Ṛgveda · Sūkta 10.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.61.1
इ॒दमि॒त्था रौद्रं॑ गू॒र्तव॑चा॒ ब्रह्म॒ क्रत्वा॒ शच्या॑म॒न्तरा॒जौ ।
क्रा॒णा यद॑स्य पि॒तरा॑ मंहने॒ष्ठाः पर्ष॑त्प॒क्थे अह॒न्ना स॒प्त होतॄ॑न् ॥
So rezitiert der Preisende mit schrecklicher, hymnischer Stimme das heilige Wort durch seine Kraft und Tat inmitten des Kampfes. Wenn er seine beiden Eltern ehrt, möge der Hochzuverehrende die sieben Hotṛ-Priester beim Opfer des Tages erfüllen.
10.61.2
स इद्दा॒नाय॒ दभ्या॑य व॒न्वञ्च्यवा॑नः॒ सूदै॑रमिमीत॒ वेदि॑म् ।
तूर्व॑याणो गू॒र्तव॑चस्तमः॒ क्षोदो॒ न रेत॑ इ॒तऊ॑ति सिञ्चत् ॥
Er, nach der Gabe verlangend für den Geber und den nicht feindlichen Spender, maß Cyavāna den Altar mit den Somapressungen. Möge Tūrvayāṇa, der lobreichste, den Segen wie Samen für diesen Schutz ausgießen.
10.61.3
मनो॒ न येषु॒ हव॑नेषु ति॒ग्मं विपः॒ शच्या॑ वनु॒थो द्रव॑न्ता ।
आ यः शर्या॑भिस्तुविनृ॒म्णो अ॒स्याश्री॑णीता॒दिशं॒ गभ॑स्तौ ॥
In Anrufungen so scharf wie der Gedanke, durch die Kraft des Begeisterten lauft ihr beide und bringt den Lohn. Stark an Reichtum ergreift er jene Richtung mit seinen beiden Händen samt den schlagenden Kräften.
10.61.4
कृ॒ष्णा यद्गोष्व॑रु॒णीषु॒ सीद॑द्दि॒वो नपा॑ताश्विना हुवे वाम् ।
वी॒तं मे॑ य॒ज्ञमा ग॑तं मे॒ अन्नं॑ वव॒न्वांसा॒ नेष॒मस्मृ॑तध्रू ॥
Wenn die Dunkle zwischen den Kühen und den rötlichen sitzt, rufe ich euch beide, Enkel des Himmels, o Aśvins. Genießt mein Opfer, kommt zu mir; nachdem ihr meine Nahrung gewonnen habt, ihr, die ihr eure Stütze nie vergesst, bringt Nahrung wie Speise.
10.61.5
प्रथि॑ष्ट॒ यस्य॑ वी॒रक॑र्ममि॒ष्णदनु॑ष्ठितं॒ नु नर्यो॒ अपौ॑हत् ।
पुन॒स्तदा वृ॑हति॒ यत्क॒नाया॑ दुहि॒तुरा अनु॑भृतमन॒र्वा ॥
Dessen heldische Tat sich weit ausbreitete, hat der Antreiber das Errichtete beiseite gestoßen; nun bringt jener Held es wieder empor, das von der Tochter Kaṇās Genossene, der über die menschliche Kraft Erhabene.
10.61.6
म॒ध्या यत्कर्त्व॒मभ॑वद॒भीके॒ कामं॑ कृण्वा॒ने पि॒तरि॑ युव॒त्याम् ।
म॒ना॒नग्रेतो॑ जहतुर्वि॒यन्ता॒ सानौ॒ निषि॑क्तं सुकृ॒तस्य॒ योनौ॑ ॥
Als das Werk in der Mitte geschah, zum Begehren werdend vor dem Vater und der jungen Frau, regte sich der Same; die beiden, sich trennend, ließen den Samen fahren, und er wurde auf die Höhe gelegt, in den Mutterschoß-Quell des guten Werkes.
10.61.7
पि॒ता यत्स्वां दु॑हि॒तर॑मधि॒ष्कन्क्ष्म॒या रेतः॑ संजग्मा॒नो नि षि॑ञ्चत् ।
स्वा॒ध्यो॑ऽजनय॒न्ब्रह्म॑ दे॒वा वास्तो॒ष्पतिं॑ व्रत॒पां निर॑तक्षन् ॥
Als der Vater, auf seine eigene Tochter steigend, sich mit der Erde vereinte und den Samen ergoss, brachten die selbstgeborenen Götter das heilige Wort hervor und formten den Herrn der Wohnstätte, den Hüter der Ordnung.
