Ṛgveda · Sūkta 7.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.34.1
प्र शु॒क्रैतु॑ दे॒वी म॑नी॒षा ।
अ॒स्मत्सुत॑ष्टो॒ रथो॒ न वा॒जी ॥
Der göttliche Gedanke möge leuchtend von uns ausgehen, wie ein wohlgeschirrter Wagen mit schnellem Ross.
7.34.2
वि॒दुः पृ॑थि॒व्या दि॒वो ज॒नित्रं॑ ।
शृ॒ण्वन्त्यापो॒ अध॒ क्षर॑न्तीः ॥
Sie kennen den Ursprung der Erde und des Himmels; und die fließenden Wasser hören.
7.34.3
आप॑श्चिदस्मै॒ पिन्व॑न्त पृ॒थ्वीर् ।
वृ॒त्रेषु॒ शूरा॒ मंस॑न्त उ॒ग्राः ॥
Auch die Wasser schwellen für ihn weit an; und die Helden, die Ungestümen, sinnen inmitten von Vṛtras Hindernissen.
7.34.4
आ धू॒र्ष्व॑स्मै॒ दधा॒ताश्वा॑न् ।
इन्द्रो॒ न व॒ज्री हिर॑ण्यबाहुः ॥
Setze die Rosse vorn an die Joche für ihn, wie Indra, der Donnerkeilträger mit goldenen Armen.
7.34.5
अ॒भि प्र स्था॒ताहे॑व य॒ज्ञं ।
याते॑व॒ पत्म॒न्त्मना॑ हिनोत ॥
Tretet vor zum Opfer wie die Tage; wie ein Wanderer auf dem Pfad, treibt das Opfer selbst voran.
7.34.6
त्मना॑ स॒मत्सु॑ हि॒नोत॑ य॒ज्ञं ।
दधा॑त के॒तुं जना॑य वी॒रम् ॥
Aus eigener Kraft treibt in den Wettkämpfen das Opfer voran; richtet das Banner auf für den Mann, den Helden.
7.34.7
उद॑स्य॒ शुष्मा॑द्भा॒नुर्नार्त॑ ।
बिभ॑र्ति भा॒रं पृ॑थि॒वी न भूम॑ ॥
Aus dessen Kraft erhob sich sein Glanz, wie die Erde ihre gewaltige Last trägt.
7.34.8
ह्वया॑मि दे॒वाँ अया॑तुरग्ने ।
साध॑न्नृ॒तेन॒ धियं॑ दधामि ॥
Ich rufe die Götter, o Agni, der nicht fernbleibt; durch ṛta zum Gelingen bringend, lege ich Andacht nieder.
7.34.9
अ॒भि वो॑ दे॒वीं धियं॑ दधिध्वम् ।
प्र वो॑ देव॒त्रा वाचं॑ कृणुध्वम् ॥
Richtet eure göttliche Andacht auf ihn; unter den Göttern lasst eure Rede erklingen.
7.34.10
आ च॑ष्ट आसां॒ पाथो॑ न॒दीनां॑ ।
वरु॑ण उ॒ग्रः स॒हस्र॑चक्षाः ॥
Varuṇa, der gewaltige Tausendäugige, schaut auf die Wege dieser Flüsse.
7.34.11
राजा॑ रा॒ष्ट्रानां॒ पेशो॑ न॒दीना॑म् ।
अनु॑त्तमस्मै क्ष॒त्रं वि॒श्वायु॑ ॥
Der König, der Glanz der Reiche und die Herrlichkeit der Flüsse; ihm gehört die unbezwingbare Herrschaft, die allen Leben gibt.
7.34.12
अवि॑ष्टो अ॒स्मान्विश्वा॑सु वि॒क्षु ।
अद्युं॑ कृणोत॒ शंसं॑ निनि॒त्सोः ॥
Beschützt uns unter allen Völkern; erzeugt Glanz, und richtet das Lob gegen den, der uns niederschlagen will.
7.34.13
व्ये॑तु दि॒द्युद्द्वि॒षामशे॑वा ।
यु॒योत॒ विष्व॒ग्रप॑स्त॒नूना॑म् ॥
Möge die leuchtende Uṣas aufgehen, fern vom unheilvollen Glanz der Feinde. Mögen ihre Strahlen von allen Seiten die Makel unserer Leiber entfernen.
7.34.14
अवी॑न्नो अ॒ग्निर्ह॒व्यान्नमो॑भिः ।
प्रेष्ठो॑ अस्मा अधायि॒ स्तोमः॑ ॥
Möge Agni uns helfen, der Träger der Opfergaben, mit ehrfürchtigen Verbeugungen. Dieses Lob wurde ihm dargebracht, dem Liebsten.
