Ṛgveda · Sūkta 1.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.164.1
अ॒स्य वा॒मस्य॑ पलि॒तस्य॒ होतु॒स्तस्य॒ भ्राता॑ मध्य॒मो अ॒स्त्यश्नः॑ ।
तृ॒तीयो॒ भ्राता॑ घृ॒तपृ॑ष्ठो अ॒स्यात्रा॑पश्यं वि॒श्पतिं॑ स॒प्तपु॑त्रम् ॥
Seine drei Brüder: der mittlere, und der dritte mit ghṛta-glänzendem Rücken. Hier sah ich den Herrn der Sippen, der sieben Söhne hat.
1.164.2
स॒प्त यु॑ञ्जन्ति॒ रथ॒मेक॑चक्र॒मेको॒ अश्वो॑ वहति स॒प्तना॑मा ।
त्रि॒नाभि॑ च॒क्रम॒जर॑मन॒र्वं यत्रे॒मा विश्वा॒ भुव॒नाधि॑ त॒स्थुः ॥
Sieben spannen den einrädrigen Wagen an; ein einziges Ross mit sieben Namen zieht ihn. Das dreinabige, alterslose, unvergängliche Rad, auf dem alle diese Welten stehen.
1.164.3
इ॒मं रथ॒मधि॒ ये स॒प्त त॒स्थुः स॒प्तच॑क्रं स॒प्त व॑ह॒न्त्यश्वाः॑ ।
स॒प्त स्वसा॑रो अ॒भि सं न॑वन्ते॒ यत्र॒ गवां॒ निहि॑ता स॒प्त नाम॑ ॥
Die Sieben, die auf diesem Wagen stehen, des siebenrädrigen: sieben Rosse tragen ihn. Sieben Schwestern bewegen sich gemeinsam auf ihn zu, dort, wo die sieben Namen der Kühe niedergelegt sind.
1.164.4
को द॑दर्श प्रथ॒मं जाय॑मानमस्थ॒न्वन्तं॒ यद॑न॒स्था बिभ॑र्ति ।
भूम्या॒ असु॒रसृ॑गा॒त्मा क्व॑ स्वि॒त्को वि॒द्वांस॒मुप॑ गा॒त्प्रष्टु॑मे॒तत् ॥
Wer sah das Erstgeborene, das Knochenlose, das das Knochige trägt? Wo sind Atem, Blut und Selbst der Erde? Wer wird einen Wissenden fragen gehen?
1.164.5
पाकः॑ पृच्छामि॒ मन॒सावि॑जानन्दे॒वाना॑मे॒ना निहि॑ता प॒दानि॑ ।
व॒त्से ब॒ष्कयेऽधि॑ स॒प्त तन्तू॒न्वि त॑त्निरे क॒वय॒ ओत॒वा उ॑ ॥
Unwissend frage ich mit dem Geist: Wo sind diese Schritte der Götter gesetzt? Auf dem Kalb und dem Spinnseil wurden sieben Fäden gespannt; die Seher spannten die Kette zum Weben.
1.164.6
अचि॑कित्वाञ्चिकि॒तुष॑श्चि॒दत्र॑ क॒वीन्पृ॑च्छामि वि॒द्मने॒ न वि॒द्वान् ।
वि यस्त॒स्तम्भ॒ षळि॒मा रजां॑सि अ॒जस्य॑ रू॒पे किमपि॑ स्वि॒देक॑म् ॥
Hier wissend und doch unwissend, frage ich die weisen Dichter, um zu lernen: Wer hat diese sechs Bereiche fest voneinander getrennt? Ist es in der Gestalt des Ungeborenen wahrhaftig ein einziges Ding?