10.61.8
स ईं॒ वृषा॒ न फेन॑मस्यदा॒जौ स्मदा परै॒दप॑ द॒भ्रचे॑ताः ।
सर॑त्प॒दा न दक्षि॑णा परा॒वृक्न ता नु मे॑ पृश॒न्यो॑ जगृभ्रे ॥
Er schüttelt den Schaum ab wie ein Stier; im Kampf zieht er von hier weiter, der Hellgeistige entfernt sich; wie Gaben, die aus der Ferne zurückkehren, haben sie nun die gefleckten Marut für mich ergriffen.
10.61.9
म॒क्षू न वह्निः॑ प्र॒जाया॑ उप॒ब्दिर॒ग्निं न न॒ग्न उप॑ सीद॒दूधः॑ ।
सनि॑ते॒ध्मं सनि॑तो॒त वाजं॒ स ध॒र्ता ज॑ज्ञे॒ सह॑सा यवी॒युत् ॥
Schnell wie ein Träger, nah der Nachkommenschaft, wie der nackte Agni saß er bei dem Euter; Spender des Brennholzes, Spender der Speise, der Halter wurde durch Kraft geboren, ewig jung.
10.61.10
म॒क्षू क॒नायाः॑ स॒ख्यं नव॑ग्वा ऋ॒तं वद॑न्त ऋ॒तयु॑क्तिमग्मन् ।
द्वि॒बर्ह॑सो॒ य उप॑ गो॒पमागु॑रदक्षि॒णासो॒ अच्यु॑ता दुदुक्षन् ॥
Schnell kam die Freundschaft der Jungfrau; die Navagva, die Wahrheit sprechend, erreichten den durch die Ordnung Gejochten; die zweifachen Barhis-Träger kamen zum Hirten, ohne Gaben, begehrend, die unversehrten Kühe zu melken.
10.61.11
म॒क्षू क॒नायाः॑ स॒ख्यं नवी॑यो॒ राधो॒ न रेत॑ ऋ॒तमित्तु॑रण्यन् ।
शुचि॒ यत्ते॒ रेक्ण॒ आय॑जन्त सब॒र्दुघा॑याः॒ पय॑ उ॒स्रिया॑याः ॥
Schnell kam die Freundschaft der Jungfrau; neuer Reichtum, wie der Same, die Wahrheit selbst anregend; als deine leuchtenden Schätze verehrt wurden, für die Milch der Sabardugha- und Usriya-Kühe.
10.61.12
प॒श्वा यत्प॒श्चा वियु॑ता बु॒धन्तेति॑ ब्रवीति व॒क्तरी॒ ररा॑णः ।
वसो॑र्वसु॒त्वा का॒रवो॑ऽने॒हा विश्वं॑ विवेष्टि॒ द्रवि॑ण॒मुप॒ क्षु ॥
Wenn sie im Abschied hinten mit dem Tier erwachen, so spricht der Sprecher: Die Karavas, reich an Gut, sündlos, erlangen allen Reichtum zur Morgenröte.
10.61.13
तदिन्न्व॑स्य परि॒षद्वा॑नो अग्मन्पु॒रू सद॑न्तो नार्ष॒दं बि॑भित्सन् ।
वि शुष्ण॑स्य॒ संग्र॑थितमन॒र्वा वि॒दत्पु॑रुप्रजा॒तस्य॒ गुहा॒ यत् ॥
Die Umstehenden zogen aus, ihn zu suchen; der Unvergleichliche fand, was Śuṣṇa fest gebunden hatte, verborgen in der Höhle des vielgeborenen.
10.61.14
भर्गो॑ ह॒ नामो॒त यस्य॑ दे॒वाः स्व॑र्ण ये त्रि॑षध॒स्थे नि॑षे॒दुः ।
अ॒ग्निर्ह॒ नामो॒त जा॒तवे॑दाः श्रु॒धी नो॑ होतर्ऋ॒तस्य॒ होता॒ध्रुक् ॥
Bhárga ist sein Name, und durch seinen Namen setzten sich die Götter in das himmlische Licht des dreisitzigen Ortes. Agni ist sein Name, auch Jātavedas; höre uns, o Hotar, Hotar der kosmischen Ordnung, du, der nicht trügt.
