ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.117.1
मध्वः॒ सोम॑स्याश्विना॒ मदा॑य प्र॒त्नो होता वि॑वासते वाम् ।
ब॒र्हिष्म॑ती रा॒तिर्विश्रि॑ता॒ गीरि॒षा या॑तं नास॒त्योप॒ वाजैः॑ ॥
ମଧୁର ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ହୋତା ଆପଣ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। କୁଶ ଘାସରେ ସଜ୍ଜିତ ଦାନ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ହେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବେଗ ଓ ଧନ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
1.117.2
यो वा॑मश्विना॒ मन॑सो॒ जवी॑या॒न्रथः॒ स्वश्वो॒ विश॑ आ॒जिगा॑ति ।
येन॒ गच्छ॑थः सु॒कृतो॑ दुरो॒णं तेन॑ नरा व॒र्तिर॒स्मभ्यं॑ यातम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମନ ଅପେକ୍ଷା ବେଗବାନ, ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ରଥ ମଣିଷମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ। ସତ୍କର୍ମୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆପଣ ଯେଉଁ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ହେ ନରଗଣ, ସେହି ପଥରେ ଆମ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।
1.117.3
ऋषिं॑ नरा॒वंह॑सः॒ पाञ्च॑जन्यमृ॒बीसा॒दत्रिं॑ मुञ्चथो ग॒णेन॑ ।
मि॒नन्ता॒ दस्यो॒रशि॑वस्य मा॒या अ॑नुपू॒र्वं वृ॑षणा चो॒दय॑न्ता ॥
ହେ ନରଗଣ, ପାପରୁ ଓ ଋଭୀସା ଗର୍ତ୍ତରୁ, ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ଋଷି ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଗଣ ସହିତ ଆପଣମାନେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ହେ ବୃଷଗଣ, ଦସ୍ୟୁ ଓ ଅଶିବଙ୍କ ମାୟାକୁ କ୍ରମେ ବିନାଶ କରି ଆପଣ ଦୁହେଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି।
1.117.4
अश्वं॒ न गू॒ळ्हम॑श्विना दु॒रेवै॒र्ऋषिं॑ नरा वृषणा रे॒भम॒प्सु ।
सं तं रि॑णीथो॒ विप्रु॑तं॒ दंसो॑भि॒र्न वां॑ जूर्यन्ति पू॒र्व्या कृ॒तानि॑ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଲୁଚିଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ହେ ନରଗଣ, ହେ ବୃଷଗଣ, ଆପଣ ଦୁହେଁ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ରେଭ ଋଷିଙ୍କୁ କଷ୍ଟରେ ବାହାର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଉପରକୁ ଆଣନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ପୁରାତନ କର୍ମ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଳାନ୍ତ କରେ ନାହିଁ।
1.117.5
सु॒षु॒प्वांसं॒ न निरृ॑तेरु॒पस्थे॒ सूर्यं॒ न द॑स्रा॒ तम॑सि क्षि॒यन्त॑म् ।
शु॒भे रु॒क्मं न द॑र्श॒तं निखा॑त॒मुदू॑पथुरश्विना॒ वन्द॑नाय ॥
ହେ ଦସ୍ର ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ନିର୍ଋତିଙ୍କ କୋଳରେ ଶୋଇଥିବା ଭଳି, କିମ୍ବା ଅନ୍ଧକାରରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ପୋତା ହୋଇଥିବା ବସ୍ତୁକୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣ ଦୁହେଁ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ।
1.117.6
तद्वां॑ नरा॒ शंस्यं॑ पज्रि॒येण॑ क॒क्षीव॑ता नासत्या॒ परि॑ज्मन् ।
श॒फादश्व॑स्य वा॒जिनो॒ जना॑य श॒तं कु॒म्भाँ अ॑सिञ्चतं॒ मधू॑नाम् ॥