1.164.7
इ॒ह ब्र॑वीतु॒ य ई॑म॒ङ्ग वेदा॒स्य वा॒मस्य॒ निहि॑तं प॒दं वेः ।
शी॒र्ष्णः क्षी॒रं दु॑ह्रते॒ गावो॑ अस्य व॒व्रिं वसा॑ना उद॒कं प॒दापुः॑ ॥
Hier möge der sprechen, der dies weiß: Der Fuß des Vogels des Vāma ist gesetzt. Vom Haupt melken die Kühe Milch; in einen Schleier gehüllt tranken sie das Wasser mit den Füßen.
1.164.8
मा॒ता पि॒तर॑मृ॒त आ ब॑भाज धी॒त्यग्रे॒ मन॑सा॒ सं हि ज॒ग्मे ।
सा बी॑भ॒त्सुर्गर्भ॑रसा॒ निवि॑द्धा॒ नम॑स्वन्त॒ इदु॑पवा॒कमी॑युः ॥
Die Mutter teilte den Vater im ṛta; im Anfang vereinte sie sich mit ihm durch Gedanke und Geist. Sie, die Furchtbare, vom Mutterschoß-Saft gebunden, kam ehrfürchtig zur Opferrede.
1.164.9
यु॒क्ता मा॒तासी॑द्धु॒रि दक्षि॑णाया॒ अति॑ष्ठ॒द्गर्भो॑ वृज॒नीष्व॒न्तः ।
अमी॑मेद्व॒त्सो अनु॒ गाम॑पश्यद्विश्वरू॒प्यं॑ त्रि॒षु योज॑नेषु ॥
Die Mutter war am Joch der Rechten (des Opfers) angespannt; der Keim stand in den Hürden. Das Kalb, der Kuh folgend, sah die Vielgestaltige auf drei Wegen.
1.164.10
ति॒स्रो मा॒तॄस्त्रीन्पि॒तॄन्बिभ्र॒देक॑ ऊ॒र्ध्वस्त॑स्थौ॒ नेमव॑ ग्लापयन्ति ।
म॒न्त्रय॑न्ते दि॒वो अ॒मुष्य॑ पृ॒ष्ठे वि॑श्व॒विदं॒ वाच॒मवि॑श्वमिन्वाम् ॥
Einer, der drei Mütter und drei Väter trägt, steht hoch; sie lassen ihn nicht fallen. Auf dem Rücken jenes Himmels sprechen sie miteinander über die allwissende Rede, und es gibt auch die unwissende Rede.
1.164.11
द्वाद॑शारं न॒हि तज्जरा॑य॒ वर्व॑र्ति च॒क्रं परि॒ द्यामृ॒तस्य॑ ।
आ पु॒त्रा अ॑ग्ने मिथु॒नासो॒ अत्र॑ स॒प्त श॒तानि॑ विंश॒तिश्च॑ तस्थुः ॥
Dieses zwölfspeichige Rad ist nicht für das Altern; das Rad des ṛta kreist um den Himmel. O Agni, hier stehen die paarweisen Söhne — siebenhundertzwanzig.
1.164.12
पञ्च॑पादं पि॒तरं॒ द्वाद॑शाकृतिं दि॒व आ॑हुः॒ परे॒ अर्धे॑ पुरी॒षिण॑म् ।
अथे॒मे अ॒न्य उप॑रे विचक्ष॒णं स॒प्तच॑क्रे॒ षळ॑र आहु॒रर्पि॑तम् ॥
Man spricht vom fünffüßigen Vater der zwölf Gestalten, der in der fernen Hälfte des Himmels ist; und diese anderen, in der nahen Hälfte, sprechen vom allsehenden Festen auf dem siebenrädrigen, sechsspeichigen (Wagen).
1.164.13
पञ्चा॑रे च॒क्रे प॑रि॒वर्त॑माने॒ तस्मि॒न्ना त॑स्थु॒र्भुव॑नानि॒ विश्वा॑ ।
तस्य॒ नाक्ष॑स्तप्यते॒ भूरि॑भारः स॒नादे॒व न शी॑र्यते॒ सना॑भिः ॥
Im fünfspeichigen, sich drehenden Rad stehen alle Wesen. Seine Achse, die viele Lasten trägt, erhitzt sich; doch sie nutzt sich mit ihren Speichen niemals ab.
