष्ठ ।
त्वा꣡ꣳ शश्व꣢꣯न्त꣣ उ꣡प꣢ यन्ति꣣ वा꣡जाः꣢ ॥ १३७५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭଲଭାବେ ଜଳି ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ—ଅବିରତ ଜ୍ୱାଳା ସହିତ, ହେ ଯୁବତମ; ତୁମ ପାଖକୁ ଅନେକ ବଳ (ପୁରସ୍କାର) ଆସନ୍ତି।
2.11.1376
आ꣡यं गौः पृश्नि꣢꣯रक्रमी꣣द꣡स꣢दन्मा꣣त꣡रं꣢ पु꣣रः꣢ ।
पि꣣त꣡रं꣢ च प्र꣣य꣡न्त्स्वः꣢ ॥ १३७६ ॥
ଏହି ଚିତ୍ରିତ ଗାଈ (ସୂର୍ଯ୍ୟ-ରଶ୍ମି) ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା; ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଲା, ପିତା ପାଖକୁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା।
2.11.1377
अ꣣न्त꣡श्च꣢रति रोच꣣ना꣢꣫स्य प्रा꣣णा꣡द꣢पान꣣ती꣢ ।
व्य꣢꣯ख्यन्महि꣣षो꣡ दिव꣢꣯म् ॥ १३७७ ॥
ଏହାର ଭିତରେ ପ୍ରକାଶମାନ ଲୋକସମୂହ ବିଚରଣ କରନ୍ତି; ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନରୁ (ସେ ଗତି କରେ)। ମହିଷ (ସୋମ) ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
2.11.1378
त्रि꣣ꣳश꣢꣫द्धाम꣣ वि꣡ रा꣢जति꣣ वा꣡क्प꣢त꣣ङ्गा꣡य꣢ धीयते ।
प्र꣢ति꣣ व꣢स्तो꣣र꣢ह꣣ द्यु꣡भिः꣢ ॥ १३७८ ॥
ତିରିଶ ଧାମ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ବାକ୍ ନାମକ ପକ୍ଷୀ ପାଇଁ (ସ୍ତୁତି) ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଉଷା ଆଡ଼କୁ, ଦିନରେ, ଆଲୋକ ସହିତ (ଏହା ପ୍ରକଟ ହୁଏ)।