ହେ ନରଗଣ, ହେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବିସ୍ତୃତ ଜଗତରେ ପଜ୍ରିୟ ଓ କକ୍ଷୀବାନ ସହିତ ତାହା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ। ବଳବାନ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ମଣିଷ ପାଇଁ ଆପଣ ଦୁହେଁ ଶହେ ଘଡ଼ା ମଧୁ ଢାଳିଲେ।
1.117.7
यु॒वं न॑रा स्तुव॒ते कृ॑ष्णि॒याय॑ विष्णा॒प्वं॑ ददथु॒र्विश्व॑काय ।
घोषा॑यै चित्पितृ॒षदे॑ दुरो॒णे पतिं॒ जूर्य॑न्त्या अश्विनावदत्तम् ॥
ହେ ନରଗଣ, ସ୍ତୁତିକାରୀ କୃଷ୍ଣୀୟଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣାପୂ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନେ ଦେଇଥିଲେ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିଥିବା ଘୋଷାଙ୍କୁ, ଘରେ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଦେଇଥିଲେ।
1.117.8
यु॒वं श्यावा॑य॒ रुश॑तीमदत्तं म॒हः क्षो॒णस्या॑श्विना॒ कण्वा॑य ।
प्र॒वाच्यं॒ तद्वृ॑षणा कृ॒तं वां॒ यन्ना॑र्ष॒दाय॒ श्रवो॑ अ॒ध्यध॑त्तम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଶ୍ୟାବଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାରୀ ଦେଇଥିଲେ; ମହାନ ପୃଥିବୀରୁ କଣ୍ୱଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ହେ ବୃଷଭଗଣ, ଆପଣମାନଙ୍କ କରା ସେହି କର୍ମ ଘୋଷଣା କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ; ନାର୍ଷଦଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଯଶ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
1.117.9
पु॒रू वर्पां॑स्यश्विना॒ दधा॑ना॒ नि पे॒दव॑ ऊहथुरा॒शुमश्व॑म् ।
स॒ह॒स्र॒सां वा॒जिन॒मप्र॑तीतमहि॒हनं॑ श्रव॒स्यं॑ तरु॑त्रम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆପଣମାନେ ପେଦୁ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ଅଶ୍ୱ ତଳକୁ ଆଣିଥିଲେ — ହଜାର ଦାତା, ବଳବାନ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସର୍ପହନ୍ତା, ଯଶସ୍ୱୀ, ପାର କରାଇବା ଅଶ୍ୱକୁ।
1.117.10
ए॒तानि॑ वां श्रव॒स्या॑ सुदानू॒ ब्रह्मा॑ङ्गू॒षं सद॑नं॒ रोद॑स्योः ।
यद्वां॑ प॒ज्रासो॑ अश्विना॒ हव॑न्ते या॒तमि॒षा च॑ वि॒दुषे॑ च॒ वाज॑म् ॥
ହେ ସୁଦାନୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଗୁଡ଼ିକ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତିଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତୁତି; ଆଙ୍ଗୂଷ ଆହୁତି, ଲୋକଦ୍ୱୟର ବାସସ୍ଥାନ। ପଜ୍ରଗଣ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଅନ୍ନ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବଳ ଆଣନ୍ତୁ।
1.117.11
सू॒नोर्माने॑नाश्विना गृणा॒ना वाजं॒ विप्रा॑य भुरणा॒ रद॑न्ता ।
अ॒गस्त्ये॒ ब्रह्म॑णा वावृधा॒ना सं वि॒श्पलां॑ नासत्यारिणीतम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପୁତ୍ରର ଚିହ୍ନରେ ସ୍ତୁତି କରି, ବିପ୍ରଙ୍କୁ ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ; ପାଳକଗଣ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କଠାରେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବଢ଼ି, ହେ ନାସତ୍ୟଗଣ, ବିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ଆଣିଥିଲେ।
1.117.12
कुह॒ यान्ता॑ सुष्टु॒तिं का॒व्यस्य॒ दिवो॑ नपाता वृषणा शयु॒त्रा ।
हिर॑ण्यस्येव क॒लशं॒ निखा॑त॒मुदू॑पथुर्दश॒मे अ॑श्वि॒नाह॑न् ॥
କବିଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିରେ ଆପଣମାନେ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛନ୍ତି? ଆକାଶର ପୁତ୍ରଗଣ, ବୃଷଭଗଣ, ଏକତ୍ର ଶୟନକାରୀମାନେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ପରି ପୋତା ଥିବା କଳସକୁ ଦଶମ ଦିନରେ ଆପଣମାନେ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଦିନରେ।
1.117.13
यु॒वं च्यवा॑नमश्विना॒ जर॑न्तं॒ पुन॒र्युवा॑नं चक्रथुः॒ शची॑भिः ।
यु॒वो रथं॑ दुहि॒ता सूर्य॑स्य स॒ह श्रि॒या ना॑सत्यावृणीत ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବାନଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୁନର୍ବାର ଯୁବା କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା ତେଜ ସହ ଆପଣଙ୍କ ରଥ ବରଣ କଲେ, ହେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ।
1.117.14
यु॒वं तुग्रा॑य पू॒र्व्येभि॒रेवैः॑ पुनर्म॒न्याव॑भवतं युवाना ।
यु॒वं भु॒ज्युमर्ण॑सो॒ निः स॑मु॒द्राद्विभि॑रूहथुर्ऋ॒ज्रेभि॒रश्वैः॑ ॥
ଆପଣ ଦୁହେଁ ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରାତନ କର୍ମରେ ପୁନର୍ବାର ନବଶକ୍ତି ପାଇଲେ, ହେ ଯୁବକଦ୍ୱୟ। ଆପଣମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜଳରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ବାହାର କରି ଆଣିଥିଲେ।
1.117.15
अजो॑हवीदश्विना तौ॒ग्र्यो वां॒ प्रोळ्हः॑ समु॒द्रम॑व्य॒थिर्ज॑ग॒न्वान् ।
निष्टमू॑हथुः सु॒युजा॒ रथे॑न॒ मनो॑जवसा वृषणा स्व॒स्ति ॥
ତୌଗ୍ର୍ୟ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ସେ ଅକ୍ଷତ ହୋଇ ଗଲେ। ହେ ବୃଷଭଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସୁଯୋଜିତ, ମନୋବେଗୀ ରଥରେ ନିରାପଦରେ ବାହାର କରି ଆଣିଥିଲେ।
1.117.16
अजो॑हवीदश्विना॒ वर्ति॑का वामा॒स्नो यत्सी॒ममु॑ञ्चतं॒ वृक॑स्य ।
वि ज॒युषा॑ ययथुः॒ सान्वद्रे॑र्जा॒तं वि॒ष्वाचो॑ अहतं वि॒षेण॑ ॥
ବାର୍ତିକା ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗଧିଆର ମୁଖରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ବିଜୟ ସହ ଆପଣମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଗଲେ; ସର୍ବତ୍ର ଜାତ ବିଷ ଆପଣମାନେ ବିନଷ୍ଟ କଲେ।
1.117.17
श॒तं मे॒षान्वृ॒क्ये॑ मामहा॒नं तमः॒ प्रणी॑त॒मशि॑वेन पि॒त्रा ।
आक्षी ऋ॒ज्राश्वे॑ अश्विनावधत्तं॒ ज्योति॑र॒न्धाय॑ चक्रथुर्वि॒चक्षे॑ ॥
ବୃକୀଙ୍କୁ ଶହେ ମେଣ୍ଢା ଦେଇ, ଅଶୁଭ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଆଯାଇଥିବା ଅନ୍ଧକାରରେ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନେ ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଲୋକ କଲେ।
1.117.18
शु॒नम॒न्धाय॒ भर॑मह्वय॒त्सा वृ॒कीर॑श्विना वृषणा॒ नरेति॑ ।
जा॒रः क॒नीन॑ इव चक्षदा॒न ऋ॒ज्राश्वः॑ श॒तमेकं॑ च मे॒षान् ॥
ଅନ୍ଧଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖର ଭାର ସେ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ସେହି ବୃକୀ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ହେ ବୃଷଭଦ୍ୱୟ, ହେ ମନୁଷ୍ୟଗଣ, ଏପରି। ପ୍ରେମିକ ମୂର୍ଖକୁ ଯେପରି ଚାହେଁ, ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ ଶହେ ଓ ଏକ (ମେଣ୍ଢା) ଦେଲେ।
1.117.19
म॒ही वा॑मू॒तिर॑श्विना मयो॒भूरु॒त स्रा॒मं धि॑ष्ण्या॒ सं रि॑णीथः ।
अथा॑ यु॒वामिद॑ह्वय॒त्पुरं॑धि॒राग॑च्छतं सीं वृषणा॒ववो॑भिः ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମର ମହାନ ରକ୍ଷା ସୁଖ ଦିଏ; ହେ ଧିଷ୍ଣ୍ୟଗଣ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ତାହା ଆମ ସହିତ ମିଶାଅ। ତେବେ ପୁରନ୍ଧି ତୁମକୁ ଡାକିଲେ; ହେ ବୃଷଗଣ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଲ।