1.164.14
सने॑मि च॒क्रम॒जरं॒ वि वा॑वृत उत्ता॒नायां॒ दश॑ यु॒क्ता व॑हन्ति ।
सूर्य॑स्य॒ चक्षू॒ रज॑सै॒त्यावृ॑तं॒ तस्मि॒न्नार्पि॑ता॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑ ॥
Das unalternde Rad mit seiner Felge hat sich abgesondert gedreht; zehn angespannte Rosse tragen es auf dem Ausgestreckten. Das Auge der Sonne kommt vom Licht umhüllt, und in ihm sind alle Welten befestigt.
1.164.15
सा॒कं॒जानां॑ स॒प्तथ॑माहुरेक॒जं षळिद्य॒मा ऋष॑यो देव॒जा इति॑ ।
तेषा॑मि॒ष्टानि॒ विहि॑तानि धाम॒शः स्था॒त्रे रे॑जन्ते॒ विकृ॑तानि रूप॒शः ॥
Unter den gemeinsam Geborenen nennen sie den siebten; sechs einzeln Geborene sind die Yamas und Seher, von den Göttern geboren. Ihre erwünschten und bestimmten Werke sind an jedem Ort gesetzt; für den Stehenden zittern sie, Gestalt um Gestalt geformt.
1.164.16
स्त्रियः॑ स॒तीस्ताँ उ॑ मे पुं॒स आ॑हुः॒ पश्य॑दक्ष॒ण्वान्न वि चे॑तद॒न्धः ।
क॒विर्यः पु॒त्रः स ई॒मा चि॑केत॒ यस्ता वि॑जा॒नात्स पि॒तुष्पि॒तास॑त् ॥
Obwohl ich eine Frau bin, nennen sie mich einen Mann; der Sehende möge sehen, doch der Blinde erkenne nicht gesondert. Der weise Sohn weiß es wohl; wer sie kennt, werde Vater sogar seines Vaters.
1.164.17
अ॒वः परे॑ण प॒र ए॒नाव॑रेण प॒दा व॒त्सं बिभ्र॑ती॒ गौरुद॑स्थात् ।
सा क॒द्रीची॒ कं स्वि॒दर्धं॒ परा॑गा॒त्क्व॑ स्वित्सूते न॒हि यू॒थे अ॒न्तः ॥
Durch den fernen unten, durch diesen nahen, durch den Fuß hat sich die Kuh, das Kalb tragend, emporgerichtet. Seitwärts gewendet, zu welcher Hälfte ist sie fern gegangen? Und wo gebiert sie? Gewiss nicht in der Herde.
1.164.18
अ॒वः परे॑ण पि॒तरं॒ यो अ॑स्यानु॒वेद॑ प॒र ए॒नाव॑रेण ।
क॒वी॒यमा॑नः॒ क इ॒ह प्र वो॑चद्दे॒वं मनः॒ कुतो॒ अधि॒ प्रजा॑तम् ॥
Durch den fernen unten, durch diesen nahen, wer hat den Vater erkannt? Wer wird hier weise jenen Gott verkünden? Woraus ist der Geist geboren?
1.164.19
ये अ॒र्वाञ्च॒स्ताँ उ॒ परा॑च आहु॒र्ये परा॑ञ्च॒स्ताँ उ॑ अ॒र्वाच॑ आहुः ।
इन्द्र॑श्च॒ या च॒क्रथुः॑ सोम॒ तानि॑ धु॒रा न यु॒क्ता रज॑सो वहन्ति ॥
Die hier sind, nennen sie fern, und die fern sind, nennen sie nah. O Soma, die Werke, die ihr beide mit Indra vollbracht habt, tragen den Luftraum wie an die Deichsel gespannte Pferde.
