Upaniṣaden · Bṛhadāraṇyaka 4.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Bṛhadāraṇyaka 4.4.1
(शारीरकब्राह्मणम्)
स यत्रायमात्माबल्यं न्येत्य संमोहमिव न्येति ।
अथैनमेते प्राणा अभिसमायन्ति ।
स एतास्तेजोमात्राः समभ्याददानो हृदयमेवान्ववक्रामति ।
स यत्रैष चाक्षुषः पुरुषः पराङ्पर्यावर्तते ।
अथारूपज्ञो भवति ॥ ४.४.१ ॥
Wenn dieser ātman in Schwäche versinkt, gleichsam in Bewusstlosigkeit, sammeln sich die prāṇa um ihn. Diese Lichtteilchen an sich nehmend, zieht er sich in das Herz selbst zurück. Wenn diese Person im Auge sich abwendet und zurückkehrt, wird er der Gestalt unbewusst.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.2
एकीभवति न पश्यतीत्याहुः ।
एकीभवति न जिघ्रतीत्याहुः ।
एकीभवति न रसयतीत्याहुः ।
एकीभवति न वदतीत्याहुः ।
एकीभवति न शृणोतीत्याहुः ।
एकीभवति न मनुत इत्याहुः ।
एकीभवति न स्पृशतीत्याहुः ।
एकीभवति न विजानातीत्याहुः ।
तस्य हैतस्य हृदयस्याग्रं प्रद्योतते ।
तेन प्रद्योतेनैष आत्मा निष्क्रामति ।
चक्षुष्टो वा मूर्ध्नो वान्येभ्यो वा शरीरदेशेभ्यः ।
तमुत्क्रामन्तं प्राणोऽनूत्क्रामति ।
प्राणमनूत्क्रामन्तं सर्वे प्राणा अनूत्क्रामन्ति ।
सविज्ञनो भवति ।
संजानमेवान्ववक्रामति ।
तं विद्याकर्मणी समन्वारभेते पूर्वप्रज्ञा च ॥ ४.४.२ ॥
Man sagt, er werde eins und sehe nicht; man sagt, er werde eins und rieche nicht; man sagt, er werde eins und schmecke nicht; man sagt, er werde eins und spreche nicht; man sagt, er werde eins und höre nicht; man sagt, er werde eins und denke nicht; man sagt, er werde eins und berühre nicht; man sagt, er werde eins und erkenne nicht. Die Spitze dieses Herzens leuchtet auf. Durch dieses Licht geht dieser ātman hinaus, entweder durch das Auge, oder durch den Scheitel des Hauptes, oder durch andere Teile des Körpers. Während er hinausgeht, folgt ihm der prāṇa nach; dem prāṇa folgen alle prāṇa nach. Er wird mit Bewusstsein begabt; mit Bewusstheit geht er hinaus. Wissen, Handlungen und frühere Weisheit begleiten ihn.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.3
तद्यथा तृणजलायुका तृणस्यान्तं गत्वान्यमाक्रममाक्रम्यात्मानमुपसंहरति ।
एवमेवायमात्मेदं शरीरं निहत्याविद्यां गमयित्वान्यमाक्रममाक्रम्यात्मानमुपसंहरति ॥ ४.४.३ ॥
Wie eine Raupe, die das Ende eines Grashalms erreicht hat, auf einen anderen Halm tritt und sich zusammenzieht, so tritt dieser ātman, nachdem er diesen Körper abgelegt und die avidyā hat überschreiten lassen, auf ein anderes und zieht sich zusammen.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.4
तद्यथा पेशस्कारी पेशसो मात्रामपादायान्यन्नवतरं कल्याणतरं रूपं तनुते ।
एवमेवायमात्मेदं शरीरं निहत्याविद्यां गमयित्वान्यन्नवतरं कल्याणतरं रूपं कुरुते ।
पित्र्यं वा गान्धर्वं वा दैवं वा प्राजापत्यं वा ब्राह्मं वान्येषां वा भूतानाम् ॥ ४.४.४ ॥
Wie ein Goldschmied, der einen Teil des Goldes nimmt und daraus eine andere, neuere und schönere Gestalt formt, so formt dieser ātman, nachdem er diesen Körper abgelegt und die avidyā hat überschreiten lassen, eine andere, neuere und schönere Gestalt — sei es die der Väter, der Gandharva, der Götter, des Prajāpati, des Brahmā oder anderer Wesen.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.5
स वा अयमात्मा ब्रह्म विज्ञानमयो मनोमयो प्राणमयश्चक्षुर्मयः श्रोत्रमयः पृथिवीमय आपोमयो वायुमय आकाशमयस्तेजोमयोऽतेजोमयः काममयोऽकाममयः क्रोधमयोऽक्रोधमयो धर्ममयोऽधर्ममयः सर्वमयः ।
तद्यदेतदिदंमयोऽदोमय इति ।
यथाकारी यथाचारी तथा भवति ।
साधुकारी साधुर्भवति ।
पापकारी पापो भवति ।
पुण्यः पुण्येन कर्मणा पापः पापेन ।
अथो खल्वाहुः ।
काममय एवायं पुरुष इति ।
स यथाकामो भवति तत्क्रतुर्भवति ।
यत्क्रतुर्भवति तत्कर्म कुरुते ।
यत्कर्म कुरुते तदभिसंपद्यते ॥ ४.४.५ ॥