10.61.15
उ॒त त्या मे॒ रौद्रा॑वर्चि॒मन्ता॒ नास॑त्याविन्द्र गू॒र्तये॒ यज॑ध्यै ।
म॒नु॒ष्वद्वृ॒क्तब॑र्हिषे॒ ररा॑णा म॒न्दू हि॒तप्र॑यसा वि॒क्षु यज्यू॑ ॥
Und jene beiden, wilden und leuchtenden Nāsatya, für mich, o Indra, zur Hilfe und zur Verehrung; wie Manu gebend dem, der das Barhis ausgebreitet hat, süß und erfreulich mit Speise, verehrungswürdig unter dem Volk.
10.61.16
अ॒यं स्तु॒तो राजा॑ वन्दि वे॒धा अ॒पश्च॒ विप्र॑स्तरति॒ स्वसे॑तुः ।
स क॒क्षीव॑न्तं रेजय॒त्सो अ॒ग्निं ने॒मिं न च॒क्रमर्व॑तो रघु॒द्रु ॥
Dieser König, gepriesen, der verehrungswürdige Schöpfer, der weise Seher, überquert die Wasser, er mit der guten Brücke. Er bringt Kakṣīvant zum Zittern, und auch Agni, wie die Felge des Rades des Schnellen, der Bahnbrecher.
10.61.17
स द्वि॒बन्धु॑र्वैतर॒णो यष्टा॑ सब॒र्धुं धे॒नुम॒स्वं॑ दु॒हध्यै॑ ।
सं यन्मि॒त्रावरु॑णा वृ॒ञ्ज उ॒क्थैर्ज्येष्ठे॑भिरर्य॒मणं॒ वरू॑थैः ॥
Jener zweifach Gebundene, gebende Opferer, um die geschickte Kuh Sabardhu und die Milchkuh Aśvā zu melken; wenn ich Mitra und Varuṇa mit Hymnen umarme, mit den vortrefflichsten, und Aryaman mit Schutzgaben.
10.61.18
तद्ब॑न्धुः सू॒रिर्दि॒वि ते॑ धियं॒धा नाभा॒नेदि॑ष्ठो रपति॒ प्र वेन॑न् ।
सा नो॒ नाभिः॑ पर॒मास्य वा॑ घा॒हं तत्प॒श्चा क॑ति॒थश्चि॑दास ॥
Jener Verwandte, der Seher, der deinen Gedanken im Himmel hält, Nābhānedishtha leuchtet singend hervor. Sie ist unser höchster Nabel, oder wahrlich dessen Nabel; und danach war sogar Katitha dies.
10.61.19
इ॒यं मे॒ नाभि॑रि॒ह मे॑ स॒धस्थ॑मि॒मे मे॑ दे॒वा अ॒यम॑स्मि॒ सर्वः॑ ।
द्वि॒जा अह॑ प्रथम॒जा ऋ॒तस्ये॒दं धे॒नुर॑दुह॒ज्जाय॑माना ॥
Dies ist mein Nabel, hier ist mein Sitz; diese Götter gehören mir, und ich bin all dies. Zweimal geboren und Erstgeborener des Ṛta, melkte mich diese Kuh gleich bei meiner Geburt.
10.61.20
अधा॑सु म॒न्द्रो अ॑र॒तिर्वि॒भावाव॑ स्यति द्विवर्त॒निर्व॑ने॒षाट् ।
ऊ॒र्ध्वा यच्छ्रेणि॒र्न शिशु॒र्दन्म॒क्षू स्थि॒रं शे॑वृ॒धं सू॑त मा॒ता ॥
Dann läuft unter ihnen der süße und strahlende; der Waldsucher, Zweifachbewegte, steigt herab. Wie ein Kind eine aufsteigende Leiter erklimmt, so gebiert die Mutter im Hause rasch das feste, Wonne mehrende Kind.