1.164.20
द्वा सु॑प॒र्णा स॒युजा॒ सखा॑या समा॒नं वृ॒क्षं परि॑ षस्वजाते ।
तयो॑र॒न्यः पिप्प॑लं स्वा॒द्वत्ति॒ अन॑श्नन्न॒न्यो अ॒भि चा॑कशीति ॥
Zwei schöne geflügelte Vögel, verbundene Gefährten, umarmen denselben Baum. Der eine isst die süße Feigenfrucht; der andere isst nicht und schaut zu.
1.164.21
यत्रा॑ सुप॒र्णा अ॒मृत॑स्य भा॒गमनि॑मेषं वि॒दथा॑भि॒स्वर॑न्ति ।
इ॒नो विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य गो॒पाः स मा॒ धीरः॒ पाक॒मत्रा वि॑वेश ॥
Wo die schönen Vögel den Anteil an Unsterblichkeit mit unverwandtem Blick in Lieder hinausrufen, dort hat mich der weise Hüter aller Wesen hier in die reife Frucht eintreten lassen.
1.164.22
यस्मि॑न्वृ॒क्षे म॒ध्वदः॑ सुप॒र्णा नि॑वि॒शन्ते॒ सुव॑ते॒ चाधि॒ विश्वे॑ ।
तस्येदा॑हुः॒ पिप्प॑लं स्वा॒द्वग्रे॒ तन्नोन्न॑श॒द्यः पि॒तरं॒ न वेद॑ ॥
Auf dem Baum, auf dem sich die honigtrinkenden Vögel niederlassen und die Frucht hervorbringen, nennt man die erste süße Feigenfrucht die ihre. Wer den Vater nicht kennt, möge sie nicht zerstören.
1.164.23
यद्गा॑य॒त्रे अधि॑ गाय॒त्रमाहि॑तं॒ त्रैष्टु॑भाद्वा॒ त्रैष्टु॑भं नि॒रत॑क्षत ।
यद्वा॒ जग॒ज्जग॒त्याहि॑तं प॒दं य इत्तद्वि॒दुस्ते अ॑मृत॒त्वमा॑नशुः ॥
Als das Gāyatrī auf das Gāyatrī gelegt wurde, oder das Triṣṭubh aus dem Triṣṭubh herausgezogen wurde, oder der Fuß des Jagatī in das Jagatī gesetzt wurde, da erlangten die, die dies wissen, die Unsterblichkeit.
1.164.24
गा॒य॒त्रेण॒ प्रति॑ मिमीते अ॒र्कम॒र्केण॒ साम॒ त्रैष्टु॑भेन वा॒कम् ।
वा॒केन॑ वा॒कं द्वि॒पदा॒ चतु॑ष्पदा॒क्षरे॑ण मिमते स॒प्त वाणीः॑ ॥
Mit dem Gāyatrī messen sie das Lied, mit dem Lied den Sāman, mit dem Triṣṭubh die Rede; mit der Rede messen sie die Rede; mit zwei- und vierfüßigen Silben messen sie die sieben Stimmen.
1.164.25
जग॑ता॒ सिन्धुं॑ दि॒व्य॑स्तभायद्रथंत॒रे सूर्यं॒ पर्य॑पश्यत् ।
गा॒य॒त्रस्य॑ स॒मिध॑स्ति॒स्र आ॑हु॒स्ततो॑ म॒ह्ना प्र रि॑रिचे महि॒त्वा ॥
Mit der Welt hielt er das Meer am Himmel empor; im Rathaṃtara sah er die Sonne ringsum. Drei Feuerhölzer des Gāyatrī werden genannt; durch sie überragte er an Größe alles in Erhabenheit.