Dieses ātman ist brahman, aus Erkenntnis bestehend, aus Denken bestehend, aus Atem bestehend, aus Sehen bestehend, aus Hören bestehend, aus Erde bestehend, aus Wasser bestehend, aus Luft bestehend, aus Raum bestehend, aus Feuer bestehend und aus Nicht-Feuer bestehend; aus Begierde bestehend und aus Nicht-Begierde bestehend, aus Zorn bestehend und aus Nicht-Zorn bestehend, aus dharma bestehend und aus adharma bestehend, aus allem bestehend. Er besteht auch aus 'diesem' und aus 'jenem'. Wie einer handelt, wie einer sich verhält, so wird er. Wer Gutes tut, wird gut; wer Böses tut, wird böse. Durch tugendhafte Handlung wird man tugendhaft, durch böse Handlung böse. Ferner sagen die Leute: Dieser Mensch besteht wahrlich aus Begierde. Wie seine Begierde ist, so ist sein Entschluss; wie sein Entschluss ist, so ist die Handlung, die er vollzieht; und welche Handlung er vollzieht, das erlangt er.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.6
तदेष श्लोको भवति
तदेव सक्तः सह कर्मणैति लिङ्गं मनो यत्र निषक्तमस्य ।
प्राप्यान्तं कर्मणस्तस्य यत्किञ्चेह करोत्ययम् ।
तस्माल्लोकात्पुनरैत्यस्मै लोकाय कर्मणे ।
इति नु कामयमानः ।
अथाकामयमानो योऽकामो निष्काम आप्तकाम आत्मकामो न तस्य प्राणा उत्क्रामन्ति ।
ब्रह्मैव सन् ब्रह्माप्येति ॥ ४.४.६ ॥
Dazu gibt es diesen Vers: Woran der Geist haftet, mit der Handlung verbunden, geht der feinstoffliche Leib mit dieser Handlung. Nachdem er das Ende dieser Handlung erreicht hat, kehrt er, was immer er hier tut, aus jener Welt wieder in diese Welt zurück, zur Handlung. So geht der, der begehrt. Doch wer nicht begehrt — der begierdelos, frei von Begierde, dessen Begierden erfüllt sind, dessen Begierde das ātman ist — dessen Atemzüge entweichen nicht; da er brahman ist, erlangt er brahman.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.7
तदेष श्लोको भवति
यदा सर्वे प्रमुच्यन्ते कामा येऽस्य हृदि श्रिताः ।
अथ मर्त्योऽमृतो भवत्यत्र ब्रह्म समश्नुत इति ।
तद्यथाहिनिर्ल्वयनी वल्मीके मृता प्रत्यस्ता शयीत ।
एवमेवेदं शरीरं शेते ।
अथायमशरीरोऽमृतः प्राणो ब्रह्मैव तेज एव ।
सोऽहं भगवते सहस्रं ददामीति होवाच जनको वैदेहः ॥ ४.४.७ ॥
Dazu gibt es diesen Vers: Wenn alle Begierden, die in seinem Herzen wohnen, gelöst werden, dann wird der Sterbliche unsterblich und erlangt hier brahman. Wie die Schlangenhaut, abgestreift und tot, auf einem Termitenhügel liegt, so liegt dieser Körper. Doch dieser körperlose, unsterbliche Atem ist wahrlich brahman, wahrlich Glanz. »Ich werde dem Ehrwürdigen tausend geben«, sprach Janaka von Videha.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.8
तदेते श्लोका भवन्ति
अणुः पन्था विततः पुराणो मां स्पृष्टोऽनुवित्तो मयैव ।
तेन धीरा अपियन्ति ब्रह्मविदः स्वर्गं लोकमित ऊर्ध्वं विमुक्ताः ॥ ४.४.८ ॥
Dazu gibt es diese Verse: Dieser Pfad ist fein, weit und uralt. Er hat mich berührt, und durch mich wurde er gefunden. Auf ihm gehen die standhaften Kenner von brahman, befreit, von hier aufwärts in die himmlische Welt.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.9
तस्मिञ्शुक्लमुत नीलमाहुः पिङ्गलं हरितं लोहितं च ।
एष पन्था ब्रह्मणा हानुवित्तस्तेनैति ब्रह्मवित्पुण्यकृत्तैजसश्च ॥ ४.४.९ ॥
In ihm nennt man Weiß, Dunkelblau, Gelbbraun, Grün und Rot. Dieser Pfad wurde wahrlich von Brahman gefunden; auf ihm geht der Brahman-Kundige, der Gutes Tuende und der Leuchtende.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.10
अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते ।
ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥ ४.४.१० ॥
Die avidyā verehren, gehen in blindes Dunkel ein; und die sich allein an der vidyā erfreuen, gehen gleichsam in noch tieferes Dunkel.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.11
अनन्दा नाम ते लोका अन्धेन तमसावृताः ।
तांस्ते प्रेत्याभिगच्छत्यविद्वांसोऽबुधा जनाः ॥ ४.४.११ ॥
Jene Welten, Anandā genannt, sind von blindem Dunkel umhüllt; die Unwissenden und Unverständigen gehen nach dem Tod zu ihnen.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.12
आत्मानं चेद्विजानीयादयमस्मीति पुरुषः ।
किमिच्छन् कस्य कामाय शरीरमनु संज्वरेत् ॥ ४.४.१२ ॥
Wenn ein Mensch den ātman erkennt und sagt: »Ich bin dieser«, was würde er begehren, und um wessen Verlangen willen würde er dem Körper nach trauern?