1.117.20
अधे॑नुं दस्रा स्त॒र्यं॑ विष॑क्ता॒मपि॑न्वतं श॒यवे॑ अश्विना॒ गाम् ।
यु॒वं शची॑भिर्विम॒दाय॑ जा॒यां न्यू॑हथुः पुरुमि॒त्रस्य॒ योषा॑म् ॥
ହେ ଦସ୍ରଗଣ, ଦୁଗ୍ଧହୀନ, ବନ୍ଧା ଗାଈକୁ ଶୟନକାରୀ ପାଇଁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କଲ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଗାଈ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦେଲ। ତୁମେ ଦୁହେଁ କୌଶଳରେ ବିମଦଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଫେରାଇଲ, ବହୁମିତ୍ରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଫେରାଇ ଆଣିଲ।
1.117.21
यवं॒ वृके॑णाश्विना॒ वप॒न्तेषं॑ दु॒हन्ता॒ मनु॑षाय दस्रा ।
अ॒भि दस्युं॒ बकु॑रेणा॒ धम॑न्तो॒रु ज्योति॑श्चक्रथु॒रार्या॑य ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ନେଉଳ (ହଳ) ଦ୍ୱାରା ଯବ ବୁଣ, ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଦୋହ; ହେ ଦସ୍ରଗଣ, ବକୁର ଦ୍ୱାରା ଦସ୍ୟୁ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନି ଫୁଙ୍କ, ଆର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କଲ।
1.117.22
आ॒थ॒र्व॒णाया॑श्विना दधी॒चे अश्व्यं॒ शिरः॒ प्रत्यै॑रयतम् ।
स वां॒ मधु॒ प्र वो॑चदृता॒यन्त्वा॒ष्ट्रं यद्द॑स्रावपिक॒क्ष्यं॑ वाम् ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅଥର୍ବଣ ଓ ଦଧୀଚଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଘୋଡାର ମୁଣ୍ଡ ଲଗାଇ ଫେରାଇଲ। ଋତ ଇଚ୍ଛାକାରୀ ସେ ତୁମ ମଧୁର ଗୁଣଗାନ କଲ, ହେ ଦସ୍ରଗଣ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଅପିକକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲ।
1.117.23
सदा॑ कवी सुम॒तिमा च॑के वां॒ विश्वा॒ धियो॑ अश्विना॒ प्राव॑तं मे ।
अ॒स्मे र॒यिं ना॑सत्या बृ॒हन्त॑मपत्य॒साचं॒ श्रुत्यं॑ रराथाम् ॥
ହେ କବିଗଣ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସର୍ବଦା ମୁଁ ତୁମ ସୁମତି ମାଗେ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମୋ ସମସ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ନାସତ୍ୟଗଣ, ଆମକୁ ମହାନ ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ସନ୍ତାନ ଓ ଯଶ ଆଣେ।
1.117.24
हिर॑ण्यहस्तमश्विना॒ ररा॑णा पु॒त्रं न॑रा वध्रिम॒त्या अ॑दत्तम् ।
त्रिधा॑ ह॒ श्याव॑मश्विना॒ विक॑स्त॒मुज्जी॒वस॑ ऐरयतं सुदानू ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ପୁତ୍ରକୁ ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଲ; ହେ ନରଗଣ, ତ୍ରିଧା ଶ୍ୟାବକୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବିକସ୍ତକୁ ତୁମେ ଦେଲ। ହେ ଦାନଶୀଳଗଣ, ଜୀବନ ପାଇଁ ତାକୁ ଉଠାଇଲ।
1.117.25
ए॒तानि॑ वामश्विना वी॒र्या॑णि॒ प्र पू॒र्व्याण्या॒यवो॑ऽवोचन् ।
ब्रह्म॑ कृ॒ण्वन्तो॑ वृषणा यु॒वभ्यां॑ सु॒वीरा॑सो वि॒दथ॒मा व॑देम ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଏହି ପୁରାତନ ବୀରକର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ବଳବାନ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ (ସ୍ତୋତ୍ର) ରଚନା କରି, ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରବନ୍ତ ଆମେ ଯଜ୍ଞବାକ୍ୟ କହିବା।