1.164.26
उप॑ ह्वये सु॒दुघां॑ धे॒नुमे॒तां सु॒हस्तो॑ गो॒धुगु॒त दो॑हदेनाम् ।
श्रेष्ठं॑ स॒वं स॑वि॒ता सा॑विषन्नो अ॒भी॑द्धो घ॒र्मस्तदु॒ षु प्र वो॑चम् ॥
Ich rufe diese gut melkende Kuh herbei; der geschickthändige Melker möge sie melken. Savitṛ möge uns den besten Antrieb gewähren; ich will gut vom entzündeten heißen Trank sprechen.
1.164.27
हि॒ङ्कृ॒ण्व॒ती व॑सु॒पत्नी॒ वसू॑नां व॒त्समि॒च्छन्ती॒ मन॑सा॒भ्यागा॑त् ।
दु॒हाम॒श्विभ्यां॒ पयो॑ अ॒घ्न्येयं सा व॑र्धतां मह॒ते सौभ॑गाय ॥
Brüllend, Herrin der Schätze, ihr Kalb mit dem Sinn suchend, kam sie hierher. Für die Aśvin möge sie unantastbare Milch melken; sie möge wachsen zu großem Glück.
1.164.28
गौर॑मीमे॒दनु॑ व॒त्सं मि॒षन्तं॑ मू॒र्धानं॒ हिङ्ङ॑कृणो॒न्मात॒वा उ॑ ।
सृक्वा॑णं घ॒र्मम॒भि वा॑वशा॒ना मिमा॑ति मा॒युं पय॑ते॒ पयो॑भिः ॥
Die Kuh brüllte nach ihrem hüpfenden Kalb; sie brüllte mit dem Kopf und muhte auch. Begierig nach dem heißen glänzenden Trank brüllt sie; mit den Milchsäften trinkt sie den Milchgeber.
1.164.29
अ॒यं स शि॑ङ्क्ते॒ येन॒ गौर॒भीवृ॑ता॒ मिमा॑ति मा॒युं ध्व॒सना॒वधि॑ श्रि॒ता ।
सा चि॒त्तिभि॒र्नि हि च॒कार॒ मर्त्यं॑ वि॒द्युद्भव॑न्ती॒ प्रति॑ व॒व्रिमौ॑हत ॥
Dadurch brüllt die umhüllte Kuh; auf den zwei Blasebälgen stehend summt sie. Mit ihren Gedanken streckt sie den Sterblichen wahrlich nieder; zum Blitz geworden hat sie das Weite getroffen.
1.164.30
अ॒नच्छ॑ये तु॒रगा॑तु जी॒वमेज॑द्ध्रु॒वं मध्य॒ आ प॒स्त्या॑नाम् ।
जी॒वो मृ॒तस्य॑ चरति स्व॒धाभि॒रम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः ॥
Er liegt da und bewegt sich nicht; das lebendige Wesen mit schnellem Lauf erreicht, sich bewegend, die feste Mitte der Wohnstätten. Der Lebendige des Toten geht aus eigener Kraft; der Unsterbliche ist ein Bruder aus demselben Schoß mit dem Sterblichen.
1.164.31
अप॑श्यं गो॒पामनि॑पद्यमान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम् ।
स स॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः ॥
Ich sah den Wächter, der niemals untergeht, der auf Pfaden kommt und geht. In nach beiden Seiten ausgebreitetes Gewand gehüllt, kreist er inmitten der Welten.
1.164.32
य ईं॑ च॒कार॒ न सो अ॒स्य वे॑द॒ य ईं॑ द॒दर्श॒ हिरु॒गिन्नु तस्मा॑त् ।
स मा॒तुर्योना॒ परि॑वीतो अ॒न्तर्ब॑हुप्र॒जा निरृ॑ति॒मा वि॑वेश ॥
Wer es machte, kennt es nicht; wer es sah, weiß davon kaum mehr. Im Schoß der Mutter eingehüllt, reich an Nachkommen, ist er in den Verfall eingetreten.