Bṛhadāraṇyaka 4.4.13
यस्यानुवित्तः प्रतिबुद्ध आत्मास्मिन् संदेह्ये गहने प्रविष्टः ।
स विश्वकृत्स हि सर्वस्य कर्ता तस्य लोकः स उ लोक एव ॥ ४.४.१३ ॥
Wer den ātman gefunden und erweckt hat und in diesen schwer zu bestimmenden, tiefen Ort eingetreten ist, der ist wahrlich der Schöpfer aller Welt, der Urheber von allem; sein ist jene Welt, und jene ist wahrhaftig die Welt.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.14
इहैव सन्तोऽथ विद्मस्तद्वयं न चेदवेदिर्महती विनष्टिः ।
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्त्यथेतरे दुःखमेवापियन्ति ॥ ४.४.१४ ॥
Wenn wir es hier schon erkennen, erlangen wir es; wenn wir es nicht erkennen, droht großes Verderben. Die es erkennen, werden unsterblich, die anderen aber erleiden nur Leid.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.15
यदैतमनुपश्यत्यत्मानं देवमङ्जसा ।
ईशानं भूतभव्यस्य न ततो विजुगुप्सते ॥ ४.४.१५ ॥
Wenn man diesen ātman, den strahlenden Gott, den Herrn des Gewesenen und des Kommenden, unmittelbar erblickt, dann scheut man sich nicht mehr vor ihm.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.16
यस्मादर्वाक्संवत्सरोऽहोभिः परिवर्तते ।
तद्देवा ज्योतिषां ज्योतिरायुर्होपासतेऽमृतम् ॥ ४.४.१६ ॥
Das, wodurch hier unten das Jahr mit den Tagen kreist, das verehren die Götter als das Licht der Lichter, als unsterbliches Leben.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.17
यस्मिन् पञ्च पञ्चजना आकाशश्च प्रतिष्ठितः ।
तमेव मन्य आत्मानं विद्वान् ब्रह्मामृतोऽमृतम् ॥ ४.४.१७ ॥
Das, worin die fünf Gruppen der Wesen und der Raum gegründet sind, eben dieses halte ich für den ātman. Der Wissende, der es erkennt, wird im brahman unsterblich, wahrhaft unsterblich.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.18
प्राणस्य प्राणमुत चक्षुषश्चक्षुरुत श्रोत्रस्य श्रोत्रं मनसो ये मनो विदुः ।
ते निचिक्युर्ब्रह्म पुराणमग्र्यम् ॥ ४.४.१८ ॥
Diejenigen, die den Atem des Atems, das Auge des Auges, das Ohr des Ohres und den Geist des Geistes erkennen, haben das uralte, höchste brahman erfasst.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.19
मनसैवानुद्रष्टव्यं नेह नानास्ति किं चन ।
मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति ॥ ४.४.१९ ॥
Nur mit dem Geist ist es zu schauen; hier gibt es keine Vielheit irgendeiner Art. Wer hier die Vielheit gleichsam sieht, geht vom Tod zum Tod.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.20
एकधैवानुद्रष्टव्यमेतदप्रमयं ध्रुवम् ।
विरजः पर आकाशादज आत्मा महान् ध्रुवः ॥ ४.४.२० ॥
Auf eine einzige Weise ist es zu schauen: dies ist unermesslich und beständig. Jenseits des Raumes ist der ātman makellos, ungeboren, groß und beständig.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.21
तमेव धीरो विज्ञाय प्रज्ञां कुर्वीत ब्राह्मणः ।
नानुध्यायाद्बहूञ्छब्दान् वाचो विग्लापनं हि तदिति ॥ ४.४.२१ ॥
Wer ihn allein erkannt hat, der Standhafte soll prajñā (Weisheit) pflegen. Der brāhmaṇa soll nicht über viele Worte meditieren; das ist nur die Ermüdung der Rede.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.22