10.61.21
अधा॒ गाव॒ उप॑मातिं क॒नाया॒ अनु॑ श्वा॒न्तस्य॒ कस्य॑ चि॒त्परे॑युः ।
श्रु॒धि त्वं सु॑द्रविणो न॒स्त्वं या॑ळाश्व॒घ्नस्य॑ वावृधे सू॒नृता॑भिः ॥
Da zogen die Kühe weit fort, dem gastlichen Ruf des Kaṇva oder dem eines Hundeherrn folgend. O Geber guten Reichtums, höre; höre uns, denn du wächst durch wahre Worte und durch den Wohlstand des Pferdetöters.
10.61.22
अध॒ त्वमि॑न्द्र वि॒द्ध्य॑स्मान्म॒हो रा॒ये नृ॑पते॒ वज्र॑बाहुः ।
रक्षा॑ च नो म॒घोनः॑ पा॒हि सू॒रीन॑ने॒हस॑स्ते हरिवो अ॒भिष्टौ॑ ॥
Dann, Indra, beachte uns; Herr der Menschen, Donnerkeilarmer, beachte uns um großen Reichtums willen. Beschütze uns und beschütze den Reichtum der Freigebigen; o du mit den falben Rossen, auf deinen Ruf hin beschütze die sündlosen Weisen.
10.61.23
अध॒ यद्रा॑जाना॒ गवि॑ष्टौ॒ सर॑त्सर॒ण्युः का॒रवे॑ जर॒ण्युः ।
विप्रः॒ प्रेष्ठः॒ स ह्ये॑षां ब॒भूव॒ परा॑ च॒ वक्ष॑दु॒त प॑र्षदेनान् ॥
Als die beiden Könige zu den Kühen gingen, zog der Waldsucher, für Kāru alt geworden, weiter; jener Seher wurde der Liebste unter ihnen, trieb die Herde weit fort und sammelte sie wieder.
10.61.24
अधा॒ न्व॑स्य॒ जेन्य॑स्य पु॒ष्टौ वृथा॒ रेभ॑न्त ईमहे॒ तदू॒ नु ।
स॒र॒ण्युर॑स्य सू॒नुरश्वो॒ विप्र॑श्चासि॒ श्रव॑सश्च सा॒तौ ॥
Darum preisen wir diesen Neugeborenen nicht vergeblich um seiner Nahrung willen; nun erbitten wir ihn. Sein Sohn ist wie ein schnelles Pferd, und du, Seher, bist mit uns beim Gewinnen von Ruhm und Reichtum.
10.61.25
यु॒वोर्यदि॑ स॒ख्याया॒स्मे शर्धा॑य॒ स्तोमं॑ जुजु॒षे नम॑स्वान् ।
वि॒श्वत्र॒ यस्मि॒न्ना गिरः॑ समी॒चीः पू॒र्वीव॑ गा॒तुर्दाश॑त्सू॒नृता॑यै ॥
Wenn eure Freundschaft unserer Kraft gilt, möge der Demütige dieses Lob annehmen. Er, in dem die Lieder von allen Seiten sich wie ein alter Weg sammeln, gibt dem Wahrredner den Pfad.
10.61.26
स गृ॑णा॒नो अ॒द्भिर्दे॒ववा॒निति॑ सु॒बन्धु॒र्नम॑सा सू॒क्तैः ।
वर्ध॑दु॒क्थैर्वचो॑भि॒रा हि नू॒नं व्यध्वै॑ति॒ पय॑स उ॒स्रिया॑याः ॥
Preisend mit den Wassern, vereint mit den Göttern, möge er, der Iti heißt, der gute Verwandte, durch Ehrfurcht und schöne Hymnen wachsen. Mit Sprüchen und Worten schreitet er gewiss auf seinem Weg voran, mit dem Strom der Kuhmilch.
10.61.27
त ऊ॒ षु णो॑ म॒हो य॑जत्रा भू॒त दे॑वास ऊ॒तये॑ स॒जोषाः॑ ।
ये वाजाँ॒ अन॑यता वि॒यन्तो॒ ये स्था नि॑चे॒तारो॒ अमू॑राः ॥
Diese selben Götter, ihr Verehrungswürdigen, seid groß für uns; ihr Götter, seid einmütig zum Schutz. Ihr, die ihr Kraft und Reichtum brachtet, die ihr mit besonderem Blick seht, die ihr unsichtbar dasteht.