1.164.33
द्यौर्मे॑ पि॒ता ज॑नि॒ता नाभि॒रत्र॒ बन्धु॑र्मे मा॒ता पृ॑थि॒वी म॒हीयम् ।
उ॒त्ता॒नयो॑श्च॒म्वो॑र्योनि॑र॒न्तरत्रा॑ पि॒ता दु॑हि॒तुर्गर्भ॒माधा॑त् ॥
Der Himmel ist mein Vater, mein Erzeuger; hier ist der Nabel. Die Erde ist meine Mutter, meine Verwandte, diese Große. Zwischen den beiden ausgestreckten Schalen, im Schoß, legte der Vater den Keim seiner Tochter.
1.164.34
पृ॒च्छामि॑ त्वा॒ पर॒मन्तं॑ पृथि॒व्याः पृ॒च्छामि॒ यत्र॒ भुव॑नस्य॒ नाभिः॑ ।
पृ॒च्छामि॑ त्वा॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतः॑ पृ॒च्छामि॑ वा॒चः प॑र॒मं व्यो॑म ॥
Ich frage dich nach dem fernsten Ende der Erde; ich frage, wo der Nabel der Welt ist. Ich frage dich nach dem Samen des Stiers und des Hengstes; ich frage nach dem höchsten Gewölbe der Rede.
1.164.35
इ॒यं वेदिः॒ परो॒ अन्तः॑ पृथि॒व्या अ॒यं य॒ज्ञो भुव॑नस्य॒ नाभिः॑ ।
अ॒यं सोमो॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतो॑ ब्र॒ह्मायं वा॒चः प॑र॒मं व्यो॑म ॥
Dieser Altar ist das fernste Ende der Erde; dieses Opfer ist der Nabel der Welt. Dieser Soma ist der Same des Stiers und des Hengstes; dieser Brahmā ist das höchste Gewölbe der Rede.
1.164.36
स॒प्तार्ध॑ग॒र्भा भुव॑नस्य॒ रेतो॒ विष्णो॑स्तिष्ठन्ति प्र॒दिशा॒ विध॑र्मणि ।
ते धी॒तिभि॒र्मन॑सा॒ ते वि॑प॒श्चितः॑ परि॒भुवः॒ परि॑ भवन्ति वि॒श्वतः॑ ॥
Die sieben Halbempfangenen sind der Same der Welt; sie stehen in den Richtungen nach Viṣṇus weitreichender Ordnung. Durch ihre Gedanken und ihren Geist werden jene Weisen von allen Seiten umfassend.
1.164.37
न वि जा॑नामि॒ यदि॑वे॒दमस्मि॑ नि॒ण्यः संन॑द्धो॒ मन॑सा चरामि ।
य॒दा माग॑न्प्रथम॒जा ऋ॒तस्यादिद्वा॒चो अ॑श्नुवे भा॒गम॒स्याः ॥
Ich weiß nicht klar, was ich bin; verborgen, vom Geist gebunden, wandere ich umher. Als der Erstgeborene der Ṛta zu mir kam, erlange ich einen Anteil an diesem Wort.
1.164.38
अपा॒ङ्प्राङे॑ति स्व॒धया॑ गृभी॒तो अम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः ।
ता शश्व॑न्ता विषू॒चीना॑ वि॒यन्ता॒ न्य॑न्यं चि॒क्युर्न नि चि॑क्युर॒न्यम् ॥
Abwärts und vorwärts geht er aus eigener Kraft, der ergriffene Unsterbliche, aus demselben Schoß wie der Sterbliche. Diese beiden, stets bewegt und auseinandergehend, haben einander wahrgenommen und doch nicht wahrgenommen.