स वा एष महानज आत्मा योऽयं विज्ञानमयः प्राणेषु ।
य एषोऽन्तर्हृदय आकाशस्तस्मिञ्छेते ।
सर्वस्य वशी ।
सर्वस्येशानः ।
सर्वस्याधिपतिः ।
स न साधुना कर्मणा भूयान् ।
नो एवासाधुना कनीयान् ।
एष सर्वेश्वरः ।
एष भूताधिपतिः ।
एष भूतपालः ।
एष सेतुर्विधरण एषां लोकानामसंभेदाय ।
तमेतं वेदानुवचनेन ब्राह्मणा विविदिषन्ति यज्ञेन दानेन तपसानाशकेन ।
एतमेव विदित्वा मुनिर्भवति ।
एतमेव प्रव्राजिनो लोकमिच्छन्तः प्रव्रजन्ति ॥ ४.४.२२ ॥
Dies ist der große ungeborene ātman, aus Bewusstsein bestehend, der unter den prāṇas ist. Der Raum im Herzen: in ihm ruht er. Er ist der Beherrscher aller, der Herr aller, der Souverän aller. Er wächst nicht durch gute Handlung und nicht durch schlechte schwindet er. Er ist der Herr aller Wesen, der Schützer der Wesen. Er ist die Brücke und Stütze, die diese Welten davor bewahrt, zu verschmelzen. Die brāhmaṇa wünschen ihn durch Rezitation der Veden, durch Opfer, Gabe, Askese und Fasten zu erkennen. Wer ihn allein erkennt, wird ein Weiser; die Entsagenden ziehen fort, um eben diese Welt zu begehren.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.23
तदेतदृचाभ्युक्तम्
एष नित्यो महिमा ब्राह्मणस्य न कर्मणा वर्धते नो कनीयान् ।
तस्यैव स्यात्पदवित्तं विदित्वा न लिप्यते कर्मणा पापकेनेति ।
तस्मादेवंविच्छान्तो दान्त उपरतस्तितिक्षुः समाहितो भूत्वात्मन्येवात्मानं पश्यति ।
सर्वमात्मानं पश्यति ।
नैनं पाप्मा तरति ।
सर्वं पाप्मानं तरति ।
नैनं पाप्मा तपति ।
सर्वं पाप्मानं तपति ।
विपापो विरजोऽविचिकित्सो ब्राह्मणो भवति ।
एष ब्रह्मलोकः सम्राट् ।
एनं प्रापितोऽसीति होवाच याज्ञवल्क्यः ।
सोऽहं भगवते विदेहान् ददामि मां चापि सह दास्यायेति ॥ ४.४.२३ ॥
Dazu wird ein Vers gesprochen: Diese ewige Größe des brāhmaṇa wächst nicht durch Handlung und nimmt nicht ab. Wer das Wissen seines Pfades kennt, wird nicht durch böse Tat befleckt. Wer so erkennt, ruhig, selbstbeherrscht, zurückgezogen, geduldig und gesammelt, sieht den ātman im ātman. Er sieht den ātman in allem. Das Böse durchdringt ihn nicht; er durchdringt alles Böse. Das Böse verbrennt ihn nicht; er verbrennt alles Böse. Frei von Schuld, frei von Leidenschaft, frei von Zweifel wird er zum brāhmaṇa. Das ist die Welt Brahmans, o Herrscher. Yājñavalkya sprach: »Du bist dorthin geführt worden.« Ich gebe dem Verehrungswürdigen die Videhas, und mich selbst mit ihnen als Diener.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.24
स वा एष महानज आत्मान्नादो वसुदानः ।
विन्दते वसु य एवं वेद ॥ ४.४.२४ ॥
Dies ist der große ungeborene ātman, der Esser der Nahrung und Geber des Reichtums. Wer ihn so erkennt, erlangt Reichtum.
Bṛhadāraṇyaka 4.4.25
स वा एष महानज आत्माजरोऽमरोऽमृतोऽभयो ब्रह्म ।
अभयं वै ब्रह्म ।
अभयं हि वै ब्रह्म भवति य एवं वेद ॥ ४.४.२५ ॥
Dieser große, ungeborene ātman, alterslos, unsterblich, furchtlos, ist brahman. Brahman ist fürwahr Furchtlosigkeit. Wer dies so erkennt, wird fürwahr zu furchtlosem brahman.