7.34.15
स॒जूर्दे॒वेभि॑र॒पां नपा॑तं ।
सखा॑यं कृध्वं शि॒वो नो॑ अस्तु ॥
Vereint mit den Göttern, macht den Enkel der Wasser zu eurem Freund. Möge er uns gnädig sein.
7.34.16
अ॒ब्जामु॒क्थैरहिं॑ गृणीषे ।
बु॒ध्ने न॒दीनां॒ रज॑स्सु॒ षीद॑न् ॥
Mit Hymnen preist du den aus den Wassern Geborenen; auf dem Grund der Flüsse, in den Gefilden des Raumes, rühmst du die dort wohnende Schlange.
7.34.17
मा नोऽहि॑र्बु॒ध्न्यो॑ रि॒षे धा॑द् ।
मा य॒ज्ञो अ॑स्य स्रिधदृता॒योः ॥
Möge die Schlange der Tiefe uns nicht dem Verderben ausliefern. Möge das Opfer dieses dem kosmischen Gesetz Treuen nicht geschwächt werden.
7.34.18
उ॒त न॑ ए॒षु नृषु॒ श्रवो॑ धुः ।
प्र रा॒ये य॑न्तु॒ शर्ध॑न्तो अ॒र्यः ॥
Und unter diesen Menschen mögen sie uns Ruhm verleihen. Mögen die eifrig um Reichtum ringenden edlen Herren vorwärtsschreiten.
7.34.19
तप॑न्ति॒ शत्रुं॒ स्व॑र्ण भूमा॑ ।
म॒हासे॑नासो॒ अमे॑भिरेषाम् ॥
Die Maruts mit ihren großen Heeren versengen den Feind mit ihrer Macht, wie die Sonne den weiten Raum des Himmels versengt.
7.34.20
आ यन्नः॒ पत्नी॒र्गम॒न्त्यच्छा॑ ।
त्वष्टा॑ सुपा॒णिर्दधा॑तु वी॒रान् ॥
Wenn unsere Frauen zu uns kommen, möge Tvaṣṭar mit geschickter Hand uns heldenhafte Söhne schenken.
7.34.21
प्रति॑ न॒ स्तोमं॒ त्वष्टा॑ जुषेत ।
स्याद॒स्मे अ॒रम॑तिर्वसू॒युः ॥
Möge Tvaṣṭar unser Lob annehmen; möge sein Sinn uns gewogen sein und Reichtum für uns begehren.
7.34.22
ता नो॑ रासन्राति॒षाचो॒ वसू॑नि॒ आ रोद॑सी वरुणा॒नी शृ॑णोतु ।
वरू॑त्रीभिः सुशर॒णो नो॑ अस्तु॒ त्वष्टा॑ सु॒दत्रो॒ वि द॑धातु॒ रायः॑ ॥
Mögen jene Geber uns Güter schenken; möge Varuṇānī Himmel und Erde hören; mit ihren Schutzmitteln sei sie uns gute Zuflucht; möge der freigebige Tvaṣṭar Reichtümer verteilen.
7.34.23
तन्नो॒ रायः॒ पर्व॑ता॒स्तन्न॒ आप॒स्तद्रा॑ति॒षाच॒ ओष॑धीरु॒त द्यौः ।
वन॒स्पति॑भिः पृथि॒वी स॒जोषा॑ उ॒भे रोद॑सी॒ परि॑ पासतो नः ॥
Möge jener Reichtum uns gehören; mögen die Berge ihn uns geben; mögen jene Wasser uns gehören; mögen jene Geber, die Kräuter und der Himmel, ihn uns schenken; mögen die Erde, den Waldbäumen gewogen, und beide Welten uns ringsum schützen.
7.34.24
अनु॒ तदु॒र्वी रोद॑सी जिहाता॒मनु॑ द्यु॒क्षो वरु॑ण॒ इन्द्र॑सखा ।
अनु॒ विश्वे॑ म॒रुतो॒ ये स॒हासो॑ रा॒यः स्या॑म ध॒रुणं॑ धि॒यध्यै॑ ॥
Dem gemäß mögen die weiten Welten fortschreiten; der strahlende Varuṇa möge mit Indras Freund gehen; mit allen mächtigen Maruts mögen wir ein fester Halt des Reichtums werden, für die Festigkeit des Denkens.
7.34.25
तन्न॒ इन्द्रो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॒ग्निराप॒ ओष॑धीर्व॒निनो॑ जुषन्त ।
शर्म॑न्त्स्याम म॒रुता॑मु॒पस्थे॑ यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥
Mögen Indra, Varuṇa, Mitra und Agni uns annehmen, und mögen die Wasser, die Kräuter und die Bäume dies annehmen. Mögen wir im Schoß der Maruts Zuflucht finden. Ihr, schützt uns stets mit Segen.