1.164.39
ऋ॒चो अ॒क्षरे॑ पर॒मे व्यो॑म॒न्यस्मि॑न्दे॒वा अधि॒ विश्वे॑ निषे॒दुः ।
यस्तन्न वेद॒ किमृ॒चा क॑रिष्यति॒ य इत्तद्वि॒दुस्त इ॒मे समा॑सते ॥
Im unvergänglichen Laut des Verses, im höchsten weiten Raum, auf dem alle Götter sich niederließen: Was wird der mit dem Vers tun, der das nicht weiß? Nur die, die es wissen, sitzen hier zusammen.
1.164.40
सू॒य॒व॒साद्भग॑वती॒ हि भू॒या अथो॑ व॒यं भग॑वन्तः स्याम ।
अ॒द्धि तृण॑मघ्न्ये विश्व॒दानीं॒ पिब॑ शु॒द्धमु॑द॒कमा॒चर॑न्ती ॥
Sei gesegnet durch gutes Futter, und so seien auch wir gesegnet. O Unverletzliche, iss allezeit Futter und trink reines Wasser, während du umherziehst.
1.164.41
गौ॒रीर्मि॑माय सलि॒लानि॒ तक्ष॑ती॒ एक॑पदी द्वि॒पदी॒ सा चतु॑ष्पदी ।
अ॒ष्टाप॑दी॒ नव॑पदी बभू॒वुषी॑ स॒हस्रा॑क्षरा पर॒मे व्यो॑मन् ॥
Die Kuh brüllte und formte die Wasser: einfüßig, zweifüßig, wurde sie vierfüßig, achtfüßig, neunfüßig, und im höchsten weiten Raum tausendsilbig.
1.164.42
तस्याः॑ समु॒द्रा अधि॒ वि क्ष॑रन्ति॒ तेन॑ जीवन्ति प्र॒दिश॒श्चत॑स्रः ।
ततः॑ क्षरत्य॒क्षरं॒ तद्विश्व॒मुप॑ जीवति ॥
Aus ihr strömen die Meere; durch sie leben die vier Gegenden. Von dort fließt das Unvergängliche; durch dieses Unvergängliche lebt alles.
1.164.43
श॒क॒मयं॑ धू॒ममा॒राद॑पश्यं विषू॒वता॑ प॒र ए॒नाव॑रेण ।
उ॒क्षाणं॒ पृश्नि॑मपचन्त वी॒रास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् ॥
Aus der Ferne sah ich jenen Rauch, der auf der einen Seite alles durchdrang und auf der anderen tiefer lag. Die Helden kochten den Stier und die Gefleckte; das waren die ersten Ordnungen.
1.164.44
त्रयः॑ के॒शिन॑ ऋतु॒था वि च॑क्षते संवत्स॒रे व॑पत॒ एक॑ एषाम् ।
विश्व॒मेको॑ अ॒भि च॑ष्टे॒ शची॑भि॒र्ध्राजि॒रेक॑स्य ददृशे॒ न रू॒पम् ॥
Drei Behaarte erscheinen gemäß den Jahreszeiten; im Jahr sät einer von ihnen. Der Eine schaut alles durch seine Kräfte; das Licht des Einen erscheint, nicht als Gestalt.
1.164.45
च॒त्वारि॒ वाक्परि॑मिता प॒दानि॒ तानि॑ विदुर्ब्राह्म॒णा ये म॑नी॒षिणः॑ ।
गुहा॒ त्रीणि॒ निहि॑ता॒ नेङ्ग॑यन्ति तु॒रीयं॑ वा॒चो म॑नु॒ष्या॑ वदन्ति ॥
Die Rede hat vier abgemessene Schritte; die weisen Brahmanen kennen sie. Drei, in der Höhle verborgen, bewegen sich nicht; den vierten Teil der Rede sprechen die Menschen.
1.164.46
इन्द्रं॑ मि॒त्रं वरु॑णम॒ग्निमा॑हु॒रथो॑ दि॒व्यः स सु॑प॒र्णो ग॒रुत्मा॑न् ।
एकं॒ सद्विप्रा॑ बहु॒धा व॑दन्ति अ॒ग्निं य॒मं मा॑त॒रिश्वा॑नमाहुः ॥
Sie nennen ihn Indra, Mitra, Varuṇa, Agni; und er ist der himmlische, schönflügelige, schwerflügelige. Das Seiende ist eins; die Seher sprechen es auf vielerlei Weise aus; sie nennen es Agni, Yama, Mātariśvan.
1.164.47
कृ॒ष्णं नि॒यानं॒ हर॑यः सुप॒र्णा अ॒पो वसा॑ना॒ दिव॒मुत्प॑तन्ति ।
त आव॑वृत्र॒न्त्सद॑नादृ॒तस्यादिद्घृ॒तेन॑ पृथि॒वी व्यु॑द्यते ॥
Ein dunkler Führer; fahlgelbe, schnellflügelige Vögel, in Wasser gekleidet, fliegen zum Himmel empor. Sie kehrten vom Sitz der Ordnung zurück; und durch eben dieses Ghee wird die Erde benetzt.
1.164.48
द्वाद॑श प्र॒धय॑श्च॒क्रमेकं॒ त्रीणि॒ नभ्या॑नि॒ क उ॒ तच्चि॑केत ।
तस्मि॑न्त्सा॒कं त्रि॑श॒ता न श॒ङ्कवो॑ अर्पि॒ताः ष॒ष्टिर्न च॑लाच॒लासः॑ ॥
Zwölf Speichen, ein Rad, drei Naben; wer kennt es? Darin sind dreihundert wie Pflöcke zusammen befestigt; sechzig, wie bewegte Dinge, sind festgemacht.
1.164.49
यस्ते॒ स्तनः॑ शश॒यो यो म॑यो॒भूर्येन॒ विश्वा॒ पुष्य॑सि॒ वार्या॑णि ।
यो र॑त्न॒धा व॑सु॒विद्यः सु॒दत्रः॒ सर॑स्वति॒ तमि॒ह धात॑वे कः ॥
O Sarasvatī, jenes verdorrte Euter von dir, das Glück bringt und mit dem du alle erwünschten Güter nährst, das Juwelen trägt, Reichtum findet und freigebige Gaben schenkt: Mach es hier bereit zum Trinken.
1.164.50
य॒ज्ञेन॑ य॒ज्ञम॑यजन्त दे॒वास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन् ।
ते ह॒ नाकं॑ महि॒मानः॑ सचन्त॒ यत्र॒ पूर्वे॑ सा॒ध्याः सन्ति॑ दे॒वाः ॥
Durch das Opfer vollzogen die Götter das Opfer; das waren die ersten Ordnungen. Jene Mächtigen erlangten fürwahr den Himmel, wo die alten Sādhya-Götter wohnen.
1.164.51
स॒मा॒नमे॒तदु॑द॒कमुच्चैत्यव॒ चाह॑भिः ।
भूमिं॑ प॒र्जन्या॒ जिन्व॑न्ति॒ दिवं॑ जिन्वन्त्य॒ग्नयः॑ ॥
Dieses Wasser ist allen gemeinsam: Es steigt empor, und mit den Tagen fällt es auch wieder herab. Die Regenwolken erfrischen die Erde; die Feuer erfrischen den Himmel.
1.164.52
दि॒व्यं सु॑प॒र्णं वा॑य॒सं बृ॒हन्त॑म॒पां गर्भं॑ दर्श॒तमोष॑धीनाम् ।
अ॒भी॒प॒तो वृ॒ष्टिभि॑स्त॒र्पय॑न्तं॒ सर॑स्वन्त॒मव॑से जोहवीमि ॥
Ich rufe um Schutz den himmlischen, wohlgeflügelten, mächtigen Herrn der Wasser, den Mutterschoß der Gewässer und den herrlichen Teil der Pflanzen, Sarasvat, der mit den Güssen erfreut.